Tanya Stephens en Jah Cure flirten met de zaal

Na de twee indoorfestivals in Amsterdam was het nu aan Rotterdam. 1st priority is in Nederland vooral gespecialiseerd in hiphop-evenementen maar sinds het verdwijnen van Nederlands grootste reggaefestival (Sundance in Eindhoven) wagen ze zich nu ook aan indoor reggaefestivals. De eerste editie een tweetal jaar geleden kon nog het meeste belgen bekoren. Ze strikten toen Shabba Ranks, voor het eerst terug in Europa sinds meer dan 15 jaar afwezigheid. Telkens programmeerden ze een stevige line-up in professionele en grote evenmentenhallen zoals de Heiniken Music Hall in Amsterdam of de Ahoy in Rotterdam vorige zondag. Telkens trokken ze tussen de 4000 en de 6000 bezoekers. Zondag kondigde de organisatie ook een eerste Open air editie aan, in Amsterdam op 31 juli.

Valse start
Twee dagen voor het event ronkte het online van de geruchten dat Vybz Kartel vanwege visum-problemen niet in Europa zou geraken. De organisatie zelf bleef echter tevergeefs bevestigen. Het blijft best wel onfatsoenlijk wanneer je je klanten/bezoekers zo in de twijfel blijft houden. Nochtans was men goed voorbereid want ter compensatie kregen alle bezoekers gratis ticketjes voor de afterparty en een kortingsbon van 50% op het Open Air-festival in Amsterdam op 31 juli. Een line-up van die laatste was er nog niet.  Bij aankomst hing er aan de deuren wel een aankondiging voor de afwezigheid van Vybz Kartel, maar niet voor Elephant Man die blijkbaar om dezelfde redenen verstek liet gaan. De twee dancehall-toppers waren er dus niet bij.

Eigen kweek
Gappy Ranks hebben we gemist. Hij begon weliswaar met enige vertraging maar vermoedelijk werd ook zijn speeltijd enigszins ingekort? Dan maar even naar de binnenlandse artiesten Kalibwoy, Rass Motivated en Punky Donch gekeken en geluisterd. De Surinaams-Nederlandse Kalibwoy brengt samen met zijn broer Rass Motivated eerst twee newroots-nummers en schakelt met een cover van Sizzla over op een metal-achtig "we don't give a blootclath" en sluit af met 2 loeiharde dancehallnummers. Rass Motivated heeft een sterke stem die er spijtig genoeg niet voldoende doorkomt meestal en mits wat verfijning heb ik een sterk vermoeden dat we van hen nog wel gaan horen.  Een zoektocht naar de rokersruimte zorgt ervoor dat we van Punky Donch enkel de laatste 5 minuten meemaken. Ze flirten met dancehall en roots en dub en we horen een cover van Shabba. Te weinig eigenlijk om er echt een indruk van te krijgen.

Rechtstreeks uit Jamaica

Duane Stephenson stuurt de backing Charita eerst het podium op. Deze stemvaste dame trakteert ons onder andere op een kleine studio-one-versie van "I shall sing".  Duane zet zich met zeer zuivere rootsreggae op de kaart als rastarebel met een hoge waardering voor Marcus Garvey en krijgt de zaal als eerste aan het meezingen na een viertal nummers, met de hit "August Town". Nog een drietal nummers en het eerste sterke vocale optreden zat erop. Het gaat goed vooruit, zeker omdat alle artiesten met dezelfde band optreden. Volgens het programma zou het gaan om de Ruff Cutt Band, maar ik meende steeds een andere bandnaam te horen ronken?  Vermits de twee hedendaagse dancehall-acts wegvielen, horen we tijdens de 15 minuten (of minder) tussen de live-acts door steevast wat dancehall door de boxen.

Dan is het de beurt aan het duo Chaka Demus & Pliers. We horen Sweet, Wining Machine, Send Dem Home en het wel zeer foute She Don't Let Nobody na elkaar. Het publiek blijft er terecht koeltjes bijstaan. De zeemzoete zang gecombineert met typische 80s DJ-ing slaagt natuurlijk pas aan bij Tease Me en Murder She Wrote. Tease Me werd op een ska-ritme gebracht, wat het zwoele en flirterige van het nummer in de kiem smoort, maar stilstaan op ska is wel heel moeilijk natuurlijk.  

