Midnite - What Makes A King (Higher Bound) - Midnite & Fifth Son - Momentum (Fifth Son Records) - Midnite & Lion I - Ark A Law (African Roots Lab)

Wij beginnen stilaan zicht te krijgen op het universum van Midnite. Ook dit jaar heeft de groep van de US Virgin Islands weer drie nieuwe albums uitgebracht, waarvan eentje in de vaste bezetting en twee in samenwerking met andere muzikanten en producers. De constante factor is uiteraard Vaughn Benjamin, mijn favoriete reggaezanger van het voorbije decennium, een volbloed rootsman, zeg maar sjamaan, die de livity van de rastaman in Babylon weet te vatten in schitterende, visionaire teksten. Die je pas echt begint te begrijpen na ettelijke indachtige luisterbeurten, wat ook de bedoeling is van Benjamin. Om die reden laat de zanger de teksten ook niet afdrukken, voor zover hij ze al volledig zou uitschrijven (wat mij onwaarschijnlijk lijkt).

What makes a king doet mij denken aan Seek knowledge before vengeance uit 2003, tot nader order nog altijd mijn favoriete Midnite-plaat. Een rijke, volle sound. Diepe, rollende bassen van Ron Benjamin die zijn broer ook vocaal begeleidt, met gefragmenteerde etherische samenzang. Het subtiele ritmewerk op toetsen. De wiegende, troostende rootsmelodieën. En bovenal natuurlijk de teksten die recht naar het hart gaan, en van daaruit het brein aanspreken. Vaughn verweeft zijn historische en actuele beschouwingen andermaal op sublieme wijze met de ideeën en inzichten van rastafari. In liefst drie tunes brengt hij een ode aan de vrouwen, aan de Koninginnen en Leeuwinnen op deze wereld. Give her her due, Jah bless her, Native story: de titels spreken voor zich. Het maakt deze reggae nog vrouwelijker en vrouwvriendelijker dan hij zuiver instrumentaal al is, maar dat is een persoonlijke impressie. In het oeuvre van Midnite (nu al meer dan 40 cd's!) is What makes a king een klassieker. Zeker te downloaden: High places of Anu, 6'39" lang, en Stagnation, een bijna wanhopige schreeuw om verandering en verlichting.

Fifth Son is de artiestennaam van producer John Juaquin Wilson, die op Momentum ook het gros van de instrumenten bespeelt, waaronder melodica en percussie. We horen op deze plaat ook echte blazers (vrij uitzonderlijk bij Midnite), een sousafoon en mooie akoestische gitaarklanken. Het geheel klinkt iets dubbier dan de gemiddelde Midnite, de tunes lopen ook uit in korte dubs. Op Benjamins stem staat een licht betoverende echo. Hij zingt over sanctity en false pretense. Overstand how we come to be. Dat we sterk moeten zijn, en niet bang. Sustainable living is een manifest voor ital living, geestelijk en fysiek, muzikaal pure new age nyahbinghi. Hustlin' heeft dan weer een ska-ritme, met dito blazers. Het maakt Vaughn Benjamin allemaal niks uit: hij laat de zinnen vrijelijk vloeien, als een waarachtig orakel. Ook met de frisse, eigentijdse backing tracks van Fifth Son erbij fascineren die teksten tot de laatste letter.

Ook op Ark a law worden de meeste instrumenten bespeeld door dezelfde man, Jason 'J Will' Williamson. Dat resulteert in een vrij digitale sound, iets sterieler dan op de twee andere albums, en riddims die soms dichter aanleunen bij (trage) hiphop dan bij rootsreggae. Vaughn zingt opmerkelijk trager dan we gewend zijn, wat de verstaanbaarheid van zijn teksten ten goede komt. Op het eerste gehoor de minste van de drie Midnite releases dit jaar maar laat dat zeker geen criterium zijn. Ze hebben nog platen gemaakt die ik aanvankelijk wat minder vond maar later toch ten volle ging waarderen. Blijven draaien, die muziek, zoals Vaughn Benjamin het ons zelf aanbeveelt. Het is een schatkist waar je nog jaren mee verder kunt.