.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
De lekkerste spijzen uit alle windstreken. Mensen van alle slag en kleur. Kunst die je kunt bevatten en je toch overrompelt. Het mooiste podium van het seizoen, een gigantische oude radio met schitterende live beelden in de "luidsprekers". Een exotische markt vermengd met de noeste arbeid van ngo's. En muziek natuurlijk, de top in world, reggae, urban en alles wat engiszins afwijkt van mainstream pop en rock. Met als imposante afsluiter Groundation, "the best reggae band in the world". Dat was de zondag van Couleur Café.
Iemand heeft ergens geschreven dat Groundation de beste reggaegroep van de wereld is, een claim die prompt werd overgenomen door presentatoren en andere journalisten. Puur op muzikaal vakmanschap valt daar alleszins iets voor te zeggen. Wat Harrisson Stafford, Marcus Urani en hun muzikanten zondagavond op Couleur Café lieten zien, was andermaal van een ongekende kracht en virtuositeit.
Iedere muzikant kreeg de kans om even uit te blinken, en dan hoor je pas goed hoe geweldig die gasten zijn. Niet alleen Urani op zijn B3 Hammond maar ook de twee jazzy blazers, de percussionist, Mr Bassie, de drummer en uiteraard de twee vurige zangeressen. Zij worden op de nieuwe plaat 'Here I Am' prominent uitgespeeld en werkten zich op Couleur Café moeiteloos in de schijnwerpers.
Maar de grote bezieler is en blijft natuurlijk Harrisson Stafford, zanger, gitarist, en bovenal een uitzonderlijke podiumverschijning. Zo klein, zo breekbaar en toch zo charismatisch.
Net als in Amsterdam twee weken geleden bracht Groundation een selectie van oude songs ('Babylon Rule Dem', 'We Free Again', 'Nyahbinghi Order') en tracks uit het nieuwe album, stuk voor stuk lang uitgesponnen, met rijkgeschakeerde dubs en instrumentale stukken. En inderdaad: veel beter kan reggae in de 21ste eeuw eigenlijk niet klinken. Love it or hate it, Groundation is top, telkens weer.
Voor de rest vooral genoten van de unieke vibes op Couleur Café, van het vredevolle, veelkleurige publiek, van kleine scènes van liefde en verdraagzaamheid, van de heerlijke nieuwe wereld die hier ieder jaar een beetje vorm krijgt.
O ja, er was zondag ook nog Patrice, maar die bevestigde alle bedenkingen die hij bij mij altijd heeft opgeroepen. Te glad, te mainstream, te gemakkelijk. Het tegengegestelde van Asian Dub Foundation, dat nog altijd even gevaarlijk en vernieuwend klinkt als weleer; flauwe sneer aan het adres van het Vlaams Belang, dat wel, maar voorspelbaar in een hoofdzakelijk Franstalige omgeving als Couleur Café.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Jun 28, 2009