Met Bitty in de Zappa

Zaterdag met veel plezier naar het Kiel gereden, de buurt waar ik ben opgegroeid. Dat ik daar 40 jaar later naar een reggae event kan gaan, betekent dat de cirkel stilaan rond is. Roots fi roots.

De sfeer werd alleen maar beter toen we bij de ingang van Zappa op Far High stootten, MC van High Grade. 'Beerschot heeft gewonnen op Club Brugge!' Tja, wij woonden vroeger op 100 meter van het Olympisch stadion, en van mijn zesde tot mijn vijftiende heb ik zowat alle matchen van Beerschot gezien. Het is gewoon mijn ploeg. Wij gingen overigens ook vaak naar Antwerp kijken, 'om echte voetbal te zien' lachten ze daar in periodes dat Beerschot weer eens door een dal ging. Veel later ben ik als journalist met Antwerp naar Wembley geweest, en naar Moskou. Ik heb zelfs een boek geschreven over Antwerp, dat door de supporters heel goed ontvangen is. Om maar te zeggen dat ik als mauve rat zeker geen hekel heb aan roodwitte honden. Maar Beerschot had dus wel gewonnen, op Club Brugge!, en Antwerp had thuis verloren met 0-3, tegen Oostende!

Tot zover het voetbalpraatje. Wij waren lekker vroeg in de Zappa, een grote zaal, half afgesloten met een gordijn, het podium vreemd genoeg aan de linkerkant. Hoe werkt dat als de hele zaal wordt opengesteld? Maar voor de rest wel perfect: goed geluid, ruime bar, Jamaican food!, nette toiletten, ver van de dichtst bijzijnde woonzones.

Het kan natuurlijk ook zijn dat ik me gewoon heel goed voelde door de muziek die in de Zappa weerklonk. Mystic Breeze heeft tussen pakweg half elf en één alleen maar tunes gespeeld die ik zelf ook regelmatig met plezier opleg. Oeroude ska, vette rocksteady, een scheut sprankelende roots, rubadub style en wat me bijzonder beviel: een version excursion rond Tarrus Riley. Saxon zou het volume later in de nacht nog behoorlijk optrekken, en de bassen veel dieper laten zakken, maar de selectie van Mystic Breeze behoort tot de sterkste die ik dit jaar gehoord heb.

Net op het moment dat ik me die bedenking maakte, vroeg iemand mij: 'Heb jij soms niet het gevoel dat de tijd stilstaat op reggae-avonden als deze?' Wel ja, met dat verschil dat mijn vrienden van vroeger er niet meer bij zijn. Familie, moeder de vrouw, burn out, verloren gelopen, of gewoon dood. Benieuwd wie van de huidige massive binnen 25, 30 jaar nog naar de dancehall zal komen.

En ook of de jonge massive van 2040 nog gecharmeerd zal worden door ouderwetse charmezangers als Bitty McLean. Best grappig om te zien, hoe al die 21ste eeuwse jongens en meisjes, ook fans van Mavado, Sizzla en andere shouters, plots collectief wegsmelten wanneer ze die mierzoete stem van Bitty horen. Hoe ze anders bewegen ook, veel zachter, de dames sensueler. Deze man raakt een snaar waar andere reggaezangers blijkbaar niet meer bij geraken, met zijn smachtende love songs en het gebruik van antieke ska- en rocksteady riddims, het merendeel van Treasure Isle, zoals op de plaat 'On Bond Street' (met versions van 'Queen Majesty' en 'Get ready rocksteady' als hoogtepunten). Bitty McLean had zaterdag maar 1 riddim bij van Sly & Robbie, 'Unmetered taxi', (in essentie ook rocksteady, een bewerking van 'Bam bam'), en dat was een beetje jammer. Maar we hebben hem in de zomer op Dour gezien met de riddim twins, en de bis maakte veel goed: 'Here I stand' van Justin Hines, als ik het goed begrepen heb destijds (in 1993) de allereerste single van Bitty. Die overigens 'ontdekt' is en naar de voorgrond werd gebracht door de jongens van UB40.

Na een klein uurtje gaf de zanger de microfoon door aan de MC van Saxon sound. Niet Tippa Iria of Philip Levi, die beiden hun carrière begonnen zijn bij deze sound system, maar een echte MC, een man die de platen aankondigt en lichtjes opsmukt met commentaar. Saxon is een foundation sound, ik weet het, opgericht in 1976, het jaar waarin ik voor het eerst bewust reggae gehoord heb. Maar ik was ruimschoots voldaan na Mystic Breeze en Bitty McLean, en door de excellente vibes in en om de Zappa. Ik hoor van jullie wel hoe Saxon en Civalizee het verder nog gedaan hebben.

De Zappa is in elk geval een aanwinst voor de reggae massive. Ik had weer eens het gevoel dat het nog altijd heel 'sweet' is 'to dwell in unity'. De cirkel is rond maar dat betekent nog niet dat ik voortaan thuis blijf.