Los Callejeros en Sanstilloh bouwen reggaefeestje op Eargasm

Pas bij aankomst in de vroege avond werd me duidelijk dat Eargasm één van de grootste goa happenings is van het land, en pas geleidelijk realiseerde ik me wat dit allemaal inhoudt en met zich meebrengt... Op de Psychedelic Mainstage in open lucht werd non-stop goa gedraaid en hingen overal fluorescerende figuren als paddestoelen, vissen en kwallen te zweven, net als het overgrote deel van het publiek ter plaatse, dat er 24u aan een stuk kon doorgaan (van zaterdag 17u tot zondag 17u!) met alle stimulerende hulpmiddelen van dien… Er werd ook een tent van Ketaloco aangeboden met techno, house en minimal, naast een Bomb the Bass stage waar loeiharde hard- en breakcore door de boksen knalde. Maar wij waren dus voor iets anders gekomen.

De set van DJ Ulterior gemist, maar wel net op tijd voor Los Callejeros, de groep die door een deel van de Beljam reggae massive ontdekt werd op het Irie Vibes Roots Festival in Handzame. De muziek van Los Callejeros valt niet onder te brengen in één genre, maar is een mengelmoes van reggae, cumbia, gipsy, salsa en nog veel meer, duidelijk geïnspireerd en beïnvloed door hun reis doorheen Cuba en Zuid-Amerika, waarover ze de muziekdocumentaire 'Cara o Moneda' maakten (vertaald 'kop of munt'). In Leuven zijn ze al jaren gekend van talrijke straat- en podiaconcerten, en dat merk je ook hier weer aan het publiek, op een tiental kilometer van de studentenstad.

Ze zetten in met een rustige reggae skank tot iedereen wat dichterbij was gekomen, overvloeiend in 'Graçias señor', een leuke trompetmelodie die de menigte meteen aan het dansen bracht. De 8 musicos callejeros (straatmuzikanten) slaagden er op korte tijd in om de tent onder te dompelen in een warme, Zuid-Amerikaanse sfeer met behulp van unieke instrumenten als de Cubaanse tres en een Colombiaanse vallenato accordeon, aangevuld met buitengewone slaginstrumenten, van een hangdrum en een Peruaanse cajon tot de kaken van een beest. Er werd ook naar hartelust gevarieerd en afgewisseld, met in de hoofdrol zanger Frank Mercado-Avalos, die de ene keer mee voor percussie zorgde, dan weer een ander instrument bespeelde, zoals panfluit in 'Mas corazon'.  

Los Callejeros brachten stuk voor stuk sterke eigen songs die bijna allemaal te vinden zijn op hun debuutalbum 'El camino es el destino', waaronder 'El mundo', 'Contigo me amore', 'Mandinga', 'La vajilla' en 'Come lo'. Ze wisselden meer up-tempo nummers af met tragere ritmes, symbolisch geïllustreerd in 'Let's go banananananas', waarbij ze het publiek helemaal op de hand kregen. In 'Casa lo' uitten ze hun liefde voor hun woonplaats Kessel-lo, "waar ze zich zo goed voelen".  Speciale aandacht ging uit naar Bart, die de vaste drummer verving en dat vlekkeloos deed, en ook tijdens het bisnummer demonstreerden ze nogmaals hun bijzonder flexibele bezetting door een zekere Alain met mondharmonica en een langharige rapper uit te nodigen om dit hartverwarmend concert op mooie wijze af te ronden.

Na een korte podiumwissel was het de beurt aan Sanstilloh, dat voor vijf jaar Eargasm nog eens verenigd werd na meer dan twee jaar afwezigheid op het toneel. Ze stonden nog steeds met maarliefst 13 personen op de planken, waarvan twee gitaristen, een drummer, bassist, 3-koppige blazerssectie, een violist en twee percussionisten die ook deel uitmaken van Los Callejeros. Het vocale gedeelte wordt gevormd door zangeres Sylvia, samen met één van de trompettisten, frontman Doggy (die zich meestal beperkt tot het opjutten van het publiek) en T-Fire, die zaterdag aanvankelijk afzijdig bleef maar na enkele nummers volledig tot ontbolstering kwam op de snellere ska- en raggastukken. Af en toe voegde Frank Mercado er ook een flard Spaans aan toe.

Je merkte bij momenten dat ze een tijdje niet meer samenspeelden, maar de afzonderlijke muzikanten zijn het nog niet verleerd en het publiek had er alleszins nog geen genoeg van. Het was achtereenvolgens genieten van het opzwepende 'Too much heat' (van de gelijknamige CD die ze in 2006 uitbrachten), de meezinger 'Justice and humanity' en het sterke 'Conscious warrior', waarbij zelfs Hempmade Peter even de micro ter hand nam, na alweer een fantastische flow van 'Ranking T'. 

Onbetwist hoogtepunt van het optreden was uiteraard hun veruit bekendste nummer met het zeer aanstekelijke refrein dat door velen uit volle borst werd meegezongen en ons werkelijk kippenvel bezorgde: "Au sécours! Je tombe dans la mer d'amour!" Daarna gingen we nog even 'Chillen in de zon' en onder Doggy's gekende motto "de letsten doet den afwas" kregen we als bis een medley te horen waarin elke zanger en muzikant nog eens aan bod kwam, om af te sluiten met het zwoele 'Coming together as one', "noa dam ier toch zin". Zonde dat deze groep er eigenlijk ooit mee ophield, of is er toch een volledige comeback in de maak?

Aan Heartbeat Movement uit Dilbeek om hier een leuke afterparty aan te breien en dat lukte hen in eerste instantie uitstekend, maar ze draaiden in één uur iets te veel dezelfde artiesten (waaronder bijna het volledige album van Alborosie) om de toeschouwers te blijven boeien.

We maakten tijdens hun set wel kennis met een nieuw fenomeen: de draaitafel werd van de zijkant naar het midden verplaatst terwijl de platen aan het spelen waren! Het verspringen van de naald moesten we er even bijnemen… De rest van de nacht stond hier nog de feestmuziek van de Balkan Hotsteppers op het programma, gevolgd door steeds digitale beats en breaks met onder andere Merdan Taplak, System D, Radikal Guru en Hazmatics Crew. Wat er zich intussen op de rest van het terrein afspeelde hoeft op deze site weinig verduidelijking. 

Het was dan ook een hele verademing toen we de jongens van Jah Chariot achter de knoppen zagen verschijnen. Ze openden op gepaste wijze met 'Rise and shine' (goeiemorgen!) en speelden vervolgens enkele prachtige roots pareltjes als 'Smoking ganja' (Capital Letters), 'Police man' (Culture) en 'Work op yourself' (Winston Jarrett), waarvan het merendeel van de toeschouwers waarschijnlijk geen benul had. Door de hevige regen die plots als bakken uit de hemel viel, trok de tent namelijk niet alleen de schaars overgebleven reggaeliefhebbers aan, maar liep het gros van de aanwezigen er te knarsetanden van de speed, de coke of één of andere pil. Vermoeid en vervreemd hielden we het dan ook vrij snel voor bekeken en fietsten tegen de middag naar huis. Volgens selector Smoke speelde Kinstep om 15u voor een haast lege tent, en zijn er gelukkig plannen om volgend jaar een aparte dub corner op te richten, al kan je je ook afvragen of roots & culture wel thuis hoort op dergelijk evenement… 

Meer info:

http://www.myspace.com/deloscallejeros

http://www.myspace.com/sanstilloh