Na een zoveelste wijziging in het schema van de avond, komt al zeer snel Richie Spice het podium op. Hij wil duidelijk geen tijd verspillen en gaat er voluit voor. Richie Spice slaagt er natuurlijk wel in om de zaal echt te boeien met tunes zoals Marihuana Pon Di Corner, Earth A Run Red, Brown Skin en Gidean Time. Nog een 2-tal andere nummers, Plane Lands en Youths Dem Cold maken van zijn set een mooi afgewerkt en boeiend geheel.  

Tanya Stephens was duidelijk in haar nopjes. Met Handle Di Ride polste ze het publiek.  Zijn deze Nederlanders wel klaar voor mij pikante praat? Ja hoor. De mannen konden goed lachen met haar babbeltje over grote en kleine dingdongs en dat het er eigenlijk allemaal niet toe doet. As long as he can swing it right, it's OK! Tanya is natuurlijk Lady Saw niet, dus het bleef nog braaf.  Verder horen we ook Ninja Bike, iets op de Diwali en de Joyride Riddim, Boom Wuk en Good Ride. Op een magnifiek eerder dubby ritme volgen Can't Sleep, After You, What A Day, Little White Lie en These Streets. It's A Pitty doet het volk wat springen en met een kleine tribute aan Gregory Isaacs (Night Nurse) sluit ze mooi en sterk af.  Terwijl Lady Saw de mannen altijd wel een beetje bij de neus neemt, charmeert Tanya het mannelijke publiek wel. Humor en wat flirten werkt duidelijk beter als vuile en uitdagende praat.

Spijtig genoeg vond de lichttechnieker pas bij het optreden van Jah Cure de knoppen en dus gaat het licht eigenlijk een paar uur te laat echt volledig uit, wat de sfeer in de zaal wel ten goede komt. De vrouwelijke fans zijn op post en laten van zich horen bij de eerste typische stemgeluiden van de jongeman. In zijn openingsnummer (Jah Bless Me?) verwerkt hij verrassend als eerste op de avond een kleine tribute aan Bob Marley. Ook Jah Cure kan al zijn hitjes aan elkaar rijgen op het kleine uurtje dat hij krijgt. To Devide And Rule (van Sizzla) wordt aan Love Is gebreid. Nah Build Great Man klinkt bijna evengoed zonder Fantan Mojah. We noteerden niet alles, maar hoorden nog Run Come Love Me Tonight, You'll Never Find, Reflections en Longin' For. Ook hij heeft een sterke backing vocal bij. Felicia verscheen al even bij You'll Never Find maar ook bij Call On Me weergalmt haar stem door de zaal. Om af te sluiten werd Only For You gebracht, zowel door Jah Cure, als door het publiek. Jah Cure is het ondertussen al gewoon om in het publiek te kruipen, maar de fans kunnen er duidelijk niet genoeg van krijgen.  Het was in de zaal helemaal niet zo warm als buiten en dat was wel spijtig. Voor de bezoekers in het algemeen maar zeker voor de Jah Cure-fans want deze keer hield hij zijn hemdje wel aan. In Gent vorig jaar hadden de meiden meer geluk.

Over het algemeen dus een heel wisselvallige avond met niet al te veel opvallende hoogtepunten. Bij Duane kregen we een eerste warm en vol reggaegevoel. Richie zorgde voor echt vuur en Tanya en Cure bespeelden de zaal alsof ze nog twijfelden of ze het publiek nu mee terug naar Jamaica zouden nemen of niet.

Afterparty met Jamaicaanse clubvibes

Om middernacht stroomde de zaal in een mum van tijd leeg en we zagen een groot deel van het publiek terug op de gratis afterparty in de discotheek "Outland" aan de andere kant van Rotterdam. De liefhebbers van dancehall komen nu wel degelijk aan hun trekken. Van hedendaagse gaza-gully-geweld tot de lekkerste 90s.  Hier en daar stonden wat verdwaasde rasta's tussen al het blinkende publiek en decor. Best een grappige combinatie. Van alle reggae- en/of dancehallevents die ik al zag op het Europese vasteland, kwam dit het dichts bij wat je in Jamaica zelf in een grote club kan verwachten. Al was het wel net iets te stijf en te stoer allemaal.  In Jamaica lacht en danst men toch net iets meer op zo'n feesten. Voor mij hoeft reggae en dancehall dus niet direct in afgeborstelde dure clubs. Geef mij toch maar het eerder onafgewerkte, ruwe kantje van de keet, en niet het ruwe kantje van de mensen. Daarvoor ga ik niet feesten. Dat zie je al elke dag.

Bij het verlaten van de discotheek banen we ons nog even een weg door de reeks glimmende
race-motorrijtuigen, net zoals in Jamaica trouwens. Blessings Rofferdam!