10 Years High Grade Sound (Jay): "Er zijn al veel sounds gekomen, er zijn al veel sounds gegaan, maar High Grade blijft bestaan."

Vertel eens in jullie eigen woorden hoe het allemaal tot dit punt gekomen is.
Farhigh: "Dan zullen wij maar beginnen, Keith."
Keith: "Eind '99, eigenlijk iets vroeger, begon het met drie individuen die op zichzelf plaatjes draaiden. Bob draaide voornamelijk op scoutsfeestjes, Svern (Farhigh, red.) hetzelfde. Ik had al een paar keer meegedraaid met Bong, toen vader Kiki nog achter de microfoon stond. In datzelfde jaar ben ik naar Jamaica gegaan en toen ik terugkwam had ik voor mezelf beslist dat ik een eigen soundsystem wou opstarten. Ik kende de mensen van Bong en Far West wel goed, maar die zaten al in een sound. In die tijd ging ik alleen naar "den dance" en Svern ook, zo leer je gemakkelijk andere mensen kennen. Bob werd aan ons voorgesteld door 'den Barre' (Butch, red.) van Far West Crew. We zijn met z'n drieën samen gaan zitten en hebben besloten een sound op te richten, zonder dat we een gemeenschappelijke vriendenkring hadden."

Was het meteen duidelijk wie welke rol op zich zou nemen?
Keith: "Dat was vrij duidelijk, er was er maar één die de microfoon wou vastnemen…"
Farhigh: "Hoewel ik ook heel graag plaatjes draaide! Ik denk dat we redelijk uniek zijn in België omdat de meeste sound systems bestaan uit vrienden die samen iets opstarten. Wij, High Grade, hebben elkaar leren kennen in "den dance" en zaten bij wijze van spreke twee maanden later samen om een sound te beginnen. We moesten elkaar nog leren kennen."
Keith: "We waren eigenlijk drie individuen met hetzelfde idee: Ik wil een sound opstarten maar in mijn vriendenkring zijn er geen mensen die zich genoeg willen engageren. Weinig mensen wisten toen nog niet goed wat dat was…Je had toen weinig party's. Je had Boombastic, zij hebben voor mij dancehall geïntroduceerd. De feestjes vonden toen nog plaats in de Going Out, voor het Zillion werd. Back 2 Bass was er toen ook al. Kort na deze twee kwam Far West met party's in Spaghettiworld en daarna in de kelder van Bierland. Als er niets te doen was werd er rondgebeld en gingen we naar Café Modern aan de voetgangerstunnel. Boven was er een cocktailbar waar we dan een geïmproviseerd feestje gaven."
Farhigh: "Een soort Izzy Maze avant la lettre."

Jay, jij was toen nog niet in de buurt?
Farhigh: "Jay was toen nog een reggae-embryo!"
Jay: "Ik bestond toen nog niet reggaegewijs."
Keith: "Ik denk dat we ons eerste feestje begin 2000 hebben gedraaid in de Scheld'Apen. We hebben daar een hele tijd zelf dingen georganiseerd omdat het de enige betaalbare plek was voor ons. Er kwamen toen tussen de 70 en de 150 mensen naar reggaeparty's."
Farhigh: "Naar de Scheld'Apen kwam altijd wel wat volk, het was toen heel low budget. Je betaalde toen 100 frank inkom en er waren toch al mensen die begonnen te klagen. We zijn daar dus begonnen, in een kraakpand, helemaal anders dan nu."
Keith: "Toen Far West wegging in Bierland hebben wij het daar overgenomen."

