Reggae Geel 2009: het verslag (van wat we gezien hebben)

Meer dan 25.000 bezoekers: een nieuw record en het bewijs dat reggae populiarder is dan ooit (hoewel de afgelasting van Reggae Sundance er zeker voor iets tussenzit).

Het hoofdpodium bood traditioneel muziek van de grootste gemene deler en is precies daarom telkens weer onderwerp van discussie. De fans van Anthony B (ik weet het: geweldig, maar ik ben niet gaan kijken), de hoofdact, vroegen zich af waarom ze eerst Lee 'Scratch' Perry moesten verduren. De rootsfans vonden de soundmix van Chaka Demus & Pliers een aanfluiting, maar er gingen ook mensen totaal uit de bol bij hitjes als 'Murder She Wrote'. Amper 5 tunes hadden ze meegebracht die door een klunzige DJ ook nog de mist werden ingemixt. Eigenlijk had daar op dat moment Cocoa Tea moeten staan maar die had zijn vlucht gemist. Zo gaat het wel vaker in reggaeland.

De mooiste verrassingen waren al in de namiddag te beleven: onze eigen Onesty, uitstekend op dreef met My Band, en de futuristische roots van het Britse collectief African Headcharge. De grote Adrian Sherwood stond achter de knoppen en het was ook eerder zijn feestje, kwistig strooiend met galmen, echo's en samples. Massive Attack goes Africa, met een brullende (nooit zingende) Bonjo I, drie percussionisten en een stel danseressen.

Diezelfde Adrian Sherwood kroop ook achter het mengpaneel voor de set van Lee Perry, 73 inmiddels, vooral een legende als producer (van The Wailers en paar honderd andere acts) maar ook als hofnar van de reggae, een man die al decennia lang loopt te orakelen op uiteenlopende sounds en riddims. Daar zit altijd een Bob Marley tussen (in dit geval Exodus), maar net zo goed tracks uit onbekende, recente producties, dit jaar Scratch came, Scratch came, Scratch conquered (met bijdrages van Keith Richards en George Clinton). Scratch debiteert epistels over revolutie en rastafari maar ook over 'Pum Pum' en andere bedgeheimen. Geen van de jonge brulapen in de dancehall kan zo vunzig uit de hoek komen als het grootste genie dat de reggae ooit gekend heeft. Wij herkenden ook de riddims van 'War Ina Babylon', 'Curly Locks', 'Roastfish And Cornbread' en 'To Be A Lover', maar zoals gewoonlijk deed Scratch er iets geheels nieuws mee. Of onnozels, al naargelang uw eigen smaak. De UK Band leverde de ideale soundtrack voor de improvisaties van Lee Perry en was zichtbaar opgetogen met de mix van Adrian Sherwood, wat ons betreft de onzichtbare ster van deze Reggae Geel.

Gemist: Ziggy. Tegengevallen: Don Carlos, die vorig jaar veel beter was in Petrol.

Catch a mic: de beste heeft gewonnen (Cash Flow & DJ Lion) maar er was veel te weinig volk in de tent. Volgend jaar een betere timing?

Maar de beste vibes hebben we dus gecatcht in de Bounce Dancehall tent, groter maar ook hoger dan vroeger, wat de sound zeker niet ten goede kwam. De klank was vreemd genoeg beter aan de zijdelingse, naar buiten gerichte luidsprekers dan binnen. Maar daar heerste dan ook een geweldige ambiance. Vrijdagavond al, met de immer vuil gebekte Lady Saw, een van de weinige vrouwelijke rappers in de reggae. Af en toe verklaarde de dancehall queen van de jaren '90 zich nader in beschaafd Engels: "I'm talking about a blowjob here...", waarna ze de tekst parafraseerde op de melodie van Amy Winehouse's Rehab. In de dancehall, met een DJ, durven de Jamaicanen wel vaker balanceren op de rand van de goede smaak. Lady Saw is stilaan vergane glorie, haar riddims klinken striel en gedateerd en die hand voortdurend in het kruis vinden we ook maar niks.

Glen Washington toonde zich dan weer een echte heer van stand, met fraai gezongen klassiekers en eigen interpretaties van bekende riddims. Wel een beetje overkill na een uur. Beres Hammond heeft een even goeie stem maar is een veel betere zanger. Downbeat The Ruler bouwde nadien nog een stevig feestje met een superbe mix van old & new.

Zaterdag mochten de Belgische sound systems de tent entertainen. Ze zijn al lang niet meer te tellen, de DJ's en MC's die zich geroepen voelen om aan de slag te gaan met reggae, dub en dancehall (ragga) maar met Raggamuffin' Whiteman, High Grade Sound en Civalizee Foundation stond de top 3 in elk geval op het podium. Het is een scène die barst van de energie, op het eerste gezicht in geen enkel opzicht te vergelijken met de meditatieve sfeer die rootsreggae meestal oproept. De fans zijn niet in zichzelf gekeerd maar schreeuwen het uit, springen en dansen, geven massaal respons op de woorden van de MC en de keuze van de tunes. Het is de energie van punk en rock'n'roll, rauw en ongezouten, opwindend en verbindend. En tussendoor hoor je toch telkens weer die klassieke reggaeritmes, het fundament van het genre, de muziek die zelfs de meest hyperactieve, digitale dancehall hits doordringt.

Terwijl Civalizee Foundation Reggae Geel tot een kolkend hoogtepunt bracht in de Bounce Dancehall tent (voorafgegaan door een even energieke set van Pow Pow), vertoefden tussen de bomen van de 18" Corner een paar duizend mensen in een heel andere trance. Daar mocht Alpha & Omega de festiviteiten afsluiten, nieuwe Britse dubreggae verrijkt met een levende bas (foto), percussie, melodica, een zanger en een toaster. Wat ons betreft het muzikale hoogtepunt van Reggae Geel 2009 maar dit was dan ook de vibe waar wij voor gekomen waren. Wie weet hoe we ons volgend jaar zullen voelen?