.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Geen reggae, maar wel muziek uit het beloofde land. Of nee, zelfs dat niet. Van een Ethiopische muzikant die bijna een halve eeuw geleden uitweek naar New York en zijn traditie daar nog meer vermengde met Afro-Amerikaanse invloeden dan hij daarvoor al deed in Ethiopië zelf. Een zeer bijzonder concert.
Een zeer gemengd publiek ook. Ernstige jazzliefhebbers, brave wereldmuziekmensen, een enkele rasta, en het hippe volkje dat Astatke heeft leren kennen via de cultfilm 'Broken Flowers' met Bill Murray. Samen een kleine 200 mensen voor een concert dat net zo goed zittend had kunnen zijn.
Hoewel de grooves van soul en funk(jazz) domineerden, en de 8-koppige band wel degelijk een ritmische, dansbare sound produceerde. Shaft was nooit ver weg. De soundtrack van tv-series uit de seventies evenmin, Mannix, Barretta. De vette afrojazz van Manu Dibango. Het retrogevoel werd nog versterkt door de primitieve vloeistofdia's, symbool van de psychedelica die in de jaren '70 ook de zwarte muziekcultuur in haar greep kreeg.
De Ethiopische twist zat 'm in het kleurrijke vibrafoonwerk van Astatke zelf, de Lionel Hampton van Ethiopië (zoals Lennie Hibbert dat is voor Jamaica), en de schijnbaar anarchistische blazers, saxofoon en trompet, als het moest even strak als de horn section van James Brown maar veel vaker woest uithalend, in een soort wilde trance, een uitvergroting van de tonen die weerklinken uit de blaasinstrumenten in religieuze processies.
In de muziek van Mulate Astatke & The Heliocentrics komt heel veel samen. De composities, gelardeerd met improvisaties, vinden hun wortels in zwart Afrika, Ethiopië en Amerika. Blij dat we deze opmerkelijke artiest gezien hebben.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Apr 10, 2010