Winston McAnuff goes rock in Paris

De immense Grande Arche de la Défense is een erfenis van wijlen François Mitterand, die een monument wou nalaten dat nog indrukwekkender en vooral eigentijdser was dan de Arc de Triomphe in het centrum van Parijs. Van hieruit lijkt die oude triomfboog, via een loodrechte boulevard rechtstreeks verbonden met de nieuwe, inderdaad maar een klein duimpje. Maar dat kan ook te maken met het even indrukwekkende zakencentrum dat rond de Grande Arche is opgetrokken, een soort Manhattan aan de Seine, vol hoge, spectaculaire kantoorgebouwen. In het midden een gigantisch plein met banken, stukjes groen, fonteinen en genoeg ruimte voor iedereen.

Daar, op dat plein, stond de voorbije maand ook de spiegeltent van het Chorus-festival, in fel contrast met het glas en het metaal van de omringende gebouwen. Tientallen concerten, maar wij waren toevallig woensdag in de buurt en dat kwam goed uit. Winston McAnuff: reggae. Sergent Garcia: reggae (of toch salsamuffin). Band of Gnawa: geen reggae maar gnawa heeft mij altijd al geïntrigeerd.

Ik wist dat Winston McAnuff in zijn nieuwe thuishaven Frankrijk al geëxperimenteerd had met rock.  Nu heb ik hem ook live gezien als rockzanger, met The Bazbaz Orchestra. McAnuff heeft (zanger) Camille Bazbaz een vijftal jaar geleden leren kennen na een concert van Derrick Harriott (in de jaren '70 de vaste producer van Winston McAnuff), en samen hebben ze het album A drop uitgebracht. Af en toe treedt de Jamaicaanse zanger op met de Franse band. Nee, geen groot orkest zoals de naam suggereert maar een klassieke rockbezetting van drums, bas, gitaar en toetsen. En die creëerden ook een klassieke rocksound, met zware riffs en solo's op gitaar. Angela Davis viel nog te omschrijven als hoekige popreggae, Grace Jones dwaalde af en toe door mijn gedachten, instrumentaal werd een enkele keer dub. Voor de rest waren het toch vooral de schurende roots voice en de authentieke rastateksten van McAnuff die de Jamaicaanse inbreng vertegenwoordigden. En zijn krachtige performance natuurlijk, even energiek als de muziek, zijn dreadlocks wild in het rond swingend, als waardige variant van het headbangen. Respect voor deze vijftiger.

Band of Gnawa pakte nog zwaarder uit. Led Zeppelin in een Marokkaanse roes, hoewel de opener een hallucinante cover van The Beatles was, Come together. De psychedelische intro, de strakke popsound van de sixties, een stem gewaagd aan John Lennon, en dan een plotse shift in ritme. Kleine percussie wordt naar voor gemixt, de drie Marokkaanse zangers treden op de voorgrond en zingen met hoge stemmen hun repetitieve dialogen. En zo ging het elk nummer. Eerst een stuk onvervalste classic rock, met drie composities van Led Zeppelin en twee van Jimi Hendrix, waardig en waarachtig vertolkt, muzikaal en vooral vocaal. Ik meende bij momenten Robert Plant te horen. Tot de vibe switchte naar hypnotiserende gnawa, die telkens weer uitliep in een lange jam. Heavy man, zou Neil in The Young Ones gezegd hebben. Band of Gnawa pikt de draad op waar Brian Jones, Jimi Hendrix en andere onsterfelijke rockgoden hem hebben laten slingeren toen ze in hun tijd naar Marokko trokken om de plaatselijke cultuur (en vooral de hash) te leren kennen.

Na al dat gitaargeweld klonk Sergent Garcia bijna lichtvoetig. De uitvinder (en na 12 jaar nog altijd enige echte vertegenwoordiger) van de salsamuffin heeft zijn nieuwe plaat Una y otra vez deels opgenomen in Colombia, naast Parijs en Cuba. De ritmes lonken daardoor iets maar naar de cumbia dan naar de salsa, en assorteren ook iets beter met de reggae, beaamt Bruno Garcia zelf (interview volgt later). In Parijs gooide de tienkoppige band daar bovendien de one drop van Long time tussen, een van de meest rootsy reggae tunes die de sergeant gemaakt heeft. U weet dat hij zijn naam heeft van de dikke sergeant Garcia in Zorro?

Blazers, accordeon, kleine latin percussie, drum & bass: muzikaal was dit zonder twijfel het mooiste en meest virtuoze concert van de avond, maar ook de ambiance in de tent bereikte pas een hoogtepunt met Sergent Garcia, na al die jaren nog altijd een van de meest sfeervolle, kleurrijke en originele orkesten in het universum van de urban world muziek. Straks op Couleur Café.