Raggasonic's comeback at Dour on Saturday

Aangekomen in de vroege namiddag werden we verwelkomd door het gebrul van The Mahones, op de Last Arena. Er was nog maar weinig volk op het terrein en dat zou de komende uren niet veranderen. Dour was al aan zijn 3de dag toe en dat eiste zijn tol; veel mensen kwamen pas laat van de camping naar het terrein. We kozen ervoor om naar Breakestra te gaan kijken, samen met Chali 2na, één van de leden van experimentele hiphoplegende Jurassic 5. De soundcheck klonk al heel interessant met een contrabas, prachtige trompet en lichte dwarsfluit. Toen de band het podium opkwam werd de toon meteen ingezet: 70's funk met een vleugje hiphop. Breakestra bracht een muzikaal gedeelte en riep daarna een zangeres op het podium die haar longen uit haar lijf zong: Let's get funky! Na de tribute aan James Brown (Give it up for the funk!) kwam Chali 2na erbij en dat was duidelijk het moment waar iedereen op gewacht had. De rapper/zanger is erg geliefd en heeft een ongelooflijke flow! De funk werd doorspekt met oldskool hiphop en 2na bracht ook een paar tunes van Jurassic 5. Ook al was nog niet de helft van de tent gevuld, er was heel veel respons en de funky vibes zorgden voor een goeie start van de dag.

 Een beetje later was het tijd voor Inna the yard all stars, een ensemble waar veel rootsreggaefans benieuwd naar waren. De authentieke, akoestische reggae van legendes als Earl Chinna Smith, Kiddus I en Cedric "Congo" Myton klinkt heel puur en origineel. De muzikanten zaten allemaal op een stoel en lieten zichzelf meevloeien op de muzikale stroom. Matthew McAnuff en Derajah, twee jongere artiesten, namen ook voor een tijdje de zang voor hun rekening. Het publiek was echter niet enthousiast, de muziek was voor hen een beetje té rustig. Nyahbinghi-ritmes waren door alle tunes hoorbaar en zouden voor een trance moeten gezorgd hebben. Inna the yard all stars is een heel sterke show, vol met legendarische topmuzikanten (uit de film Rockers), maar is een festival wel de plek waar zoiets tot zijn volste recht komt? Dour blijft redelijk low-budget en dat merk je aan het geluid, dat tijdens dit concert en later ook bij anderen veel te wensen overlaat. Hopelijk is er meer enthousiasme bij hun tweede show in België dit jaar, op Reggae Geel.

 Third World was de volgende naam op het programma. De legendarische band was al verschillende keren in ons landje te zien en bracht opnieuw een goeie set rootsreggae. Reggae Ambassador sloeg erg aan bij het publiek, hoewel er maar 1/3 van de wei gevuld was. Er werd veel gedanst op de muziek die deze topmuzikanten over het terrein lieten schallen met 96° in the shade als absoluut hoogtepunt. Dub it, mix it, de versie was lang uitgesponnen. Na enkele covers als Legalize it en Get up stand up viel de show een beetje stil en dropen veel mensen af.

 Raggasonic loste de hoge verwachtingen van het publiek vlot in. Big Red en Daddy Mory introduceerden in de jaren '90 in Frankrijk de (Franstalige) ragga, dat kunnen we toch wel stellen. In '98 gingen de twee uit elkaar en besloten ze een solocarrière op te bouwen. Na een 12-jarige break stond Raggasonic opnieuw als één geheel op het podium en het leek alsof ze nooit waren weggeweest. Voor het eerst op zaterdag verzamelde er heel veel volk voor het podium. Zoals het een echte reggaeshow beaamt begon de live-band met een medley van de riddims die nog zouden komen: Real Rock, Here I come,… Maar de eerste tune was er één op de promised land-riddim en sloeg meteen aan. De energie spatte eraf tijdens de hevige raggabreaks en enthousiaste zangpartijen, de mannen hadden er duidelijk zin in! Ruff cut, de band van dienst, speelde de nummers heel strak en amuseerde zich duidelijk op het podium. De vibes waren heel goed en dat zou ook zo blijven. Big Red en Daddy Mory toasten er op los en overtuigden de hele wei met nummers op de African Beat riddim, de Punany riddim en wie weet wat nog meer. Even later kwamen ook klassiekers als Real Rock en Wait in Vain aan de beurt, of toch raggaversies ervan. Het was voor "Les badmans de Belgique" 14 jaar geleden dat Raggasonic nog eens in ons landje was, maar dat maakten ze dubbel en dik goed met dit concert. Hun stemmen klonken af en toe een beetje vermoeid maar dat wou iedereen wel even door de vingers zien. Eind dit jaar komt er een nieuw album uit maar die tunes blijven een verassing, ook geen solonummers vandaag, strictly 90's!

