Pura Vida brings pure roots at Dreadmond

Opletten dat we niet struikelen over de superlatieven in dit stukje, maar Pura Vida heeft in Ruplemonde (27/2) alweer behoorlijk indruk gemaakt op ons. Meer dan ooit eigenlijk, met briljante eigen songs, wondermooie arrangementen en een kleurrijk palet van vocaal en muzikaal talent.
Ik had Pura Vida nog maar twee keer live gezien: op de kermis in Aalter om 2 uur 's middags (en toch irie) en op Reggae Sundance in 2008, ook vroeg in de namiddag, ook in ondankbare omstandigheden (voor een handvol toeschouwers), maar opnieuw een heel mooi concertje.

In Rupelmonde kon Pura Vida eindelijk nog eens een volledige, volwaardige set spelen, met een hoop nieuw materiaal bovendien, van de cd die in maart moet verschijnen. Frontman Bregt De Boever is onlangs ook voor de eerste keer in Jamaica geweest, heeft daar een tweetal weken (ital) geleefd en gewerkt met de mannen van The Congos, en zit nu nog meer in synch met de natural mystic van reggae en rastafari. Moeilijk om uit te leggen, maar de muziek die je al zo lang kent, krijgt door een bezoek aan Jamaica nog meer vibes en diepgang. Terug in België weet Bregt die energie en inspiratie blijkbaar goed over te brengen op zijn muzikanten. Zij waren op Dreadmond helemaal mee in zijn livity en speelden de (nochtans veeleisende) nummers alsof ze nooit anders gedaan hadden, strak, creatief en bij momenten zelfs virtuoos.

'I&I' zette meteen de toon: jagend, uptempo ritme, de falsetto van Bregt, licht Tex-mex gekleurde blazers, en een superbe dub erachteraan. Die krachtige, stuwende drive kenmerkte ook de meeste andere songs, het stormachtige 'We shall overcome', met sprankelende drums (Klaas De Coninck) het galopperende 'Bam bam Babylon', met Katrien Peters freewheelend op viool, heerlijke backing vocals van de beide toetsenisten Saimn-I en Stefaan Colman, en opnieuw een geweldige dub, featuring Bregt op melodica. In 'No way out' trad Saimn-I nadrukkelijk op de voorgrond, niet alleen een almaar betere roots toaster maar ook een zeer veelzijdige tweede stem en uitstekende keyboardspeler. In het al even rauw doordravende 'Time of decision' verwerkten Saimn-I en zijn baas verrassend een flard 'Stone' van Prince Alla, een van Bregts favoriete zangers. Het hoogst lag het tempo in 'Who feels it knows it', pittige ska met archetypische conscious lyrics, zoals we die van Pura Vida gewend zijn. Het zijn de teachings en wijsheden van de rastaman die de Puraman verkondigt, van het zuivere leven.

Af en toe was er een rustpunt, vertraagde het ritme tot echte one drop, of nog langzamer. 'Lion in the jungle' was een mooie instrumental met gitaarwerk (van Wouter Rosseel) dat deed denken aan de grote Ernest Ranglin. In 'East of the river' hoorden we opnieuw excellente improvisaties op viool. In een andere tune deed Bregt zijn melodica klinken als de mondharmonica van Toots Thielemans, maar dan opgesmukt met special effects. De blazers schitterden in bijna elk nummer, maar bij uitstek in 'Meditation'. 'Babylon will fall', even klassieke rootsreggae als de titel doet vermoeden, kreeg Congo-achtige vocals mee (opnieuw respect to Saimn-I en Decante - tevens zanger van Jah Generation -  voor de samenzang), een psychedelische dub en wilde vioolversieringen. Complimenten aan de engineer die in het aftandse zaaltje een overdonderende sound creëerde.

En dan was er ook nog de onvolprezen Erick Judah, eerst nog licht aarzelend in 'What you sow', dan voluit open bloeiend in 'Good will overcome', misschien wel het beste nummer dat hij ooit gemaakt heeft, en in de studio van Pura Vida in vruchtbare aarde gevallen.

Het wordt hoog tijd dat deze band aan de oppervlakte komt. Hopelijk deze zomer te zien op de festivals. Dat ze met twaalf zijn, mag en kan geen enkele organisator afschrikken. Geen Belgische band maakt momenteel betere reggae dan Pura Vida, live en in de studio.

Pura Vida op Myspace