Was dat dan maandelijks?
Keith: "Wij hebben nooit maandelijkse feestjes gegeven omdat we alle drie een job hebben en het zwaar is om te combineren. Je moet elke maand opnieuw promotie doen, daar kruipt veel tijd in. We doen nu al een jaar of zes om de twee maanden een party."
Farhigh: "Zeker de laatste jaren in Kavka is het tweemaandelijks, buiten de zomermaanden. We hebben er wel lang voor moeten vechten, het was niet gemakkelijk om een goede zaal te vinden. Bierland was te klein en te warm…"
Keith: "Bij de Scheld'Apen waren de toiletten niet om aan te zien dus waren de vrouwen niet te tevreden…"
Farhigh: "Ze wilden daar na een tijdje ook geen dancehall meer omdat de teksten expliciet waren en er teksten tegen homo's tussenzaten. Ze zijn daar links-correct…We zijn dan in de kelder van het Waagstuk, op de Stadswaag, beland."
Keith: "We spreken dan ondertussen wel over 2003-2004 en toen was Perez er al bijgekomen."
Farhigh: "Valentijn was er toen ook al bij."
Keith: "Perez is er eerst bijgekomen, als ondersteuning van de sound. Er is veel werk als je iets wil organiseren, we hebben ook mensen nodig op de avond van de party zelf. Wij hebben nooit een onderscheid gemaakt tussen mensen op het podium en achter de schermen. Hij is een volwaardig lid van High Grade en staat ook mee op de dubplates. Als er hulp nodig is kan je altijd op hem rekenen."

