Dour 2009: Sly & Robbie & Bitty rule

Op de derde dag van het festival kreeg de reggae massive de Red Frequency Stage toebedeeld, weg van het hoofdterrein, een aparte biotoop. Danakil gemist, onze dag begon met Winston McAnuff, een rootszanger uit de jaren '70. Heeft toen een paar hitjes gescoord en dankt zijn comeback aan de populariteit van de rootsreggae in Europa. McAnuff is nooit een topzanger geweest, eerder een woeste, soms vals zingende rastaman. Maar hij had wel een prima groep bij, de Homegrown Band, met heerlijke blazers (tevens koortje), annex dwarsfluit. De dubs deinden weg op de vleugels van de sterke wind. Afsluiten met 'Unchained' van Bob Andy is mooi, maar dan moet je de song vocaal wel aankunnen.

U Roy en Pablo Moses brachten een eerder routineuze, ingekorte set van de show in de VK. Alborosie bevestigde zijn status als een van de beste en populairste zangers van het moment, ook hij met een groep geweldige muzikanten (die drummer!). De Italiaan verwerkt op een heel slimme maar ook authentieke manier veertig jaar reggaegeschiedenis in zijn muziek, en dan met name de muziek die door de tijden heen ook in Europa is blijven hangen. De riddims natuurlijk (Studio One, Lee Perry, Observer, Jammys, Zap Pow, Alpha Blondy's 'Jerusalem', 'Money Money Money'...) maar ook de tekstsamples (Eek-A-Mouse, Tenor Saw, Michael Rose...). Albo wisselt roots af met harde dancehall beats, dub met rijk gearrangeerde composities. Twee zangeressen, een als backing, een voor de duetten, gaven extra kleur aan het optreden. Alborosie speelt nu al een klasse hoger dan vorig jaar in Geel.

Ter inleiding van zijn 'Herbalist Anthem' wist Alborosie nog te vertellen dat Beenie Man vrijdagavond is opgepakt in Zweden omdat men ganjabezit 'vermoedde'. Ik ben nog nooit in een van die paranoïde Scandinavische landen geweest en ben dat ook niet van plan.

Uiteraard deed zaterdag in Dour niemand zo goed als Sly Dunbar en Robbie Shakespear, de beroemde rhythm twins die eigenlijk op het podium hadden moeten staan met Grace Jones in Werchter. Zij hebben de Engelse zanger Bitty McLean onder de vleugels genomen en maken met hem pure, zuivere reggae songs op riddims die ze zelf al 35 jaar uitdiepen en interpreteren. 'Queen majesty', 'Tomato', 'Get Ready Rocksteady'. Love songs dan nog, en dat is best een verademing tussen al die militante rasta's. De dubs die Sly & Robbie tussendoor ten beste gaven bevestigden hun status van levende legende. Dit is en blijft de beste ritmesectie van de wereld (plus Bubbler op toetsen!), met een opvallend solo-uitstapje van Robbie, die helemaal alleen op het podium stond te bassen, met één hand, tegelijk een liedje zong (met een perfecte falsetto) en daarna ook nog eens een komische anecdote vertelde. En de riddim bleef maar duren, Bam Bam nota bene, ook bekend als Unmetered Taxi, of Fast Car, of Murder She Wrote. De afsluitende riddim Guess Who's Coming To Dinner inspireerde Mr Bass-Spear ook tot een gesmaakt afscheid.

Bitty McLean zelf is de enige rechtmatige erfgenaam van de grote stemmen uit de rocksteady: Alton Ellis, Hopeton Lewis, John Holt... En dan te zeggen dat UB40 hem ooit een break gaf, en dat hij pas twee jaar geleden voor het eerst iets opnam met Sly & Robbie.

Tot slot nog een pluim voor de enige rapgroep die in Dour indruk maakte op ons, de Nederlandse Fakkelbrigade. Hip-hop van nu, in de eigen moerstaal, fris en gevarieerd. In vergelijking met dit energieke vijftal maakten de jongens van het Franse IAM een slappe indruk (en hopelijk de allerlaatste ode aan Michael Jackson) en toonden de twee pioniers van EPMD dat ze in 20 jaar geen enkele vooruitgang hebben gemaakt.