Adrian Sherwood steelt de show op Bob Marley Memorial Bash

Het tekort aan goede nieuwe live acts wordt stilaan een probleem in de reggae. Met welke jonge, veelbelovende artiest kun je tegenwoordig nog uitpakken? Het zijn vooral de oude knarren die nog volktrekken maar ook die hebben we intussen allemaal net iets te vaak gezien. Zeker Lee Perry (dit jaar 75!), zij het telkens weer met andere muzikanten en engineers. Dit keer zou hij zich laten begeleiden door de Charmax (de band van Max Romeo) featuring de grote Dennis Bovell. Maar de bassist en het muzikale brein van Linton Kwesi Johnson was er niet bij in De Werft. Dat gemis werd enigszins gecompenseerd door de aanwezigheid van Black Steel, op Lee Perry's eigen verjaardagsfeestje in Gent nog gitarist van de voor die gelegenheid samengestelde supergroep. Hij en Charmax kweten zich prima van hun taak. Vooral de blazers lieten zich van bij het begin opmerken tijdens de instrumentale versie van Zap Pow's Last War.

De tour van Lee Perry was aangekondigd als een Bob Marley tribute en dat hebben we geweten. Opkomen deed Scratch met Crazy Baldheads, waarvan hij de tekst naar het einde toe toepasselijk veranderde in 'We're gonna chase this crazy president out of the town.'  We zagen een opvallend rustige Scratch die vooral veel tijd nam voor zijn publiek.  Pas na een hele resem Bob Marley hits (Small axe, Duppy conquerer, Jah live, Punky reggae party …) kwam Lee Perry eindelijk toe aan zijn eigen nummers.  Eerst nog met enkele klassiekers als Curly Locks en Roast, Fish & Corn Bread, daarna met recenter werk als Midnight Hour en afsluiter Inspector Gadget. I am  a madman had nochtans toepasselijk geweest in Geel. Van onze persoonlijke favoriet, Soul Fire, hoorden we jammer genoeg enkel in de instrumentale intro en outro een flard passeren.

Geen Adrian Sherwood achter de knoppen (apart geboekt), wat resulteerde in een onberispelijke maar wel redelijk vlakke sound. Pas toen Sherwood zelf zijn duivels losliet in de aansluitende 'dub show' (in veel te kleine lettertjes als dusdanig aangekondigd op de affiche) toonde de geluidsinstallatie haar volle potentie. De man mixte zijn tracks zoals gewoonlijk rechtstreeks op het mengpaneel, met behulp van een batterij eigen elektronische percussie en samplemachines. En wat voor tracks! On U Sound, het legendarische UK label van Sherwood, heette begin jaren '80 niet voor niets On U Sound 1999, een verwijzing naar de futuristische klanklandschappen die hij toen al creëerde. Naar het voorbeeld van Studio One en de Jamaicaanse riddimcultuur is hij de riddims en tunes die hij in die dagen heeft opgenomen altijd blijven bewerken, manipuleren en updaten. Een dj-set van Adrian Sherwood klinkt nog altijd als een science fiction dub extravaganza, met echo's en invloeden van alle dansmuziek die de dub ooit heeft voortgebracht.

Wij hoorden de stemmen van wijlen Mikey Dread, Prince Far I en Bim Sherman zoals Sherwood ze zelf ooit heeft opgenomen, nu verweven in heftige drum'n'bass en vervreemdende dubstep, zij het zonder ooit de voeling met de roots van de reggae te verliezen. Foundation tunes van Max Romeo, Pablo Moses en Junior Byles, live gemixt alsof het gloednieuwe opnames waren. Nieuwe tracks van Lee Perry over amper herkenbare versions van On U Sound klassiekers. Bob Marley's War in het Arabisch, een vrouwenstem die door merg en been ging. Donkere raps en kleurige wereldmuziek.

Het was aanvankelijk maar een klein groepje uitverkorenen dat zich rond het mengpaneel verzamelde om deze dubtovenaar aan het werk te zien, en de hallucinante vibes tot zich te laten doordringen. Geleidelijk druppelde er weer wat volk binnen en lieten meer mensen zich verleiden door deze unieke sound, een fantastische trip door de geschiedenis van 30 jaar On U Sound die tegelijk de volgende 30 jaar aankondigde. Adrian Sherwood zal dit jaar nog vier nieuwe albums uitbrengen, waaronder een 'meesterwerk' (zegt hij zelf) van African Headcharge. Alle oude platen worden geremastered en opnieuw uitgebracht. Het jubileumjaar is alvast ingezet met de beste dj-set die ik in jaren gezien heb. Al lang niet meer jong en veelbelovend maar nog altijd frisser en vernieuwender dan zowat alles wat tegenwoordig in Jamaica verschijnt. On U Sound 2099.

Extra: Johnny den Artiest 

Johnny Den Artiest bracht in de stomende dancehall zijn hits onder niet echt ideale omstandigheden (geen podium en het geluid dat niet optimaal was), wat ervoor zorgde dat zijn nummers enkel bij de mensen vooraan goed overkwamen. Nochtans had King Johnny voor de gelegenheid een halve euro bij. En dan hebben we het niet over het ronde stukje geld maar over rapper Halve Neuro. Samen brachten ze Den Don van 't Stad en hun nieuwste internethit Shoppen in den Aldi.

Voor de rest (te) weinig volk in De Werft, te veel geuroverlast van de Jamaican kitchen en (als vanouds) twee ongezellige zalen. Als hier volgend jaar geen grote naam staat, vrezen we het ergste voor deze winterse indooruitgave van Reggae Geel. (Jah Shakespear/Vizionz)

Foto's Vizionz