Creepy! a mouse! (NL-FR)

Een band van niks, een slechte mix, en Eek-A-Mouse die 15 keer hetzelfde nummer zingt/murmelt. Daarvoor was de Petrol vrijdag dus helemaal volgelopen. Goed, Eek-A-Mouse (Rypton Hilton) heeft in de eerste helft van de jaren '80 een paar onweerstaanbare hitjes gescoord, genoeg materiaal om pakweg een uur te boeien, niet zozeer muzikaal dan wel tekstueel (Eek-A-Mouse was een van de eerste echte reality singjays) en uiteraard met zijn vocale gimmicks. Maar van die betere hits heb ik er maar een paar gehoord (Ganja smuggling, Modelling queen, Long time ago...), en de stem van Eek zat vaak veel te diep weggemoffeld, als om zijn tekorten te maskeren. De hele mix was trouwens knudde, op geen enkel vlak vergelijkbaar met het superieure studiowerk van Linval Thompson en Henry Junjo Lawes destijds.

Maar misschien zat er gewoon niet meer in. Ook de band viel door de mand. Houterig orgeltje, ploegende bas, doffe drums: dat Eek-A-Mouse zich daarmee laat opschepen. (Hoewel: dat deed hij in de jaren '90 ook al. Wij hadden deze man eigenlijk toen al afgeschreven, een schim van de scherpe schizo die in 1981 furore maakte met 'Wa-do-dem', niet zijn beste, wel zijn bekendste nummer, en de reden dat heel wat 'buitenstaanders' waren afgezakt naar Antwerpen. Dàt, en jeugdsentiment. 'Mijn eerste cassette! Mijn oudere broer had die plaat! Ik zong dat al mee toen ik 5 jaar was!' Het Nonkel Bob-effect. Als Eek-A-Mouse 80 is, zullen er nog altijd mensen komen kijken.)

En traag! Ik heb reggae zelden zo loom en slaapverwekkend horen klinken. De wollige versie van 'Real rock' naar het einde van de show was enkel draaglijk omdat die riddim nu eenmaal onverwoestbaar is, zelfs als je hem verkracht.

Was het toeval dat net op dit concert vele tientallen zombies rondliepen, en mensen plots onverklaarbaar op de grond vielen? En het waren geen ontheemde reggaefans, in de war door de bad vibes van het concert of zo. Dit was een publiek dat ik vrijwel nooit ergens tegenkom, tenzij 's nachts in Dour. Als dat de echte fans zijn van Eek-A-Mouse, zou ik mij in zijn plaats toch lichtjes generen.

Gelukkig voor en na het concert toch volop kunnen genieten van de sounds, Lioness Rebelation (met een krachtige nieuwe roots set) en natuurlijk Civalizee Foundation, met geweldige party vibes, knallende mixen en Buda in een irie mood. Number one sound!