Nas en Damian Marley verzoenen hiphop met reggae op Couleur Café

Een editie die dit jaar ongewild in een heuse mediastorm terecht kwam wegens de komst van Beenie Man. Van al de commotie die voorafging aan het festival viel er op het terrein (gelukkig) niets te merken. Integendeel. Couleur Café is niet enkel een plezier om naar toe te gaan door de prima affiche die de organisatie ons jaar na jaar weet voor te schotelen, maar ook door de bonte mix van mensen die er samenkomt. Wat Couleur Café eveneens zo bijzonder maakt is dat het festival niet enkel om de muziek draait. Couleur Café staat ook garant voor work shops, exposities, straatparades, … . En meer dan eender welk festival is Couleur Café ook een heus culinair festijn. Nergens vind je zo veel lekker eten uit zoveel verschillende landen op zo'n kleine ruimte.

Een culinaire bespreking laten we echter over aan de specialisten ter zake. Wij zullen ons hier beperken tot het muzikale aspect van het festival. En de muziekliefhebber had op deze laatste dag van Couleur Café keuze genoeg waardoor soms moeilijke knopen doorgehakt moesten worden.

Zo begon onze dag onder een verschroeiende zon met Salif Keita. Deze Malinese zanger, die ook wel de Golden Voice of Africa genoemd wordt, is een directe afstammeling van Sundiata Keita, de stichter van het Malinese rijk. Een betere opener hadden wij ons in ieder geval niet kunnen wensen. Meeslepende nummers als M'bife, een stem die doordringt tot het diepste van je ziel, een stel uitstekende muzikanten waaronder een koraspeler die zijn instrument in de meest gekke posities bespeelde en twee prachtige zangeressen, … . Amper anderhalf uur aanwezig op het festival en ik had het gevoel dat ik al waar voor mijn geld gekregen had.

En dan moest de 'hoofdact' van deze festivaldag nog komen: Distant Relatives a.k.a. Nas & Damian Marley. Reggae en hiphop, moeder en kind. Een samenwerking tussen twee artiesten durft vaak teleur te stellen maar als je 'Distant Relatives' een paar keer beluisterd hebt kan je jezelf alleen maar afvragen waarom het zo lang geduurd heeft voor deze samenwerking er kwam. En na het optreden op Couleur Café denken we daar nog steeds zo over. Voor het hoofdpodium had zich iets na negen uur een enorme massa verzameld en veel dichter bij het podium raken dan naast de grote P.A.-toren zat er dan ook niet in.

Dat dit geen regular reggaeoptreden zou worden, werd meteen bij het begin duidelijk toen we in plaats van de gebruikelijke instrumentale intro een korte dj-set voorgeschoteld kregen met een mix van enkele hiphop en reggae klassiekers. Vervolgens kwamen Nas & Damian Marley het podium opgestapt en openden ze toepasselijk met As We Enter, een song die, volledig in lijn met de opzet van het album, gebaseerd is op een sample van Mulatu Astatke's Yegelle Tezeta en waarop meteen duidelijk wordt hoe goed Jr. Gong en Nas elkaar aanvullen. Na deze explosieve introductie vervolgden beide heren met Nah Mean, een meer hiphopgeoriënteerd nummer waarop Damian Marley opvallend sterk uit de hoek kwam.

Naast de nummers van het nieuwe album brachten Nas en Damian Marley ook enkele van hun solonummers. Nas begon met Represent van het, op zijn op 19-jarige leeftijd opgenomen, debuutalbum "Illmatic". Een album dat tot op heden nog steeds beschouwd wordt als één van de beste hiphopalbums ooit. Andere solonummers die Nas in Brussel bracht waren If I Ruled The World, Braveheart, Hiphop is Dead, Hate Me Now en een zeer sterke versie van One Mic (met Damian Marley op de conga's).

Damian Marley op zijn beurt bracht eerst enkele van zijn recentere hits als The Mission en een flard Shoot Out (oorspronkelijk met Mykal Rose) om vervolgens over te schakelen op een korte selectie uit zijn vorige drie albums: Love and Inity ("Mr. Marley"), More Justice ("Halfway Tree") en een donderend Move! ("Welcome To Jamrock") op de tonen van Bob Marley's Exodus.

Tussen deze solomomenten door kwam uiteraard een groot deel van het "Distant Relatives" album aan de beurt met als één van de uitschieters Land of Promise waarop Damian Marley het refrein van Dennis Brown's The Promised Land zong, terwijl Shiah 'Shepy' Coore (zoon van Cat Coore, de gitarist van Third World) één van de meest herkenbare baslijnen uit de geschiedenis van reggae door Brussel liet blazen.

Iets ingetogener maar tekstueel minstens even sterk was Patience dat stoelt op een sample van Amadou & Mariam's Sabali en waarop Damian Marley nog maar eens liet horen hoe hij moeiteloos de meest diverse riddims beheerst. Nas liet zich dan weer van zijn sterkste kant horen op Strong Will Continue met een indrukwekkende rap op het einde van het nummer.

Ook Road To Zion, een nummer dat waarschijnlijk mee aan de basis gelegen heeft van dit toch wel uitzonderlijk project, mocht uiteraard niet ontbreken. "President Mugabe holding guns to innocent bodies in Zimbabwe" rapt Nas in dit nummer. Wij vroegen ons spontaan af wat Sizzla's standpunt hierover zou zijn.

Dik anderhalf uur na de aanvang van het concert sloten Nas & Damian Marley af met nog (eerder zong Damian Marley ook al War/No More Trouble) een cover van Bob Marley: Could You Be Loved. Couleur Café ging een laatste keer collectief uit zijn dak en Damian Marley & Nas lieten enkele duizenden gelukzalige zielen achter.

Bij deze toch ook nog een speciale vermelding voor de meest actieve man op het podium: de vendelzwaaier. Een man die zijn job zeer serieus neemt!

Toegegeven, na dit uitstekende en energieke optreden was het niet gemakkelijk om mezelf terug op te laden voor nog een concert. Bovendien moest er een moeilijke keuze gemaakt worden tussen Steel Pulse en George Clinton. Uiteindelijk belandden we dan toch in de tent waar Steel Pulse, na lang op zich te laten wachten, het podium opkwam en opende met Rally Round. Meteen viel echter op dat het geluid in de tent niet al te denderend was. Na Live without Music, Handsworth Revolution en Door of No Return besloten we, mede daarom, dan toch maar om ons terug richting het hoofdpodium te begeven waar George Clinton (zeg maar gerust de Lee "Scratch" Perry van de funk) en zijn Parliament-Funkadelic op die moment net een funky kerkdienst aan het geven waren met de hulp van een uitgebreid koor aan gasten die één voor één hun zeer diverse maar stuk voor stuk prachtige stemmen lieten horen in een bijna 20 minuten durende versie van (Not Just) Knee Deep. Toch nog een mooie afsluiter van een memorabel dagje Couleur Café!