Africa Unite lokt Italiaanse gemeenschap naar VK*

Piola.Libri organiseerde dit weekend een onvervalste Italiaanse avond in de Vaartkapoen te Molenbeek, met verschillende muzikale acts uit de 'laars van Europa', of toch nauw daarmee verbonden. Naast Africa Unite uit Turijn als hoofdbrok, bood  het voorprogramma de Italiaanse folkrock van het Brusselse Maricka Connection (niet gezien) en de vrolijke popliedjes van Elisabetta Spada (Kiss&Drive), een bazige singer-songwrit(st)er die verschillende snaarinstrumenten bespeelde, maar ons niet erg kon bekoren. Achteraf zorgden The Sweet Selector (eveneens uit Torino) en Tringle Loop Machine (Brussel, roots in Napoli) voor de nodige beats & bites, maar de hoofdzakelijk Italiaans sprekende aanwezigen - waarop natuurlijk gemikt werd - waren duidelijk ook vooral gekomen voor de populairste en meest prestigieuze Italiaanse reggaeband aller tijden, namelijk Africa Unite! (Alborosie even buiten beschouwing gelaten).

Ze openden meteen erg strak en leken heel goed op elkaar ingespeeld, maar hoe kan het ook anders, na meer dan 30 jaar (!) op de planken. De ruime bezetting – inclusief blazers (sax en trompet) en een veelzijdige percussionist – zorgde voor een vol geluid en een gevarieerd gamma aan kleurrijke klanken. Nadat hij zich al even liet horen vanuit de coulissen, verscheen de charismatische zanger Bunna met veel brio op het podium: een middeloude dwerg met baard en muts, wiens ogen schuil zaten achter zijn dichtgevallen oogleden. Ook hij stelde vast dat er tanti Italiani aanwezig waren en voelde zich meteen thuis. Hij zong vol overgave en vanaf het tweede nummer gooide hij zijn muts af, toverde zijn lange locks tevoorschijn en nam zijn gitaar ter hand, terwijl Madaski af en toe zijn keyboard verliet om de lead vocals voor zijn rekening te nemen. Dit olijke duo staat trouwens volledig in voor de productie en studioafwerking van hun eigen albums, alsook van die van de belangrijkste andere Italiaanse reggaegroepen. Onder impuls van Bunna en Mada presenteerde Africa Unite hun gloednieuwe album 'Rootz', waarmee ze (zoals de titel laat uitschijnen) terugkeren naar de sfeer van de begindagen, afgewisseld met nummers uit die periode, zoals 'Nero su nero'.

Na een korte pauze (het kon nog niet gedaan zijn) citeerde Bunna Bob Marley en zette vervolgens 'Them belly full' in, één van mijn favoriete Marley songs. Africa Unite – niet toevallig gekozen – begon destijds overigens als een coverband van de Jamaicaanse legende, kort na diens overlijden in 1981. Ondanks dat ze vrij snel eigen nummers maakten, zijn de intro's vaak heel herkenbaar en hoor je duidelijk waar ze hun mosterd haalden, namelijk bij de klassieke roots reggae van de jaren zeventig en tachtig, misschien nog het meest tot uiting gebracht in 'La Storia', dat ritmisch als twee druppels water lijkt op 'Chant a psalm' van Steel Pulse. Dezelfde thema's als hun muzikale voorbeelden zul je hen evenwel niet horen aansnijden, wel integendeel, want ze benadrukten met stip dat ze geen aanhangers zijn van Rastafari (ondanks de dreadlocks) en alle godsdiensten evenwaardig inschatten. Ze zetten zich ook resoluut af tegen al wie homofobe boodschappen uitdraagt met een duidelijk statement aan het adres van Jamaicaanse artiesten als Buju Banton en Beenieman!

Hun bekendste hits werden opgespaard tot het einde, met 'Il partigiano John' en natuurlijk 'Salmodia', dat uit volle borst werd meegezongen en ons nostalgisch kippenvel bezorgde. Het was dan misschien maar voor een 350-tal toeschouwers (ruw geschat), dat vinden de leden van Africa Unite niet erg, als ze hun muziek maar live kunnen brengen, en dat deden ze zaterdag met verve! Een blind date – zoals ze hun buitenlandse avonturen wel eens durven omschrijven – was het allerminst, want de populatie in de zaal bleek grotendeels van Italiaanse afkomst, en dat zorgde voor een boeiende interactie en een zuiderse sfeer, in combinatie met het zwoele zomerweer. Molto bene!