Michael Rose zet VK in vuur en vlam

Anderhalve maand na de geslaagde doortocht van Al Griffiths en the Gladiators stond dus opnieuw een nakomeling van een Jamaicaanse legende op het podium in de VK die de muziek van zijn vader in ere wil verder zetten, aangevuld met eigen werk. Maar ondanks dat Andrew Tosh eind jaren tachtig twee platen uitbracht met 'Original man' en 'Make place for the youth', ruim tien jaar later gevolgd door 'Message from Jah' (2000) en 'Andrew Tosh' (2001), hield hij het live bij een kort overzicht van Peters bekendste hits, uitvoeringen die in 2004 samengebald werden onder de titel 'Andrew sings Tosh: He never died'. Onvermijdelijke klassiekers als 'Equal rights', 'Johnny be goode' en 'Legalize it' passeerden de revue.

Na deze historische inleiding waren alle ogen gericht op Michael Rose, en zijn twee bloedmooie achtergrondzangeressen. Het feestgedruis werd prompt aangewakkerd met de inzet van 'Party in session', gevolgd door een medley van 'Plastic smile' en 'General', waardoor we meteen ondergedompeld werden in het klassieke oevre van Black Uhuru, waarvan Michael Rose de frontzanger was tussen 1977 en 1985. Na het winnen van de allereerste reggae-Grammy Award met het album 'Anthem' verliet hij de groep en trok zich een tijdje terug in de Jamaicaanse heuvels, om geleidelijk een solo-carrière uit de grond te stampen, en met succes.

Sinds 2004 toert hij opnieuw rond met Black Uhuru, maar hij maakt de laatste jaren vooral furore met eigen nummers op allerhande riddims, van roots tot ragga. Uit die moderne periode hoorden we het bombastische 'Shootout', zijn nummer één hit uit 2007 voor producer John John, en een opgesmukte versie van 'Shine eye gyal', waarbij hij het publiek warm maakte voor de nakende heruitgave van deze klassieker in combinatie met Shabba Ranks. De sfeer van roots reggae keerde daarna terug met achtereenvolgens 'Youths of Egglington', 'Happiness' en 'I love King Selassie' (stuk voor stuk pareltjes uit het Black Uhuru-tijdperk), naast twee nummers die nieuw in de oren klonken. Terwijl de Rasites op voortreffelijke wijze het instrumentale gedeelte voor hun rekening namen, met een uitmuntende ritmesectie die ons de afwezigheid van blazers deed vergeten, bracht Michael Rose de toeschouwers meermaals in vervoering met zijn monumentale stem en unieke zangstijl: Tu tu tweng!

Zijn twee grootste hits werden opgespaard tot het einde en kregen elk een eigentijds staartje. 'Guess who's coming to dinner' vloeide onverwacht maar subtiel over in het snijdende 'Bad a yard', nog zo'n recente dancehall productie, terwijl 'Stalk of Sensimilia' gekoppeld werd aan het populaire 'Waan the herb' (featuring Alborosie). De menigte werd ondertussen helemaal wild en deed zijn uiterste best om Michael Rose terug op het podium te roepen. Dat leek even te lukken toen de man terugkeerde om wat ganja te smeken, maar Mister Collie was dit keer blijkbaar nergens te bespeuren…

Een bisnummer was op zijn plaats geweest, maar in tegenstelling tot Andrew Tosh, die zich beperkte tot enkele covers van zijn vader, loste Michael Rose de verwachtingen ruimschoots in met een klasrijk en autoritair optreden, vol variatie en vernieuwing. Hij zorgde voor een boeiende afwisseling tussen klassieke Black Uhuru songs en moderne producties die aangepast zijn aan de huidige tendensen in de Jamaicaanse muziekindustrie. Daarmee bewees deze real Jamaican entertainer eens te meer nog niet uitgeblust te zijn!