En Valentijn?
Farhigh: "Perez was er al redelijk snel, in 2000 al denk ik. Valentijn is er in 2001 of 2002 bijgekomen met de bedoeling een extra deejay te hebben. Keith had een vaste relatie…"
Keith: "Ook als MC eigenlijk hé…"
Farhigh: "Voila, eigenlijk als back-up voor twee dingen. De man die kan draaien, de man die kan MC'en! We hebben in die periode veel aan hem gehad, maar daarna is hij ook begonnen met zijn opleiding voor geluidstechnieker. Hij moest daarvoor cursussen volgen en dat geheel was nogal moeilijk te rijmen met de sound system. Het is niet dat we zoveel draaiden maar toch… Het was voor hem moeilijk om op voorhand te kunnen zeggen wanneer hij mee kon gaan draaien want voor hetzelfde geld moest hij die dag een job gaan doen. Geld is belangrijk, aan de sound verdienen we persoonlijk niets. We zijn een beetje blijven voortkabbelen met die crew, ik, Keith, Bob, Perez en Valentijn. Het liep niet zoals het moest."
Keith: "We draaiden toen heel veel hardcore. Er was maar een kleine scène en daarbinnen een beperkt publiek die dat goed vonden. Veel mensen wilden iets anders…"
Farhigh: "Ik was toen ook een hele harde MC. Ik was bij wijze van spreke de Ricky Trooper van België; als ik de microfoon vasthad begon ik te roepen."
Keith: "Ook als er maar vier man in de zaal stond."
Farhigh: "Het concept sloeg dus niet echt aan. Na een tijdje neemt dat de moed weg, niet volledig, maar je begint je wel vragen te stellen."
Keith: "Je begint aan te modderen in plaats van vooruit te gaan. Civalizee bijvoorbeeld, zat toen al duidelijk op een ander spoor, ze hadden toen ook al de Kaaiman en draaiden iets commerciëler. Wij gingen "strictly hardcore". Dat wil niet zeggen dat we onze klassiekers niet kenden of niet draaiden, maar dat was na half vijf 's ochtends of voor twaalf uur!"
Farhigh: "We waren aan het aanmodderen maar vonden eigenlijk ook geen zaal. Far West heeft toen heel lang in het Noorderterras gedraaid wat eigenlijk ook allemaal goede feestjes waren. Ik vond het zelf ook een redelijk aangename omgeving. Civalizee zat in de Kaaiman, daar zat het altijd stampvol. Wij vonden niets en het is altijd de code in het wereldje om niets te organiseren in een zaal waar al een andere sound zit, ook om geen "overkill" te creëren. Kavka bestond nog niet, het heette toen nog KV Café en het was alleen de bar."
Keith: "We hebben geprobeerd in een boot maar toen kwam de brandweer de week voordien zeggen dat het niet mocht. Een andere keer zaten we in een café op de Noorderlaan, Alberto's, niet echt de place to be…"
Farhigh: "Ik denk dat er toen tien mensen waren, hoewel het eigenlijk helemaal niet zo ver is."
Keith: "Ook nog Bar Napoleon…"
Farhigh & Jay: "Dat was daarna pas."
Farhigh: "Bob en Keith trouwden en begonnen kinderen te krijgen. Het zijn dingen die belangrijk zijn in het leven, dan kan je in andere dingen minder energie steken."
Keith: "En toen is onze messias binnengekomen! (Iedereen lacht)"
Farhigh: "We wisten niet goed wat doen maar ik leerde Jeroen (Jay, red.) in die tijd kennen."
Jay: "Ik ben in reggae geïnteresseerd geraakt en door posters te zien in Antwerpen wist ik waar de party's waren. Ik ging dan alleen, met vrienden of met mijn vriendin. Ik ben meer en meer naar de feestjes beginnen te gaan en heb zo Svern leren kennen.  We hadden redelijk snel een goeie vibe en gingen veel samen naar reggae parties. Rond die periode, omdat mijn vriendin platendraaiers had gekocht, zijn we bij haar thuis beginnen te draaien. Het was toen zeer beperkt, we speelden 4 riddims 500 keer achter elkaar. Ik ben na verloop van tijd zelf materiaal gaan kopen en op een bepaald moment had Svern door dat ik ook draaide. Hij is toen is komen kijken…"
Farhigh: "Nee, jij had een tape gemaakt voor in de auto. Op een bepaald moment stond dat op en mixte Jay riddims die wij in het begin draaiden, de Bruk Out Riddim onder andere. Hij mixte dat op dezelfde manier waarop ik het zou mixen."
Keith: "Er was vaak discussie daarover achter de draaitafels, Farhigh moest vaak mijn foutjes in de mixen camoufleren. Het was goed dat er iemand bijkwam die van nature meer skills had om dat te doen. Hij had alleen ervaring nodig om een ster te worden."
Farhigh: "Het was echt vreemd. Ik herinner me nog dat ik op men eentje draaide voor de sound er was. Ik mixte de riddims op een bepaalde manier en Jeroen deed het exact hetzelfde zonder hij mij ooit bezig had gezien. Ik ben dat beginnen te vertellen tegen Keith en de anderen."
Keith: "Eigenlijk had Svern net Perez en Valentijn binnengebracht en dat waren allebei vaste waarden in de sound maar ze brachten muzikaal niets bij. We hadden toch wel een afwachtende houding en wilden eerst de kat uit de boom kijken. Hij mocht wel eens draaien het eerste uurtje. Het is meteen heel vlot gegaan, we waren met vijf snel overtuigd dat hij een meerwaarde voor de sound was. Eigenlijk zijn we blijvend op zoek naar jongere mensen die mee voor hetzelfde doel willen gaan. Voor mij is het heel leuk om te zien dat de sound groter is geworden op het moment dat ik er minder tijd voor had. Jeroen heeft er zijn schouders mee ondergezet. Het zou tof zijn als er een nieuw jong talent opstond dat we onder de vleugels konden pakken en mee laten groeien."
Farhigh: "Daar zijn we inderdaad naar op zoek…"

Een vacature?
Farhigh: "Zeker! Waarom niet? Keith, Bob, Perez en ik zijn allemaal jonge dertigers, Bob heeft net z'n tweede kind, Keith heeft een kindje… Perez en ik zijn vrijgezel en hebben geen kinderplannen voor het moment…"
Jay: "Daar zijn ook vacatures!"
Farhigh: "Inderdaad… Maar wie weet wat er gebeurt binnen een jaar."
Jay: "Ik heb ook een vriendin en een huis, dus dat begint ook redelijk "echt" te worden."
Farhigh: "Voor mij persoonlijk: "High Grade 'till I die." Het staat ook op mijn arm getatoeëerd, dat heeft iedereen al gezien. Het is eigenlijk mijn leven, als ik een vaste relatie heb of een kind zal ik nog steeds proberen mijn leven in te delen zodat ik nog tijd zou hebben voor de sound. Ik weet dat dat niet simpel zal zijn…Het is interessant om constant uit te kijken naar jong talent."

