Sugar Minott overtuigt in Petrol, zijn band doet dat niet

In Petrol brachten Sugar Minott en Tony Tuff echter elk afzonderlijk hun eigen nummers. Nadat de amper halfvolle Petrol opgewarmd was door de rub a dub die Giraffe Sound (mét een Saimn-I en Messenjah in goede vorm) de zaal instuurde, gingen de gordijnen achter de discobar open en zette de band van dienst de instrumentale intro in. Wat meteen opviel: geen gitarist op het podium. In de plaats daarvan wel twee keyboardspelers. Het komt wel meer voor bij reggaeoptredens de laatste jaren, maar het blijft toch steeds wennen. Als gedurende de komende twee uren bovendien zal blijken dat net deze keyboardspelers vanavond niet in grootse doen zijn en nummers verscheidene keren opnieuw moeten begonnen worden omdat één van de keyboardspelers niet meteen weet wat hij moet spelen, dan zit je als band natuurlijk met een immens probleem. Gelukkig stonden er in Petrol twee goede zangers op het podium die dit probleem enigszins konden opvangen.

De eerste van deze zangers was Tony Tuff die bij het jongere publiek (waaronder ik mijzelf nog steeds reken) vooral gekend is om 'Come Fi Mash It', een hit die nog steeds op menig feestje met het nodige enthousiasme onthaald wordt. Ook in Petrol ontbrak dit nummer uiteraard niet op de playlist, die misschien net dat beetje korter had mogen zijn. Vooral de vele covers waren naar mijn mening overbodig. Tony Tuff heeft nochtans een redelijk uniek stemgeluid dat live nog steeds goed tot zijn recht komt. Toch leek het alsof het merendeel van het aanwezige publiek vooral op Sugar Minott aan het wachten was. Na Tony Tuffs grootste hit was het dan ook eindelijk zover.

De band zette de Answer Riddim in en Sugar Minott kwam meteen het podium opgestormd met 'Feel The Rydim'. Wat volgde was een korte tribute aan George Phang en zijn Powerhouse label, met onder andere ook nog 'Buy Out The Bar' en, als ik mij niet vergis, enkele flarden van Barrington Levy's 'Money Move' op diezelfde Answer-riddim. Qua binnenkomer kan dat tellen en Sugar Minott slaagde er met zijn enthousiasme en heerlijke stem dan ook in om het publiek volledig naar zijn hand te zetten. Wat volgde was een greatest hits selectie waarin zowel Sugar Minott's dancehall nummers als de oude Studio One klassiekers passeerden met als ultieme hoogtepunten het heerlijke 'Hard Time Pressure', 'Vanity', 'No Vacancy' en 'Never Gonna Give Jah Up'. Tussendoor nam Sugar Minott ook nog de tijd om de grootste keyboardspeler in de geschiedenis van reggae te eren: Jackie Mittoo. En ook het heilige kruid werd geëerd met twee heuse ganja anthems: 'Herbman Hustling' en 'Mr. DC', waarvoor Sugar Minott backstage eerst per sé 'a bag of collie' moest gaan zoeken. Of er echte collie weed in die zak zat zal een raadsel blijven maar het was wel heerlijk om Sugar Minott enthousiast met zijn zak over het podium te zien lopen terwijl het refrein van dit nummer uit volle borst meegezongen werd door het publiek. Tussendoor moest Sugar Minott jammer genoeg ook nog de tijd zoeken om zijn band en vooral de keyboardspelers instructies te geven en te motiveren ("Come on band, I know you can do better").

Als toegift kwamen Tony Tuff en Sugar Minott uiteindelijk toch nog samen op het podium om 'Torturing' van African Brothers te brengen. Een heerlijke afsluiter van een concert dat gemengde gevoelens zal blijven oproepen bij mij. Enerzijds kon het publiek genieten van twee goede zangers die beiden alles gegeven hebben om het publiek een goede avond te bezorgen maar anderzijds zal dit concert jammer genoeg ook onthouden worden door de band die om het braaf uit te drukken niet echt in topvorm was.