 Na de geslaagde comeback van de twee Franse raggamannen pikten we nog een stukje van Omar Perry mee, die zoals altijd met veel enthousiasme en plezier op het podium stond te springen. De zoon van reggaelegende Lee Perry heeft zijn eigen vibe helemaal gevonden in de new roots en weet dat ook over te brengen. Spijtig genoeg is er opnieuw heel weinig volk komen opdagen voor deze sterke zanger. Omar bracht nummers uit zijn twee vorige albums: Man Free en Can't Stop Us. Het was een heel goeie en strakke hardcore ragga show met de nodige pulls erbij. De riddim van Damian Marley's Welcome to Jamrock hoorden we drie keer opnieuw. Naar het einde toe kwam er nog een heel leuk skanummer dat telkens sneller en sneller ging tot het hele publiek stond te feesten. Omar zong om af te sluiten nog een nummer op de riddim van Chase the Devil (Max Romeo) en daarna het origineel, wat iedereen natuurlijk vanbuiten kende. Opnieuw een heel goed concert!

 De verwachtingen voor De La Soul waren bij iedereen heel hoog en dan is het jammer als die niet ingelost kunnen worden. Er stond een massa volk voor de Last Arena toen het legendarische De La Soul aan zijn show begon. Het was zeker geen vlammende start, integendeel. De oldskool funkhiphop klinkt heel lekker op cd, maar liet ons live toch wat op onze honger zitten. Opnieuw was het geluid niet goed afgesteld, zo slecht dat we de stemmen amper konden horen. We stonden nochtans naast de PA toren. De eerste 15 rijen stonden te feesten, maar daarachter viel het stil. De show was niet boeiend genoeg en dus besloten we iets anders te gaan doen. We passeerden bij de Magic Tent en zijn daar wat blijven hangen bij The Very Best. Hun grenzeloze mix van afro, reggaeton en electro wist het weinige volk volop aan het dansen te krijgen.

 "Jr. Reid is er niet." Dat hoorden we op het uur dat de Jamaicaan normaal op het podium had moeten staan. "Hij kreeg geen visum, maar zijn band wel dus laten we daar naar kijken!" Wat een vreemde situatie: De band en backing vocals van Jr. Reid die zijn nummers zongen. Was dit ergens aangekondigd? De 50 mensen die toch waren komen opdagen trokken zich er niets van aan, maar hadden zij wel door dat de hoofdzanger er niet was? De band speelde goed maar de zangers kenden maar flarden van de tekst, waardoor het een rommelig geheel werd. Een domper op de vibe in Dour, waar het ondertussen al flink afgekoeld was.

 Gelukkig was er nadien nog Gentleman, een artiest waarvan we ondertussen weten dat hij een goede show zal brengen. De Duitser blies Dour van zijn sokken en maakte het gemis van Jr. Reid enigszins goed. Steengoede hits die strak en hevig werden gebracht door The Evolution band schalden over het terrein. Het rockgehalte in de show lag erg hoog en dat werd door velen gesmaakt. Gentleman passeerde dit jaar met dezelfde show in de Vooruit en bewees nogmaals dat hij een topartiest is, een talent om rekening mee te houden.

 Dour 2010 zat er voor ons weeral op, maar voor tienduizenden andere festivalgangers is er vandaag (zondag) nog de laatste dag. Bushman, Danakil, Lee Perry met The Congos, Capleton en Mr. Vegas: er staan nog heel wat grote reggaenamen op het programma. Merci Dour!