Hoeveel tijd steken jullie in High Grade Sound?
Farhigh: "Jeroen en ik zitten veel samen."
Jay: "We komen elkaar ook veel tegen op de plaatsen waar iedereen komt, feestjes enzo. We bellen veel met elkaar, vinden elkaar op internet, hangen rond, …In een mindere frequentie zitten we met de hele hoop samen en om de zoveel tijd hebben we een "echte" vergadering waarin we proberen om toch enkele dingen op een rijtje te zetten. Die vergaderingen zijn er vooral op momenten wanneer het nodig is."
Keith: "De dingen die mensen dwarszitten kunnen dan ook gezegd worden. Het is het beste om te weten wat we aan elkaar hebben en iedereen is vrij om suggesties te geven."
Jay: "Op een bepaald moment is het Hoge Raad van de Hoge Graad zeg maar…"
Keith: "Meestal zitten we samen voor of na een feestje."

Beslissen jullie samen wat er gedraaid wordt?
Jay: "Nee, dat ben ik."
Farhigh: "Soms ga ik naar Jeroen en zetten we wat dingen op…maar verder gaat dat niet. We lassen geen "trainingen" in. Het is niet zo dat ik bij Jeroen in de kamer sta en dat hij draait en ik doe alsof we op "nen dance" staan."
Jay: "We draaien ook zo veel samen. Het is ook allemaal wel geroutineerd."
Farhigh: "Helemaal in het begin hebben we dat een paar keer gedaan. Ik sprak toen af met Keith en Bob en we namen alles op op tape. Ik vind trouwens dat er op party's meer audio opgenomen moet worden, dat is goed voor de sound."

Ben jij dan ook verantwoordelijk voor de dubplates, Jay?
Jay: "In eerste instantie zijn dat Svern en ik. Wij zijn met z'n tweeën het actiefste bezig met wat er leeft in de muziek, wat er nieuw is. Afhankelijk van het budget wordt er geconsulteerd bij de anderen."
Keith: "Het zijn opportuniteiten, je moet meteen beslissen en wij worden nadien ingelicht. Ik vind dat ook niet erg, als je zelf niet veel meer op de feestjes komt kan je moeilijk inschatten wat er populair zal worden."

