The Gladiators next generation

The Gladiators zijn één van die legendarische vocale trio's die hun unieke bijdrage hebben geleverd aan het waardevolle Jamaicaanse muziekpatrimonium uit de gouden jaren zeventig, de periode die bestempeld wordt als roots reggae. De groep werd midden jaren zestig opgericht door Albert Griffiths, samen met David Webber en Errol Grandison. De laatste twee werden in 1969 en 1973 respectievelijk vervangen door Clinton Fearon, die hen in 1987 opnieuw verliet, en Gallimore Sutherland, het enige originele lid dat nog steeds deel uitmaakt van de huidige Gladiators. Ze werkten samen met bekende producers als Duke Reid, Coxsone Dodd en Lee Perry, en hebben enkele uitstekende roots LP's achter hun naam staan, zoals 'Trench town mix up' (1976), 'Proverbial reggae' (1978) en 'Dreadlocks the time is now' (1983).

Gedurende de jaren negentig richtten the Gladiators zich vooral op concerten en festivals over de hele wereld. en vanaf begin deze eeuw introduceerde Albert Griffiths zijn zonen Anthony (drum) en Alan (zang), gezegend met een stem die als twee druppels water lijkt op die van zijn vader, in de band. Na een overgangsperiode van enkele jaren, waarbij Al(an) met succes steeds meer songs voor zijn rekening mocht nemen, heeft Albert Griffiths de fakkel volledig doorgegeven aan deze nieuwe generatie. Samen met Vernon Sutherland (keyboard; zoon van Gallimore) moeten zij voor 'Continuation' zorgen, zoals het nieuwste album en de huidige tour - waarbij ze de Vaartkapoen in Molenbeek aandeden - ook genoemd werden.

Na drie opwarmende nummers door een zekere Zema, een blanke rastadame die wellicht eerder als gezamenlijke vriendin van de groep – zoals ze werd aangekondigd – deze kans heeft gekregen dan ze het resultaat zou zijn van een georganiseerde talentenjacht, werden the Gladiators ingeleid met een mooie melodica-uitvoering van Augustus Pablo's 'Java'-riddim, waarna de flamboyante Al(an) Griffiths het podium betrad en meteen het publiek bedankte voor de enorme steun en energie die hij ervaren heeft gedurende zijn passages in ons land aan de zijde van zijn vader, zoals eerder in de Vaartkapoen en op het Couleur Café festival. Wat volgde waren een resem krachtige roots nummers van het nieuwe album, zoals 'Jah bless me with something', 'What you worry about' en 'Teach the children', die op tijd en stond uitdeinden in stevige dubs, waarbij de drum van broer Anthony en de bas van 'heavyweight puncher' Andrew  Campbell nadrukkelijk in de verf werden gezet.

De sfeer in de goed gevulde en snikhete VK steeg stilaan ten top en de menigte ging helemaal uit de bol toen de eerste (bekende) tonen van 'Bongo red' door de zaal schalmden – het eerste van een korte reeks klassieke roots tunes van de oorspronkelijke Gladiators – traditioneel gevolgd door het fantastische 'Bellyfull'. Daarna brachten ze nog 'Hello Carol', hun eerste grote succesnummer uit 1968 (Studio One), dat uitbundig werd meegezongen door het publiek, en last but not least 'Stick a bush', dat meer dan tien minuten leek te duren en overging in een helse ragga versie. Toepasselijk bij deze lyrics opperde Al luidop de vraag om wat ganja met the Gladiators te delen, en wellicht hebben ze meer dan één spliff kunnen roken met wat spontaan uit de voorste rijen werd aangeboden! Hij nam tot slot ook de tijd om de overige bandleden één voor één voor te stellen, waaronder ouwe rot Clinton Rufus op gitaar, Ruddlowe Robinson als tweede backing vocal naast Gallimore Sutherland, en een sublieme horn section, die nog even de melodie van UB40's 'Falling in love again' demonstreerde. Toen we daarna vlug naar de bar glipten op zoek naar wat verfrissing, nam Crucial P tot onze verbazing meteen over in het café en zouden the Gladiators jammergenoeg niet meer terugkeren. Zo 'vergaten' ze enkele klassieke pareltjes als 'Jah Works', 'Hearsay' of 'Warriors' te spelen.

Het nieuwe werk van Al Griffths en the Gladiators kent duidelijk zijn wortels in het klassieke roots repertoire uit de tweede helft van de jaren zeventig, maar is voorlopig nog niet zo sterk en overweldigend als het originele oevre. Ondanks een haast identieke stem heeft Alan nog enige moeite om dezelfde vibe te creëren als destijds zijn charismatische vader, maar dat is natuurlijk geen makkelijke opdracht en dit optreden was alleszins zeer degelijk en veelbelovend. The Gladiators lijken helemaal klaar voor een nieuwe toekomst en bewezen dat ze met deze geslaagde familieoverdracht één van de enige Jamaicaanse 'bands' zijn in de echte betekenis van het woord.