Luciano bouwt toch nog een legendarisch doe-het-zelf-feestje in de Waagnatie

Er was vooraf wel al wat twijfel over het geplande event. Onbekende promotor, moeilijk te verkrijgen voorverkooptickets, nieuwe en ongewone locatie en bijzonder weinig promotie. Toch waagden we het erop en trotseeerden we het barre winterweer richting de enorme hangar van de Waagnatie op het Antwerpse Eilandje. Wat een geluk dat slechts het eerste, kleine deel van de zaal gebruikt werd. Traditioneel kwamen we net op tijd, of net te laat, om 21u de zaal binnengewandeld en merkten al snel op dat de bijzonder beperkt opkomst op en het al even lege podium achteraan de zaal. Eén drumstel. Een beeld dat ons de komende drie uur nog bleef boeien. Een beetje absurd zelfs. Enkele mensen gaven het na al de twijfel en de weinige veranderingen in het beeld op na een tweetal uurtjes wachten, maar daarvan kwamen er dan toch nog een paar terug tegen dat er echt iets stond te gebeuren.

Totaal onverwacht dook er plots iemand op op zoek naar de microfoon aan de p.a. en met een beetje hulp worden de juiste knopjes gevonden. Ook een keyboard werd nog aangesleurd maar dat bleek uiteindelijk ook niet meer dan een decorstuk naast het drumstel. Dit kon toch echt niet meer goed komen? De man met de micro kondigtde ineens aan: "Everyone ready for Luciano? Him ready!". Zo'n aankondiging lokte natuurlijk reacties uit en niet eens zo'n positieve, eerder kwade. Hij verklaarde dat hij de tourmanager was en niet de promotor. Luciano kwam voor een live show, maar die zou er dan toch iets anders gaan uitzien. Ik had sterk de indruk dat niemand het nog geloofde. Zelfs dat extra sprankeltje hoop, de technicus die een microfoon op het podium zette, hielp niet echt meer. We werden getrakteerd op twee warmup-acts. Eerst bracht Barka Moeri uit Eindhoven enkele nummers en daarna was het de beurt aan de Antwerpse Goldie Locks  om enkele oldskool dj-kunsten op stevige recente dancehallriddims op ons los te laten. Zou het dan toch nog gaan gebeuren? 

Als uit het niets stonden er dan plots twee robuuste rasta's op het podium en voor we het wisten weerklonk zijn bekende openingssong 'Messenger' door de zaal. De 50-tal geduldige en verkleumde volhouders stond eerst aan de grond genageld van ongeloof en snelde dan naar het podium. Dit maak je niet veel mee. Het had in de schuur vanachter in de tuin kunnen zijn en dan kan je er maar evengoed vlak voor gaan staan. Gezellig toch? De tourmanager probeerde de supertrage cd-spelers die in de PA ingebouwd waren onder controle te krijgen en werd daarvoor aangemoedigd door een gespeeld kwade Luciano. Hij zag er de fun nog wel van in blijkbaar. De Messenger was weer geweldig bij stem, maar we hadden niet echt anders verwacht van Luciano.  Via het betoverende 'Give Praise To Rastafari' belandden we bij een dj-ende Luciano op de Pull Up riddim (zo werd mij althans verteld) en kregen we er ook in één klap 'Ulterior Motive' en 'Sweep Over My Soul' bij. Iedereen genoot volop, allen vanop de eerste rij. We werden getrakteerd op een tribute voor Gregory Isaacs (Tune In riddim), een combinatie van Gregory en Dennis Brown en tenslotte Sugar Minott ('Dancehall Stylee'). Tot daar het eerste luik van het ongewone optreden.

Luciano haalde een akoestische gitaar boven en sloot ze wonderwel ook aan. 'Redemption Song' van Bob Marley klonk door de boxen, dan 'Destiny' van Buju Banton, en nogmaals 'Messenger'. Luciano liet horen wat hij met een gitaar kon en voor we het wisten werden we getrakteerd op een flamenco-aandoende gitaarsolo. Met 'Serve Jah' suggereerde hij waarom hij vanavond toch nog op het podium stond. Ongetwijfeld, met de gedachte dat hij waarschijnlijk de enige was die in zulke omstandigheden toch nog een feestje wilde bouwen. We werden nog getrakteerd op 'Legalize It' (Peter Tosh) en dan verdween de gitaar terug de zak in. Maar het was niet gedaan want plots weerklonken de tonen van 'This Is For The Leaders' en kregen we de knaller van een hit nog even door onze opgewarmde lichamen. Enkel 'Silver & Gold' ontbrak nog en ja hoor; eindigen in schoonheid heet zoiets.

En zo herken je de echte nog altijd hé: Ondanks de omstandigheden toch nog een geweldige show neerzetten! Respect.

Uw interim-reporter geraakte nog heelhuids thuis, laat, maar verrassend voldaan.