Wat zijn de dubs waar je het meest trots op bent?
Farhigh: "Op dit moment Busy Signal op de Badazz Riddim. Die tune masht die riddim! Het moment dat ik de riddim hoorde wist ik dat het dé riddim zou zijn van (begin) 2009. Als een riddim uitkomt in Jamaica moet je rekenen dat het een half jaar duurt voor hij hier commercieel is."
Jay: "Mensen hebben tijd nodig om iets te appreciëren, door internet gaat het allemaal wat sneller."
Keith: "Svern en ik hadden hetzelfde gevoel bij de Badazz Riddim maar ik denk dat dat te maken heeft met het feit dat wij begonnen zijn met draaien in de tijd dat de Joyride Riddim uitkwam. Uiteindelijk is Badazz een Joyride Remix. Ik vind de dancehallperiode van de jaren '90 ongelooflijk, er zijn dingen gemaakt die niet geëvenaard kunnen worden."
Farhigh: "Die dubplate is natuurlijk niet de tune die onze sound maakt, maar de mensen gaan er echt hard in mee! Niet enkel in onze dubplate, ook in de originele tunes op die riddim. We hebben ook andere dingen die me nauw aan het hart liggen, zoals onze Luciano-medley. Hij was onze eerste serieuze reggae artiest. Als beginnende sounds krijg je veel mailtjes van kleine groepjes die een dubplate aanbieden."
Keith: "Zo zijn we begonnen, met dubplates van Rebel Flex uit New York. Zij hebben het voor ons gedaan voor de kosten van de studio. We hebben een paar jaar contact met hen gehad maar daarna is het doodgebloed. Onze eerste artiest was Junior Reid geloof ik, Bob heeft hem toen zelf gecut in Jamaica. Hij heeft toen zijn vrouw daar ten huwelijk gevraagd."
Farhigh: "We hadden van Luciano gewoon een fullplate besteld, het CD-gebeuren stond toen nog in kinderschoenen. We wilden nog dubplates op vinyl."
Keith: "Er waren toen ook nog geen mensen hier met studio's thuis, het werd allemaal gemixt in de studio in Jamaica. Het sloeg soms wel tegen, zo hebben we op onze Luciano-dubplate een "duivenmelker" staan, iemand die constant aan het fluiten is."
Jay: "Het gebeurt wel meer met dubplates dat er een "dude" in de studio staat die wat rare geluidjes maakt."
Keith: "Nu wordt dat weggemixt en weggeknipt, maar vroeger stond het er allemaal mee op."
Farhigh: "We zijn aan het afdwalen, ik wou eigenlijk "mijne Luci" verder vertellen."
Jay: "Jij bent al de hele tijd aan het praten!(Iedereen lacht)"
Farhigh: "We gingen dus voor vier tunes van Luciano en hadden de Riddim gekozen, we werkten toen via Runn Sound in Holland. We gingen hem halen en we kregen drie tunes en de vierde was een medley van nog eens drie tunes! We hadden er helemaal niet achter gevraagd en het is echt een goede medley… daarvoor doe je het! Je vraagt een duplate en je krijgt iets meer van de artiest."
Keith: "Ik vind het toch geen topper…"
Farhigh: "Dubplates zijn bandwerk geworden. Je vraagt een tune en ze hebben een mal klaar met de punchlines er in. Ze zeggen gewoon snel je naam, mixen het af en de dubplate is klaar. Zelfs de grootste artiesten doen dat...Ik vond die dubplate echt "waaw", ik ben sindsdien niet meer zo verrast geweest hoewel ik vind dat we toch goede dubplates hebben."

Wat zijn jullie favorieten, Jay en Keith?
Jay: "We hebben een tijd geleden Dobbie Dobson gecut, ik vond 'Loving Pauper' al een tijdje fantastisch. We hebben rondgehoord om hem naar de studio te krijgen en het is gelukt. Hij heeft het heel goed ingezongen, hoewel hij al een oude artiest is."
Keith: Voor mij is het heel belangrijk dat de tunes goed gevoiced aankomen, daarom is Sugar Minott één van mijn favorieten. Hij is echt christalclear, we moesten bij wijze van spreken gewoon de twee kanalen over elkaar schuiven en de tune was perfect. Beres Hammond is hetzelfde verhaal. (De andere twee knikken instemmend.) Freddie McGregor…Het zijn allemaal artiesten die hun job serieus nemen. Marcia Griffiths heeft ook een hele goeie tune. We hebben dubplates van Sizzla die heel erg kort zijn, dan voel je je een beetje "afgeript". Er zijn artiesten waarbij je duidelijk merkt dat ze niet alles geven."
Farhigh: "Dubplates zijn voor artiesten tegenwoordig bandwerk geworden. In het buitenland staan er honderd mensen tegelijk aan hun hotelkamer met de vraag om een dubplate te cutten. Het is tegenwoordig ook gemakkelijk met een lap top en een microfoon. Je krijgt dan meteen je cd gebrand. Het doet de kwaliteit niet ten goede, daarmee bedoel ik de kwaliteit van de artiest. Het geluid is meestal wel goed doordat het digitaal wordt opgenomen. Als je als artiest jezelf wil promoten met dubplates, wat eigenlijk ook de bedoeling is, doe je werk dan goed. Als iemand je betaalt is die persoon je baas en dan moet je goed werk afleveren."

