ERC Benelux: hail to Wahwahsda!

Toegegeven: ik was een beetje verongelijkt omdat geen van de groepen die de jury naar voor had geschoven de finale had gehaald. Geen Sunrockers dus, geen Colllieman, geen Joshua Alo, geen Jupiter & Ma Shi Faï. Maar reggae is unity, zoals Sput van Wahwahsda terecht rapte, en de stem van het volk mag van mij altijd luider weerklinken dan die van de 'kenners'. Met een open geest aan de finale begonnen dus, en toch weer een prachtige avond beleefd in de Muziekgietery.

De meest verrassende finalist was zonder twijfel Dr Blue Beat, een skagroep die alleen in (Belgisch) Limburg enige bekendheid geniet. 11 muzikanten op het kleine podium: het was een beetje krap maar de ambiance was meteen verzekerd. Het visuele plaatje klopte ook: vijf blazers (drie saxofoons, trompet en trombone), een kleurrijke zanger, sexy zangeres, de typische porkpie hoedjes. De muzikale verscheidenheid van de tunes was een mooi eerbetoon aan de eclectische muziek van The Skatalites, de Soul Vendors en andere Jamaicaanse orkesten uit de sixties die zich lieten inspireren door latin, soundtracks en alles wat hen maar ter ore kwam. Dr Blue Beat flirtte met de tango (Skango – ook de titels klinken lekker ouderwets), flamenco, het thema van de tv-serie The Saint en Arabische riedels (in Ramses, een verre variant van Madness' Nightboat to Cairo). En dat allemaal in rijkelijk gearrangeerde eigen composities (denk ik toch), met uitzondering van het afsluitende Monkey Man (Toots).

Genoeg ingrediënten voor een mooi concert, zou je denken, en toch wist Dr Blue Beat niet te overtuigen. Daarvoor klonk de ska soms net iets te hoempapa, en slaagden alleen de twee begeleidende saxofoons erin om het ritme perfect aan te houden. In die hoek van het podium vloeide niet toevallig het meeste zweet, ook al omdat naast de blazers nog een gedreven percussionist stond te jammen. De zwakste (en jammer genoeg ook meest zichtbare schakel) van de groep situeerde zich op het vocale vlak. Een kermiszanger en een meisje dat nauwelijks boven de muziek uitkomt, laat staan enigszins verstaanbaar is: daarmee kan je geen publiek veroveren. Tenzij misschien de talrijke aanwezige fans van Dr Blue Beat, een ska massive die ik eerlijk gezegd nog nooit ergens gezien had maar die via deze band blijkbaar toch aan haar trekken komt.

Dr Blue Beat eindigde zowel bij de jury (goed voor 80% van de stemmen) als bij het publiek op de derde plaats.

Burundi nyahbinghi 

Jampara & The Batalion (spreek uit: Batta Lion) moest in Maastricht de Hollandse kleuren verdedigen, en ze deden dat ook met een heel kleurrijk spektakel. Drie Burundi-drummers, gehuld in gifgroene en –oranje gewaden, begeleiden de band op hun immense aarden en houten trommels. Een origineel idee dat de nyahbinghi van de rasta's nog dichter bij Afrika bracht. De riddims van Jampara zweven ergens tussen Ras Michael en Stalag, de ideale fond voor nyahbinghi drumming, maar veel meer voegde de drie Burundezen ook niet toe. Mooi hoor, hoe ze die drums op hun hoofd kunnen dragen en toch nog blijven spelen. Alleen jammer dat de muzikale kruisbestuiving niet werd uitgediept, dat die trommels niet echt de rumble van de Afrikaanse jungle lieten horen.

Jampara zelf stond wat nerveus te zingen, te chanten eerder, in rommelig Engels en zonder zijn songs echt af te maken. Af en toe zat er een bizarre relay op zijn stem en hij leek bij momenten zelf niet goed te weten waar het naartoe moest met de muziek. Vreemd, voor een man die al zo lang bezig is. De ritmes zaten gelukkig wel lekker strak, er was een uitstekende backing zangeres van de partij en we werden vergast op enkele heftige, opzwepende gitaarsolo's. Het kabbelende Afrikaanse gitaartje gaf extra kleur aan de atypische rootsreggae van dit gezelschap.

Jampara & The Batalion kreeg van de jury het hoogste aantal punten (niet van mij, dat had u wellicht al begrepen). Maar het publiek stemde massaal voor Wahwahsda, en overrulede daarmee het verdict van de specialisten.

The sound of now (& Antwerpen)

Wa was da? Inderdaad: wat was dat daar in het verre Maastricht? Een kleine Antwerpse invasie, zou je denken, met een luidruchtige spionkop die speciaal een bus had ingelegd, en op het podium een rapper die zijn volk in Algemeen Beschaafd Antwerps liefde, humor en bewustzijn toewenst. Die halve dialectraps van Sput, waarvan sommige passages briljante straatpoëzie, leken mij de achilleshiel van Wahwahsda, zeker in het Hollandse hol van de leeuw. Maar kijk: dat vonden enkele Nederlandse juryleden nu net zo geestig en creatief. Ze hoefden Sputs teksten niet allemaal te begrijpen, ze zagen ook wel dat die jongen het meende en een positieve, intelligente boodschap uitdroeg. En dat hij bovendien moeiteloos kon freestylen, vlotjes inspelend op wat hij zag in de zaal, een kwaliteit die goeie rappers sinds mensenheugenis onderscheidt van middelmatige.

En de Hollanders waren, evenzeer als ik, behoorlijk onder de indruk van de sound en de songs die Wahwahshda serveerde. Sterke, nadrukkelijk 'blanke' reggae (denk aan SOJA, The Slackers, 10 Feet Ganja Plant), af en toe hiphop, rude boy rocksteady en zelfs een instrumental die van de Russische Shadows had kunnen zijn. De groep is erin geslaagd om de wat magere backing uit de beginperiode tot een fonkelend eigen geluid te smeden, tegelijk roots en eigentijds, tegelijk uniek en herkenbaar. Met naast Sput de schijnbaar herboren zanger Spiritually Wally als frontman, zonder dreadlocks maar met een gedrevenheid die we nog niet eerder bij hem zagen, alsof hij nu pas voluit gelooft in wat hij doet. Hij staat er nu als de rockzanger die hij is, met zijn rockgitaar en schorre rockstem, maar wel verslingerd aan het ritme van de reggae. Het is een even nieuwe en even originele combinatie als het samengaan van Engels en 'Nederlands'.

Zou Wahwahsda ook zonder de eigen supportersclub gewonnen hebben? Ik denk het wel. In de jurytelling was het verschil met Jampara miniem, en in de voor hen zo gunstige volkstelling juist heel groot. Maar bovenal verdient deze band een break, een plaats op enkele van de vele festivals en in de Europese finale op Rototom, professionele begeleiding bij het afwerken en promoten van de liveplaat die binnenkort verschijnt en daarna hopelijk ook bij het tweede studioalbum. Respect & guidance, jongens.