Warrior King and Turbulence at Vooruit: For The Empress!!!

De concerten van beide heren werden verplaatst naar de Balzaal, die dan nog slechts half gevuld raakte... Jammer, maar de twee zijn natuurlijk niet de meest besproken artiesten van het moment en waren in het verleden al vaker te zien in ons land. Bovendien stond dit evenement opniew geprogrammeerd op een zondag... Anderzijds konden de aanwezigen op die manier de show van heel dichtbij aanschouwen. De eerste artiest die op het podium verscheen was Biggaton, eveneens de manager van Warrior King, die zich eerder liet opmerken door zijn energieke podiumspel en grappige voorkomen, dan door zijn stemgeluid. In ieder geval gaf de My Band meteen een goede indruk en dat liet niets dan goeds vermoeden voor het vervolg van de avond.

Het publiek verwachtte eerst Warrior King, omdat die kleiner stond vermeld op de affiche dan Turbulence, maar 'the Future' - zoals Turbulence in het begin van zijn carrière ook wel genoemd werd - nam alle twijfels weg door vanuit de coulissen zijn eerste tune in te zetten. Onder luide aanmoedigingen van de menigte besprong hij het podium en opende met 'Life is not a game', 'Rest a show' en 'Ethiopia awakes' op de gekende Shanty Town/007 riddim, waarmee hij heel wat forwards ontlokte.

Ik word telkens opnieuw aangenaam verrast door zijn vocale kunststukjes en de vlotte samenzang met het publiek en zijn achtergrondzangeres, ook nu weer. Turbulence heeft nog niks van zijn kwalitieten ingeboet en blijft indrukwekkend imponeren met heel hoge tonen! De relatief korte set van Turbulence bleef overigens van begin tot einde op het ritme van de reggae; enkel het laatste nummer was dancehall, namelijk zijn wereldhit 'Notorious', meteen ook het orgelpunt van zijn show. Daarvoor had hij onder meer nog 'Love her forever' gezongen op die andere bekende riddim van Pow Pow, de Superior, waarmee hij alleszins trouw bleef aan het thema van de tournée: 'For the Empress'.

We hadden nog iets meer gewild, maar al vrij snel werd Warrior King aangekondigd door de MC/danser van de crew, een grote rastaman die in een soort pyama gekleed liep en nog vrij veel succes oogstte met zijn soms hilarische danspasjes. De My Band bleef strak verder spelen en ook de (achtergrond)zangeres, die een sterke indruk op ons naliet, bleef op post. Warrior King verscheen op het toneel in een wit kostuum met lijntjes in de Afrikaanse driekleur, en zette fors in met 'Can't get me down', dat meteen goed onthaald werd in de zaal en uit volle borst werd meegezongen! Het werd onmiddellijk duidelijk dat Warrior King in ons lans heel wat trouwe fans heeft. Met 'Hold the faith' werd de goede vibe helemaal bevestigd en dat straalde Warrior King ook uit: hij liep constant te glimlachen en leek zich enorm te amuseren, zowel met de bandleden op het podium als met de mensen in de zaal.

Eveneens verplicht aan de naam van de tournée, schakelde Warrior King zoals te verwachten al snel over op een 'liefdesmodus', te horen in heel wat nummers van zijn repertoire, zoals bijvoorbeeld het excellente 'Baby girl'. Hij had toch enkele verrassingen in huis, zij het ook minder leuke, zoals de voluptueuze Big Sista die haar ferme rondingen ostentatief etaleerde en dan ook nog eens probeerde te zingen... Wie wel applaus verdiende waren de leden van de My Band, die terecht door Warrior King in de schijnwerpers werden geplaatst. Het meest opvallende moment van het optreden volgde echter nadien, toen de vriendin van de gitarist, na even mee te zingen met Warrior King, haar vriend zowaar ten huwelijk vroeg, live on stage! Niet te geloven! Dit had ik nog nooit meegemaakt, maar ook dit paste wonderwel binnen het onderwerp van de gezamenlijke tour met Turbulence. De jongeman was begrijpelijk even van zijn melk en het kostte hem enige moeite om zich opnieuw te concentreren na het uitspreken van het ja-woord.

De vele randactiviteiten hadden evenwel een vertragend effect en doorbraken enigszins het ritme van het optreden en de sfeer in de zaal. Warrior King leek het zelfs graag te rekken in plaats van veel te willen zingen... Op een bepaald moment verdween de volledige My Band, op de gitarist na, die een akoustisch deuntje tokkelde, waarop Warrior King Biggaton, Turbulence en alle leden van de band terug op het podium riep om tesamen een afsluitend nummer te zingen... althans, zo leek het... De muzikanten namen terug plaats achter hun instrumenten en het publiek werd nog even getrakteerd op enkele van Warrior King's klassiekers vanop het album 'Virtuous woman', zoals de title track en 'Africa shall be free', wat natuurlijk een schitterend idee bleek om dit concert subliem af te ronden!

Vertaling: Rubinho