Welke platen zouden jullie als sound of persoonlijk graag willen?
Farhigh: "Shabba!"
Jay: "Dennis Brown, Garnett Silk, Michael Jackson… (Iedereen lacht)"

Nu nog levende artiesten?
Samen: "Shabba!"

Waarom hebben jullie hem nog niet?
Jay: "Shabba is duur, Shabba kost veel geld."
Farhigh: "U Roy. De prijs is ook waarom Shabba nog niet in Europa heeft opgetreden sinds hij "geband" is door zijn expliciete teksten. Dieje vraagt veel te veel geld dieje gast, ook voor optredens."
Jay: "Je moet ook niet denken dat hij een ongelooflijk rijkelijk leven heeft hé. Soit, Derrick Harriott is ook een artiest waar ik al een tijd achter zit. Het is vooral een kwestie van je dubplatebox uit te breiden in de goede richting en af en toe iets te cutten wat nieuw is voor op een feestje. Je moet blijven denken aan foundation, combinations… Wij zijn consistent oude dingen blijven cutten omdat dat veel langer meegaat. De tune op de Badazz Riddim is nu fantastische, maar of we hem over tien jaar nog kunnen spelen? Er zijn dubs die al oud zijn en toch nog beter werken als nieuwe. Er zijn nog veel artiesten die we nog willen cutten… We hebben jammer genoeg nog geen Bounty Killer's…"
Farhigh: "Jawel!"
Jay: "Ah ja, we hebben één Bounty Killer, we hebben hem net gecut. Wij hebben genoeg dubplates om te clashen maar niet goed genoeg."
Farhigh: "Niet genoeg om te weten dat we een clash gaan domineren."
Jay: "Als we willen meedoen dan willen we clashen tegen iemand met een behoorlijke naam."

Vacature?
Jay: "Nog niet nu, maar over een jaar zijn we wel klaar om iemand "een klets te verkopen", een gelijkwaardige tegenstander. We willen op voorhand weten dat we kunnen winnen, geen twijfels hebben. We moeten iets hebben waarvan we zeggen: "Uwe kop gaat eraf!" Win je dan win je, verlies je dan verlies je, dan denk je na over wat er is mis gegaan."
Farhigh: "Mensen komen na een set wel eens zeggen: "Hey, jullie hebben geen dubplates gespeeld!" Wij vinden dubplates tof, maar ze maken het feestje niet."
Jay: "Als wij gaan draaien zijn we in eerste instantie vooral bezig met het feestje. Ik zal de dingen die ik extreem speciaal vind wel thuis of op café draaien, wij draaien wat we denken dat de mensen zullen appreciëren."
Keith: "Je draait meer in functie van het publiek."
Jay: "Je moet je sound draaiende houden. Wij investeren geen eigen geld in de sound. De platen zijn natuurlijk wel eigen geld en ik heb stukken van de anderen hun collectie. Op een bepaald moment ben ik zelf zoals een zot platen beginnen te kopen. Onze sound is van iedereen, de dubs komen van het geld dat we verdienen als sound en door onze eigen party's te geven. Af en toe legt iemand natuurlijk wel wat bij voor een extraatje. Normaal gezien onderhoudt de sound zichzelf."
Farhigh: "Er zijn jonge sounds die met meer dubplates draaien dan wij… waar ben je dan mee bezig?"
Jay: "Dat zijn hun zaken…"
Farhigh: "Ja maar de vibe verandert een beetje, dubplates worden meer en meer belangrijk."

Komt dat dan ook door het succes van Civalizee in de Riddimclash?
Jay: "Doordat het meer en meer populair wordt komen er ook meer en meer sounds. Ze steken er vaak hun eigen geld in. Het is natuurlijk hun eigen keuze om het zo te runnen. Het is in eerste instantie vooral een zaak van goed te leren spelen voor een publiek. High Grade bestaat al tien jaar en we weten allemaal duidelijk wat we ermee willen doen. Op nationaal niveau zijn we goed bezig."

