.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
'How sweet it is to rally round the red, gold and green': ik heb de zin al vaker gebruikt maar het rasta statement flitst wel telkens door mijn hoofd als de vibes weer eens excellent zijn. En dat waren ze, vrijdagavond in het vernieuwde Kavka. Een rokershol, dat wel, maar misschien net daarom één van de favoriete verzamelplaatsen voor de Antwerpse massive.
Massive: wij zegden vroeger 'posse', de Antwerpse reggae posse. Die bejaarde bende was verrassend goed vertegenwoordigd, ik heb minstens 10 gasten van mijn leeftijd gezien, waaronder Vlaamse reggaelegendes als Ras Borsalino, Erick Judah en Oli Calabash. En Brigadier Jerry (Robert Russell) zelf natuurlijk, in onze tijd, begin jaren '80, één van de grote nieuwe namen na de generatie U-Roy, Big Youth en Tapper Zukie. Briggie was samen met Eek-A-Mouse misschien wel de eerste singjay, en effende daarmee de weg voor de bobo's van nu, Sizzla, Anthony B... Brigadier Jerry zelf rekent zichzelf tot de Twelve Tribes of Israel, de meest vooraanstaande, best verspreide en gestructureerde rastabeweging die al werd opgericht in de jaren '60. Dat blijkt ook uit zijn lyrics, typisch rub-a-dub slang vermengd met conscious talk en bijbelse lyriek.
Er waren destijds maar enkele deejays die door Coxsone Dodd naar Studio One werden gehaald. Dillinger was al langs geweest. Michigan & Smiley hadden er de rub-a-dub gelanceerd. Lone Ranger was misschien wel de beste toaster van die periode. Bij dat illustere gezelschap voegde zich ook Brigadier Jerry, die het vak had geleerd bij U-Roy's King Sturgav Sound System (vorig jaar nog samen op Reggae Geel) en Jah Love Muzik. Veel platen heeft Briggie niet uitgebracht (in mijn kast staat 1 cd en 1 fantastische 12", 'Pain') maar hij is door de jaren heen wel uitgegroeid tot een cultfiguur, en blijkt ook bij de jonge generaties hoog aanzien te genieten.
Enfin, volk van alle leeftijden dus in Kavka. En muziek van toen. De beste Studio One en roots & culture riddims, door de Italiaanse DJ netjes uitgespeeld. Het kan dus. Maar het is ook een beetje saai, zeker als de man van de avond op automatische piloot rapt. Volgens mij was Briggie moe.
Zo routineus Brigadier Jerry, zo verrassend en enthousiast Saimn-I en Messenjah. Old school is good school in dit geval, en beide heren voegen aan die klassieke rootsman style ook iets nieuws toe. De hoge falsetto van Saimn-I, à la Eek-A-Mouse, had ik nog niet gehoord. Giraffe Sounds speelde overwegend eighties en nieuwe roots, een schitterende selectie die de oudere jongeren in het publiek alleen maar blij kon maken. Dat ook het jonge grut die muziek van weleer weer wist te waarderen, blijft mij nog het meest verbazen, maar ik hoor dat High Grade diep in de nacht toch nog een stevige set dancehall heeft gedraaid. Het hoeft nu ook niet altijd Bitty, Briggie of Giraffie te zijn.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Dec 04, 2009