Diversiteit troef met SOJA en Gentleman

Het is ook deze boodschap die SOJA in Gent kwam verkondigen. Stipt om half negen betrad de Amerikaanse groep het podium. Net zoals bij Groundation het geval is, zou je op het zicht niet meteen zeggen dat er een reggaeband op het podium staat, maar behalve dat detail en het feit dat beide bands uit Amerika afkomstig zijn, houden de vergelijkingen op.

De sound van SOJA is veel ruwer en neigde ook in Gent meermaals naar stevige rock. Niet verwonderlijk als je weet dat zanger/gitarist Jacob Hemphill (die met zo een familienaam voorbestemd was om reggaezanger te worden) en bassist/zanger Bob Jefferson elkaar gevonden hebben in de gezamenlijke liefde voor hiphop en rock. Twee invloeden die nog steeds duidelijk hoorbaar zijn, vooral in de oudere nummers. Live durfde het geheel daardoor soms nogal chaotisch klinken en werd de zachte stem van Hemphill (die misschien nog het best te vergelijken valt met Patrice) meer dan eens overstemd door de muziek wat best jammer is gezien zijn sterke teksten. Nummers als I don't wanna wait en Here I Am beiden afkomstig van het nieuwe album "Born In Babylon" (met een hoestekening die mij onbewust meteen aan "Animal Farm" van George Orwell doet denken) klonken live dan weer prachtig en lieten de stem van Hemphill volledig tot zijn recht komen. Bovendien stonden er twee blazers op het podium wiens enthousiasme zeer aanstekelijk werkte en het geheel naar een hoger niveau tilden met hun kraakheldere solo's.

Het optreden van SOJA, dat ongeveer een uur duurde, paste achteraf alleszins mooi in het geheel van de avond: reggae maar niet reggae zoals we dat gewoon zijn. SOJA bracht ons reggae met rock en hiphop invloeden, Gentleman zou er zo meteen nog een genre of vijf bijdoen. Diversity!

Omstreeks tien uur verscheen de Evolution band op het podium. Geen Far East Band meer dus. Enkel de saxofoniste (Johanna) en de bassist (André), en uiteraard de twee backingvocals (Tamika en Mamadee) bleven behouden. Verder allemaal nieuwe gezichten op het podium. More diversity!

Na de gebruikelijke introductie zet de band de riddim in van Distant Away, één van die nummers op het nieuwe album dat het dichtst aanleunt bij Gentleman's oudere werk, en verschijnt ook de heer Tillman zelf op het podium. Na deze mooie opener volgt meteen Good Old Days op de water pumping riddim, één van de betere nummers op het nieuwe album. Tijdens deze rustigere nummers valt het ook op dat Gentleman heel wat beter bij stem is dan die laatste keer dat we hem aan het werk zagen (Ancienne Belgique, 2008) en hij grote stukken door het publiek liet zingen. Iets dat nu uiteraard praktisch onmogelijk was door het grote aantal nieuwe nummers. Op regelmatige tijdstippen wisselde Gentleman nieuwe nummers echter af met materiaal van zijn vorige vier albums (Blessings of Jah, Different Places, Serenity, ...). Voor Celebration (oorspronkelijk samen met Alborosie) kwam Jacob Hempfield van SOJA zelfs even terug op het podium om samen met Gentleman en het luidkeels meezingende publiek een eerste keer de Gentse Vooruit volledig op stelten te zetten. Na een even spetterend Jah Ina Yuh Life volgde met Intoxication op de Drop Leaf riddim en Lonely Days op de Feelings riddim twee duidelijk herkenbare Don Corleon producties.  

Na al dat mannelijk geweld waren de intermezzo's van de twee zangeressen een welgekomen afwisseling. Wij willen hier vooral het knappe Beautiful Soul van Mamadee vernoemen. Het duurde even voor we doorhadden vanwaar we die baslijn kenden, maar toen Johanna op het einde van het nummer die welgekende melodie uit haar saxofoon toverde bestond daar geen twijfel meer over: Rockfort Rock!

Gentleman moet gedacht hebben dat hij het Gentse publiek nu wel genoeg rust gegund had en schakelde daarna een versnelling en heel wat beats per minuut hoger. Eerst met een rustig startend maar algauw exploderend Runaway, om vervolgens het tempo op te drijven met een eigen versie van Sizzla's Get To The Point, waarbij hij eerst wel heel duidelijk maakte hoe hij dacht over diens banden met president Mugabe en over homofobie. Ook de Kerk moest het eerder in de show trouwens al ontgelden. Met To The Top en Hold On Strong, dat plots overging in het stomende No Good van The Prodigy, lijkt Gentleman de grenzen van het genre nog explicieter op te zoeken. Wij kunnen begrijpen dat sommigen op dit punt afhaken, maar het publiek in de Vooruit kon deze uitstapjes duidelijk appreciëren. Al kwamen de meest overweldigende reacties er nog altijd bij oudere nummers zoals Dem Gone. Diversity!

Toen Gentleman op het einde van een concert, dat exact twee uur geduurd had, de keuze voor het bisnummer aan het publiek overliet was er weinig twijfel dat Leave Us Alone zou volgen. Live nog steeds een hit van formaat die deze keer muzikaal net dat ietsje meer mee kreeg door de twee blazers van SOJA die de saxofoniste van de Evolution band kwamen vergezellen, maar anderzijds ook een beetje in het water viel door de eerder zwakke en ongeïnspireerde raps van de bassist/zanger van datzelfde SOJA. Het publiek leek zich hier echter weinig van aan te trekken en riep Gentleman zelfs nog een tweede (of was het al de derde?) keer terug op het podium. Gentleman kwam echter niet terug op het podium maar voor het podium, wandelend tussen het publiek terwijl hij het ingetogen Nothing A Change zong. Een rustige afsluiter van een zeer gevarieerde avond. Van roots tot dancehall, van r&b tot hiphop, van soca tot techno en zelfs The Godfather theme song (Speak Softly Love), Gentleman en de Evolution band brachten het allemaal en slaagden er in dat opzicht meer dan degelijk in om het concept van het album ook live over te brengen: We zegden het al: diversiteit troef!