Flip Kowlier weet hoe reggae moet klinken

Ik hoor de Stabroekse groep nog altijd liever op CD in de auto opstaan dan live, en dat is na zondag niet veranderd. Sympathieke mannen met sympathieke liedjes en teksten, maar het kon me geen klein uur blijven boeien. Behalve dan die enkele sterke songs die ze toch op hun setlist hebben staan (Kvraag het aan, Rock'n roll, Dorpsstraat). Het was dus wachten op de West-Vlaamse zanger, (die wel in Gent woont.)

Even zeggen dat ik vorige week die nieuwe Otoradio heb gekocht en dat ik het schijfje met veel plezier blijf spelen.De muziek en de teksten zijn me dus bekend, en het kost me ook minder moeite dan de gemiddelde niet-West-vlaming om het dialect te verstaan. Fan van Flip Kowlier? Jazeker, van in de tijd van 't Hof van Commerce al, over zijn 'singer-song writer' platen en nu dus met zijn 'reggaeplaat.'

Half twaalf en voor ik het goed en wel besef heeft de band van Flip Kowlier Raar (gespannen sfeer) ingezet, het rustigste nummer op Otoradio. Het gaat aan een goed tempo verder met sterke, en misschien iets minder sterke nummers, maar wel telkens fijn ingespeeld door de band die Kowlier begeleidt. De muziek klinkt live (nog) beter dan op CD, misschien niet zo Jamaicaans en laidback, zonder het vuile randje dat de reggae-puritein graag hoort, maar die die hards waren ook niet aanwezig (met uitzondering van het Reggae.be team).

Het niet-reggae publiek was helemaal mee. Mo ba nin, Voyeur superieur, Mama no wo homme hon'(mama naar waar gaan we gaan), Bad boy op ne velo vliegen voorbij in een strak ingespeeld jasje, met een Flip Kowlier die door zijn teksten ietwat na de tel lijkt te zingen maar er toch in slaagt om de reggae vibe te vangen (en niet meer los te laten.) Dub, ska, roots, digital, rubadub: alle stijlen passeren de revue, weliswaar in een westers popkleedje. Plus een zalige ska-versie van De grootste lul van 't stad, meezingclichés in t Zweet van ne leegaert zit gowwe greed en een zalig lange versie van Otoradio.

De groep heeft een uur gespeeld en het publiek wilt meer, dus komt er meer. Eerst het rustige maar ook mindere Moestek duod hon (Moest ik doodgaan), daarna feest met wederom een spetterende ska-versie van Ne welgemeende fuck you. Om af te sluiten met een lang uitgesponnen en bijna perfecte cover van Doe Maars Is dit alles. Muzikaal hoogtepuntje alweer.

Flip Kowlier - soms op de gitaar, dan weer extra toetsen, een paar keer op melodica en met wat shitty samples - bespeelt het publiek en laat het meezingen en genieten. Zelf lijkt hij zich ook opperbest te amuseren. Niet dat reggae nog nooit zo fris en deftig heeft geklonken in Petrol als zondagavond, maar Flip Kowlier staat toch in mijn top tien van concerten daar, alle genres. Twee kleine minpuntjes. Nog nooit zo weinig publiek gezien in Petrol. Wat wel positief was voor het aanschuiven. Inkom, wc, bonnen, toog: nergens was het drummen. Fixkes moesten het stellen met pakweg 150 geïnteresseerden, Bij Flip Kowlier heerste een aangename drukte tot aan de PA, en iedereen had nog lekker plaats om te dansen.

De bas hoorde je wel, ergens op de achtergrond, maar voelde je niet genoeg. Maar in de band van Kowlier spelen wel louter topmuzikanten, afkomstig uit verschillende muzikale werelden: soul, punk, disco, blues & bluegrass. Samen creëren ze zeer degelijke whitemanskank reggae.