Cactus Festival 2009: Bunny Wailer zingt Bob Marley

Het begon nochtans goed op Cactus, met een strakke uitvoering van 'Rockfort Rock' door het Solomonic Reggaestra en een ontroerend mooie versie van 'Sata' door The Psalms, het bejaarde mannelijke koortje van Bunny Wailer, die ooit zelf een paar hitjes hebben gescoord. Bunny Wailer zelf, met opvallend grijs baardje, verscheen in een kitscherige rasta-outfit en zette in met een perfect trio uit zijn klassieke album 'Rock'n'Groove': 'Ballroom Floor', 'Rootsman Skanking', 'Cool Runnings'. Met 'Ram Dancehall' en 'Don Dada' (op de Afrikan beat riddim) probeerde de zanger destijds aansluiting te vinden bij de nieuwe sounds maar ik blijf vinden dat de tunes niet bij hem passen.

Eens Bunny zich aan de ska en rocksteady van de vroege Wailers had begeven, was er blijkbaar geen weg meer terug. Prachtige songs, daar niet van ('Trenchtown Rock', 'Simmer Down', 'Walk The Proud Land', 'I Stand Predominate', 'I'm The Toughest', 'Hypocrites') maar wij hoopten toch ook iets te horen van 'Blackheart Man' of 'Struggle' of 'Liberation', drie essentiële platen uit 's mans carrière, met tal van toptracks. Mijn favoriete Bunny Walier: 'Rise And Shine'. Het is een eeuwigheid geleden dat ik die song nog eens live gehoord heb, toen Bunny nog concerten gaf van drie uur en zijn hele oeuvre aan bod liet komen. In Brugge kregen we 'No Woman No Cry', 'One Love', en 'Easy Skanking', in niet eens zo bijzondere uitvoeringen. Toen Bob die nummers uitbracht, had Bunny The Wailers al lang verlaten maar hij voelt zich blijkbaar moreel verplicht (getuige ook de hagiografische bindteksten) om de muziek van zijn legendarische compagnon uit te dragen, ten koste zelfs van het eigen werk. Een gemiste kans, met zo'n goede band op het podium (inclusief blazers) en een publiek dat de Marley-hits weliswaar gewillig mee zong maar toch iets meer had verwacht.

Gelukkig bouwde Michael Franti even later naar goed gebruik een feestje met zijn vrolijke mix van hip-hop, reggae, dance en pop. De Jamaicaanse zangeres Charlene Anderson mocht openen met Bob Marley's 'Redemption Song', en dat was niet de enige cover(flard) die we hoorden. Franti liet het toch al feestelijke 'Everybody On The Move' uitlopen in 'Billy Jean', het zoveelste eerbetoon aan Michael Jackson, en citeerde ook uit 'Pass The Dutchie', 'Tainted Love' en andere hits. De ideale Cactus-act, en een man die niet teert op het verleden.

En Tracy Chapman? Net niet in slaap gevallen. De zangeres had in Brugge een prima band bij en speelde zelf schitterend gitaar. Maar tussen de massaal meegezongen hits ('Fast Car', 'Baby Can I Hold You', 'Talking 'bout A Revolution', 'She's Got Her Ticket' in een rauwe reggae-uitvoering) en covers ('Money', pure country blues) kreeg de show een wel erg hoog kampvuurgehalte. Zeker toen Chapman het publiek vroeg om het woordenloze refrein van het nieuwe nummer 'Sing For You' mee te zingen. Laten we eerlijk zijn: deze singer-songwriter heeft haar beste kruit 20 jaar geleden al verschoten, op haar debuutalbum. Haar passage op Cactus was voor de vele stelletjes op leeftijd een mooie trip down memory lane maar ook niet meer dan dat.