Gregory Isaacs dead & gone

Night nurse zal wel altijd het nummer blijven dat de meeste mensen met Gregory Isaacs (°1951) identificeren. Zijn grootste commerciële succes, zonder twijfel, en een excellente productie van Sly & Robbie (ook het gelijknamige album) maar de zanger had in de jaren '70 al zoveel goeie platen gemaakt. Eerst als lonely lover, de eeuwige loser in het liefdesspel. Daarna als cool ruler, de man naar wie iedereen opkeek, en zelfs een tijdlang als rasta soldier, ten tijde van de plaat Extra Classic.

Het was de klagende neusstem van Gregory Isaacs die zijn fans telkens weer in vervoering bracht, in combinatie met een onuitputtelijke voorraad zoete melodieën. Hij zong over de liefde en zijn twijfels, maar hekelde net zo goed de Universal tribulation en Mr Brown. Met Linval Thompson en The Revolutionaries maakte hij enkele van de grootste hits en riddims in de tweede helft van de jaren '70. Gregory heeft gewerkt met zowat alle grote producers (buiten Studio One) en had zijn eigen label en winkel, African Museum. Hij was na Bob Marley en Dennis Brown zonder twijfel de succesvolste zanger van zijn generatie.

We weten dat Gregory lange tijd verslaafd is geweest aan cocaïne. De laatste keer dat we hem in topvorm zagen was in het Rivierenhof (2005), met de band van Lloyd Parkes. Maar toen had hij zijn beste platen al lang gemaakt, en die zullen we zelf tot het einde onzer dagen blijven koesteren. Al was het maar omdat Gregory Isaacs de favoriete zanger was van een goede vriend die vorig jaar is gestorven. Hij smolt als hij die stem hoorde, kreeg een zalige uitdrukking op zijn gezicht en skankte met zijn zware lichaam zachtjes mee op het ritme van de tunes. Hopelijk krijgt hij nu een privéconcertje van Gregory, waar ze ook mogen zijn.