.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Ska, Bob Marley, Dennis Brown, Luciano, Bounty Killa, Sizzla, Mavado: waar David Rodigan draait, openbaart zich de geschiedenis van de reggae. In exclusieve dub plates maar even goed in hits en rarities. Die langer dan een halve minuut mogen duren, meestal zelfs volledig worden uitgespeeld. Met Rodigan zelf als energieke MC, DJ en selector. Meer dan 600 mensen in de Spiegeltent, een schitterende locatie, voor een masterclass sound system. Als voorgerecht presenteerde Onesty (op sound) een korte showcase van haar actuele materiaal.
Het was niet echt een dankbaar en aandachtig publiek dat Onesty opwachtte. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de zangeres in het buitenland meer respect en waardering zou oogsten, of omgekeerd: als zij uit het buitenland zou komen, meer aandacht zou krijgen. Maar de zangeres liet het niet aan haar hart komen en werkte hard om de tunes boven het geroezemoes te laten uitstijgen. Enkele tracks van haar eerste mini-cd en een paar nieuwe riddims die best fris klonken. Met een live band erbij zou Onesty het publiek zonder twijfel voor zich hebben kunnen winnen, nu werd ze toch wat beperkt in haar performance.
En dan David Rodigan. Een paar jaar geleden in Geel knapte ik nog af op zijn set. Te veel boasting met te kort gespeelde dub plates. In de Spiegeltent blufte de Gentleman Rudeboy ook maar dat mocht hij van mij, met zo'n superbe selectie. Tunes die hij grotendeels mooi uitspeelde, of anders perfect mixte, eerder clashte, met de volgende plaat. Tussendoor toonde de off stage zo bescheiden en onopvallende Engelsman zich ook een onweerstaanbare MC, geen Jamaicaan, wel even rechtuit en authentiek. En met de allure van een echte leraar, die zich niet schroomde om de muziek even stil te leggen en een lesje geschiedenis te geven.
Ik heb twee volle uren staan genieten. 'Buffalo Soldier', 'Carry Go Bring Come', een dub van Scientist, een "onmogelijke" dub plate van King Tubby's, Dennis Brown en Junior Gong, dub plates van alle grote dancehall-namen, rub-a-dub, rocksteady, hip-hopragga: het was één groot feest van herkenning en verrassing. Zelfs de nieuwste tunes bevielen mij, ook al door de enthousiaste aanpak van Rodigan en de (op zijn uitdrukkelijke verzoek) algehele afwezigheid van discriminerende, seksistische en geweld verheerlijkende lyrics.
Al die tributes aan David Rodigan begonnen op de duur wel wat te vervelen (we weten dat hij de beste is) maar de keuze van de tracks maakte veel, zoniet alles goed. Hail to Sir David Rodigan.
Hij was amper tien minuten gestopt en ik had al een, batty tune gehoord, pussyhole, en wat dies meer zij. Mij niet gelaten maar David Rodigan heeft dat soort lyrics altijd bewust geweerd uit zijn set. Ook wat dat betreft, kunnen velen nog iets leren van hem. Maar wij zijn dan ook van een andere generatie.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Jul 20, 2009