Jullie worden getipt als de nummer twee in België, merken jullie zelf een verschil sinds de clash?
Jay: "Qua dates niet…"
Farhigh: "Ik geef de schuld aan de crisis daarvoor."
Jay: "Dat zeg jij…"
Farhigh: "Er zijn minder feestjes, wij hebben minder dates… Mensen in de reggae zijn niet echt bereid om veel geld uit te geven, het moet altijd een beetje low budget blijven."
Jay: "Civalizee heeft zeker een hele hoop mensen aangetrokken tot de reggaescene en daar kunnen heel veel mensen van meepikken. Civalizee heeft de algemene interesse geprikkeld en die mensen sukkelen dan ook wel eens op onze feestjes binnen. Ze vinden dan iets terug op internet of zien een poster en komen feesten, dat is goed. Internationaal gezien is het niet zo dat promotors op zoek zijn naar nog een Belgische sound, alsof België de nieuwe bron van wicked soundsystems zou zijn. Het is ieder voor zich."
Keith: "We hebben wel wat internationale links."
Jay: "We zijn wel eens gaan draaien in Duitsland en in Nederland, maar het blijft beperkt."

Het lijkt moeilijk om door te breken?
Jay: "Je moet daar heel hard voor werken. Door te clashen krijg je je naam naar buiten, er gaat dan audio rond die iedereen te horen krijgt."
Farhigh: "Een goede mix is ook een goede manier om bekend te worden."
Jay: "Het is ieder voor zich hier in België, je moet je eigen boontjes doppen en dat is best wel hard werken, zeker als je voltijds werkt. Een clash is de beste manier om internationaal door te breken."

Jullie Boomblast-party's in Kavka zijn een succes, de zaal zit altijd goed vol?
Jay: "We hebben daar ook hard voor gewerkt. We zitten goed daar, we hebben een vast publiek en een goede deal. Het is gewoon niet gemakkelijk, vele andere sounds hebben moeite om iets te lanceren. Er zijn veel zalen, maar weinig zalen die openstaan voor reggae."

Waarom?
Farhigh: "Vroeger ging dat om de hoeveelheid volk…"
Jay: "En natuurlijk over het blowen en het feit dat mensen veel cola, water en bier drinken en geen rum, mojito's en andere dingen. Het draait voor een groot deel over geld, dat probleem hebben we in Kavka niet."
Keith: "Kavka trekt soms ogen als ze zien wat er op een reggaeparty verzet wordt. Het is niet zo dat het reggaepubliek op zijn portefeuille zit, ze gaan gewoon uit zoals elke andere jeugdige mens. Jammer genoeg heeft het een imago van mensen met lange vettige haren die alleen wat komen smoren."
Farhigh: "Daarom zijn er veel sounds afgestapt van promotie met de rood-geel-groene posters, die roepen heel hard het beeld op van dreadlock Rasta's."
Jay: "Je krijgt reggae moeilijk verkocht aan mensen, dat is jammer. Ik begrijp wel waarom de eigenaars een probleem hebben met blowen, als je andere drugs gebruikt vallen de effecten misschien meer op maar die ruik je niet. Ze willen ons niet. Er zijn al veel sounds gekomen, er zijn al veel sounds gegaan, maar High Grade blijft bestaan."

Next Party?
Farhigh: "12 september, Smokey Joe Memorial in Kavka. Smokey Joe van Back 2 Bass is vier jaar geleden gestorven en we hebben samen met Back 2 Bass en pact gesloten om elk jaar een Smokey Joe Memorial te organiseren. Dit jaar spelen Back 2 Bass, wij, Boombastic met Crucial P… back to the old days. We hebben ook nog een live-stuk met Asham Band met onder andere Erick Judah, King Johnny, Yossa en ONESTY."
Jay: "Vanaf dan is er om de twee maanden weer een Boomblast."