Hotel Jamaica: *****, All inclusive

De eerste aangename verrassing was de opkomst. Van voor middernacht stond er al een lange rij wachtenden voor de deur van Petrol, waar de bezoekers als gebruikelijk maar mondjesmaat binnen mochten. Binnen had Young Superior de boel al stevig opgewarmd, naar ik verneem eerst met een stevige ska-selectie, dan – in de aanloop naar de hoofd acts – met een energieke selectie van nieuwe en ultranieuwe tunes, waarvan ik als gebruikelijk enkel nog de riddims en een paar samples herkende. Blij dat ze toch nog overleven in een sound die voor mijn aanvoelen almaar verder van de reggae afwijkt, maar toch onmiskenbaar Jamaicaans blijft.

Dat heeft allicht ook met de leeftijd te maken. Ik vroeg me in dat eerste uur af of ik eigenlijk nog iets te zoeken heb in de dancehall, tussen al dat jong geweld. Moeten mannen met grijze baarden op dat uur van de dag niet gewoon in hun bed liggen, of thuis in de zetel? Maar zo lang ik riddims en melodieën hoor die ik al meer dan dertig jaar meedraag in mijn leven, blijft deze muziek mij intrigeren. En zo lang de ster van de avond ouder is dan ikzelf, ben ik in goed gezelschap.

Er is nog een reden waarom ik zo graag reggaefeesten bezoek. Het is één van de weinige biotopen waar de multiculturele maatschappij een realiteit is. Nergens zie je youths van Belgische (Vlaamse, Waalse, Brusselse), Marokkaanse, Afrikaanse, Oost-Europese, Spaanse en andere oorsprong zo vredig en eensgezind van het leven genieten. Het is een vibe die trouwens ook steeds meer buitenlanders naar Antwerpen lokt. Sommigen waren zelfs helemaal van Barcelona gekomen. Unity is strength. Ik voel mij in dat gezelschap sterk en hoopvol. Het is onze eendrachtige ondergrondse community.

Civalizee zelf stak het vuur aan de lont met een set die balanceerde op het dunne koord tussen dancehall, jungle en drum'n'bass, heftig, zeer heftig naar mijn smaak, maar wel doeltreffend. Terwijl het volk bleef binnenstromen, raakte de massive langzaam op kookpunt.

Het liep al tegen tweeën voor General Levy (Paul Levy) het grote podium betrad, met als gelegenheidsdeejay Jay (yeah yeah) van High Grade. Ik ken General Levi zoals de meeste mensen van een handvol spectaculaire jungle hits uit het begin van de jaren '90 (waarvan Incredible met M-Beat de grootste was), en dat was ook het dominante ritme in zijn set. Jungle was één van de eerste UK sub- en dubgenres die de reggae heeft voortgebracht, de muziek van de tweede Jamaicaanse generatie. De baslijnen waren nog roots, het accent van zangers en rappers was oerjamaicaans, hun lyrics ook, maar de drums en de productie kwamen uit een ander universum, waar rave en house in de clinch gingen elektronische dancehall.

General Levi was bij mijn weten nog nooit in België geweest, terwijl hij blijkbaar toch onvermoeibaar door Europa (en soms Japan) toert. De man heeft een paar straffe vocale kunstjes in huis, de hoge hikjes, breed en zeer flexibel stembereik, en rapt tegen een tempo dat maar weinigen hem nadoen. Genoeg trucs en talenten om de entertainmentwaarde hoog te houden in elk geval, en mij verraste ook de variatie in de riddims. General Levi bouwde bruggen tussen Studio One (Truths and rights) en nyahbinghi aan de foundation kant, en drum'n'bass, dubstep en Major Lazer in de 21ste eeuw. Maar ook tussen onvervalste rock'n'roll (in een big beat uitvoering) en geniale jazz (Benny Goodman in acid jazz stijl, een cool genre dat furore maakte in dezelfde periode als jungle). Als volwaardige rastaman bracht General Levy ook uitvoerig hulde aan de ganja smokers (waarvoor dank) en sloot hij zijn set af met een welgemeende Jah! Rastafari!

En toen moesten we ons weer omdraaien naar de andere kant van de zaal, waar David Rodigan aftrapt met enkele rocksteady instrumentals. Waarom hij niet op het grote podium kon staan, en dus gebruik maken van de p.a. is mij niet geheel duidelijk. De klank van de dj-installatie in Petrol voldoet echt niet voor reggae, ze smoort de bas in de kiem. Ook hier zou de 40.000 Watt sound system moeten staan van Ionyouth uit de Spiegeltent. Shaka, Civalizee of Rodigan, onze muziek verdient een full blown sound, met bassen die de grond doen trillen.

Maar goed, David Rodigan zelf liet het niet aan zijn hart komen en serveerde meteen een paar indrukwekkende nieuwe dub plates. Stephen & Damian Marley. Damian & Busy Signal. Shaba Ranks & Alborosie. Om dan met grote sprongen terug te keren in de tijd, naar Bounty Killa & Babycham, en Coco Tea & Snow, de vergeten (blanke) Canadese dancehallrapper.

Even overwogen om te vertrekken, gewoon omdat het al mooi was geweest en het gestel begon te protesteren, maar net op dat moment ging Rodigan nog dieper graven in zijn exclusieve collectie dub plates, stuk voor stuk tributes aan zijn eigen vakmanschap. Dub plates uit een tijd toen dat nog gewoon exclusieve cuts waren, zonder speciale opdracht in de lyrics. King Tubbys dub plates, met Big Youth, Augustus Pablo en andere illustere namen uit Rodigans (en mijn) jonge jaren. En daar dan een dubstep remix van Stephen Marley tussendoor, om aan te tonen hoe de muziek is geëvolueerd van Jamaicaanse dub naar universele dansmuziek.

David Rodigan zelf lijkt met de leeftijd alleen maar actiever te worden achter de knoppen. Hij toast en zingt hele flarden tekst mee, en staat heftiger te bewegen en te skanken dan veel jonge collega's. Geen wonder dat een hoop mensen weer beaat stonden toe te kijken, ook ik. Rodigan is een van de weinige deejays die ik met plezier aan het werk zie. En Sista Flex natuurlijk, maar die stond dit keer wel erg ver weggedrongen in de schaduw. Volgende keer ook Civalizee op het grote podium aub!