Maanzaad (Maanzaad, Eigen Beheer)

Als één groep ooit de Vlaamse Doe Maar mag genoemd worden, dan wel Maanzaad. Frisse ska- en reggaedeuntjes, luchtige teksten uit het leven gegrepen, soms met een sombere ondertoon maar nooit zonder knipoog. Maar daarmee houdt de vergelijking ook op. Maanzaad maakt geen klassiek opgebouwde popsongs, refrein-strofe-refrein, maar riddims die plots overgaan in dubs of instrumentals. En de zanger (Adriaan Cole) volgt. Amper heeft hij één keer zijn refrein gezongen, of daar neemt de band al over. Of het driekoppige koortje, voor mij de ware openbaring van dit schijfje. Kimberley Dhondt, Shikha De Cock en Inneke Van De Velde dienen Cole niet zomaar van repliek. Ze vullen hem aan en krijgen in enkele tunes zelfs hun eigen teksten toebedeeld. Ze zingen niet als zwarte soul queens maar dat hoeft bij Maanzaad ook niet. Deze drie Vlaamse nachtegalen hebben een stem die perfect aansluit bij de wat geforceerde zang van Adriaan Cole. Ze verzachten diens gekapte dictie met de al te geprononceerde en soms ronduit foute klemtonen. Het is Cole's stem die mijn luisterplezier af en toe verstoort, gelukkig niet vergalt, want voor de rest is dit een prima reggaeplaat.

De opener Lowlife geeft al meteen een goede indruk van wat ons te wachten staat. Een goeie, stevige riddim, met lange uptempo tussenstukken, een flardje dub, even instrumentaal, en het koortje in een hoofdrol. Hans Cole zingt over Johnnen die 's zaterdags hun auto simoliseren en families die 's zondags naar het kerkhof gaan.

Even gevarieerd, met enkele korte solo's op gitaar en toetsen, is de strakke ska van Agent van de politie, de meest Doe Maar-achtige track van het album. Cole komt grappig uit de hoek met een tekst over het cellentekort, maar houdt het zelf redelijk kort. Het is een constante in zowat alle nummers, mogelijk ingegeven door een gebrek aan inspiratie, maar daardoor krijgen wij natuurlijk meer dub en engelengezang te horen. Dat geldt ook voor het lome Gejankt, ingeleid en afgerond door een dromerige gitaar, en het frivole Habibi, met fijn Arabisch accent en jammer genoeg ook weer enkele kromme zinnen en slecht geplaatste accenten.

'Al 15 jaar ben ik een drugtoerist/Ze hebben mij nog nooit geklist./Ze keken achter mijnen assenpot/Maar ze vingen altijd bot.'  Hij kan het wel, Adriaan Cole, een paar grappige, treffende zinnen verzinnen maar veel verder komt hij ook in de ganja tune Drugtoerist niet. Opnieuw zijn het de band en het koortje die het nummer doen openbloeien. Eén kans is gebouwd op een Studio One riddim (Hot milk), en weer stelen de dames de show. Mijn favoriete track.

In Ik wist van niets krijgt een van de zangeressen de ruimte om solo te improviseren. Ze doet dat met een Antilliaans accent en vooral met veel jazzy flair. Het aanstekelijke refrein van deze nu roots tune verdoezelt de flauwe tekst. In Lentedag in oktober – muzikaal classic roots – neemt het koortje zowaar de overhand, en vult zowat de hele tekst aan.

Neon en goedkoop parfum is het meest ambitieuze nummer op dit album. Loodzware baslijn, diepe dub vibe, smachtende gitaar, bizarre opbouw. Cole lijkt wel een dichter, eerder declamerend dan zingend, en laat zich andermaal mooi aanvullen door de drie dames. Met Alles naar de maan levert Maanzaad tot slot een radde, vrolijke cover af van Toots' Monkey Man. Voor één keer pas de tekst perfect in het ritme, wat van deze tune een echte meezinger maakt, muzikaal als bekende klassieker, vocaal in de eigen taal. Het koortje lijkt heel even waanzinnig te worden. Rare laatste minuut, een soort kosmische muziek. Persfoutje misschien?

Als extra serveert Maanzaad een live opname van Neon…, waaruit we twee dingen leren: ze kunnen het ook in het echt en Adriaan Cole klinkt plots wel naturel, minder drammerig dan op plaat. De tweede bonus, een pittige remix van Drugtoerist,  staat op naam van bassist/percussionist Moonbass, de man die samen met Mustafa 'Stafari' Ketami (drums) de sound van deze groep recht houdt. Dit debuut is muzikaal een absolute voltreffer. Alleen jammer dat de zanger dat niveau nog niet haalt.