Fat Freddy's Drop schittert in Amsterdam

Ik hoorde Fat Freddy's Drop voor het eerst in de zomer van 2006, op de middengolf van de autoradio, BBC World Service. 'Cay's Crays', maar dat wist ik toen nog niet. De song verraste mij in alle opzichten. Dat trage, gestaag rollende ritme, het tempo van de eeuwig aanspoelende golven van de Stille Oceaan in Lyall Bay, Wellington weet ik nu, met de offbeat van de reggae. De blazers, even krachtig en nadrukkelijk als in de beste roots, maar wel vrijer, en zwoeler. De plotse breaks en onverwachte arrangementen, à la Groundation. De lengte van de nummers, vijf, zes, tot tien, twaalf minuten, als de klassieke 12"-singles uit de jaren '70. En door al die muzikale pracht verweven een mooie, heldere stem, niet zwart, niet ruig, eerder breekbaar, en in elk geval uniek, met geen ander stemgeluid te vergelijken. Joe Dukie (Dallas Tamaira) is sinds die eerste keer op de middengolf één van mijn favoriete zangers geworden.

Een paar weken later moest ik in Londen zijn voor een interview. Ik had nog tijd om de Virgin Megastore in Oxford Street binnen te lopen. Een hele muur Fat Freddy's Drop! Een paar honderd exemplaren van het album 'Based on a true story', opgesmukt met een paar posters van de cartooneske coverillustratie. Giles Peterson, de bekende radio- en club-dj had Fat Freddy's Drop inmiddels hoog op zijn playlist gezet en er was zowaar een kleine hype ontstaan. Het album bleek nog bonter en gevarieerder dan 'Cay's Crays' had doen vermoeden. Ik was meteen verkocht. Deze groep doet iets met reggae (en ook een beetje funk, soul en jazz) wat niemand ooit heeft voorgedaan. Net als Groundation hebben de muzikanten de reggae opnieuw uitgevonden, maar dan in hun eigen biotoop, ver van de westerse commerciële muziekwereld, wars van alle modes en trends.

Wat niet wegneemt dat 'Roady', het nummer met de lekkerste skank, de vetste blazers en het makkelijkste meezingrefrein ('Do it for the love of music'), werd opgepikt door enkele Europese remixers. De stem van Joe Dukie werd plots gegeerd door dubby dance acts als Boozoo Bajou, die zelfs een duet ensceneerde met goeie ouwe U-Brown.

Midden 2009 is 'Dr. Boondigga and the Big BW' verschenen, het tweede studioalbum van Fat Freddy's Drop. Minstens even verrassend en onweerstaanbaar als 'Based on a true story', en nog gevarieerder, met twee fabuleuze dubdance track, flarden ragtime en psychedelica. De plaat ligt al 3 maanden naast de cd-speler (er zijn nog mensen die cd's kopen, en ze daadwerkelijk afspelen op een deftige geluidsinstallatie) en we hebben er nog altijd niet genoeg van. Samen met 'Here I am' album van het jaar, wat mij betreft.

U begrijpt dat wij het concert in Paradiso voor geen geld wilden missen. Weken op voorhand uitverkocht, fans uit heel Europa. Het eerste wat opviel was de afwezigheid van drum en bas. Heb ik dat al ooit meegemaakt, een reggaeconcert zonder ritmesectie? Maar ik heb ze geen minuut gemist. Chris 'Mu' Faiumu toonde zich in Amsterdam een zeer kundige beatmaster die elke compositie een loodzware ruggengraat gaf, met knisperende, lang uitgesponnen intro's en special effects. En er waren nog genoeg andere, traditionele muzikanten om te excelleren, op toetsen, gitaar en (drie) blazers. Joe Dukie hanteerde een loopmachine om zijn eigen stem in de dubs te mixen.

Het housy 'Shiverman' (van de nieuwe cd) was de fantastische opener en zette de zaal meteen in vuur en vlam. Met 'Big BW' en 'Boondigga' werd de vibe verlegd naar funk (met telkens een licht psychedelisch, bijna rock-achtig slot), en met 'Pull the catch' (dan pas) naar de reggae, tot grote vreugde van het publiek. Een schitterend nummer, live nog beter dan op plaat, met een supercoole Joe Dukie, die in de outro een flard verwerkt van 'Row fisherman row' (Congos). De mannen kennen hun klassiekers: wij hoorden ook nog een paar zinnen Bob Marley ('Waiting in vain'), en een strofe uit 'Armagideon time'.

'Roady' werd ingezet met de vrolijke brok free jazz van de albumversie. Vrij als een vogel: zo bewogen de drie blazers zich ook over het podium, minstens even sterk op de voorgrond als de immer bescheiden Joe Dukie. Het is (voorlopig) de grootste hit van Fat Freddy's Drop en ook de eerste song die het publiek luidkeels mee zong. 'Fire!' roept Dukie een keer of tien tijdens de ragga-passage, en hij krijgt telkens een open doekje.

Hoogtepunt van de avond: 'Wild wind', de wilde dub op Dr. Boondigga, duidelijk geïnspireerd door de Duitse minimal dub van Rhythm and Sound en andere Germaanse studio wizards. Met uitgelaten solo's op de horns, en een breakbeat die iedereen in de zaal, ook op alle balkons, aan het dansen bracht. En dan meteen daarna de opgewekte reggae van 'Flashback', nog zo'n kleurrijke track. En als bisnummer 'Midnight Marauders', in 2004 de eerste 12" van Fat Freddy's Drop in Europa, in een bepaald clubmilieu een waar cultsucces en zonder meer een killer.

België is zowat het enige land in Europa waar Fat Freddy's Drop nog niet heeft opgetreden, en waar tot dusver nog geen enkele recensie is verschenen, laat staan enig lovend commentaar. Aan dat laatste manco is met dit artikel verholpen. Nu nog een promotor over de brug krijgen.

P.S. Fat Freddy's Drop is genoemd naar de kat van de legendarische Freak Brothers, twee stoners die in de jaren '70 eerst furore maakten als stripheld en daarna als filmpersonages (onder de naam Cheech & Chong). Het is een erfenis die duidelijk doorklinkt in de kleurrijke reggae van de groep.