Sun Splash Jamaican Festival Amsterdam 2009: slecht georganiseerd maar wel super conscious

Om 15u (twee uur later dan aangekondigd) gaan de deuren open. Er staat een lange rij mensen te wachten in de warme zon. Na een half uurtje schuiven zijn we binnen. Wel 55 euro betaald in plaats van de aangekondigde 40 - het verschil bleek de "fee" op de affiche te zijn. The Sand is een soort sporthal waar normaal beachvolleybal gespeeld wordt en evenementen plaatsvinden. Door het dak komt daglicht binnen. Een vreemde sfeer voor concerten maar wel een toplocatie.

Tijdens het binnenkomen staat Jamelody al op het podium, de zaal nog niet halfvol. Goede warm-up, maar (net zoals de rest van de dag) niet veel enthousiasme van het publiek. Marlon Asher, bij ons enkel bekend van zijn hitje 'Ganja Farmer' (wat live niet zo goed klonk) kan ondanks zijn zuivere stem niet overtuigen. Om het publiek mee te krijgen, brengt hij een medley van andermans ganjatunes, waaronder 'Legalize It' en 'Police in Helicopter'.

Sun Splash Amsterdam, dat is vooral veel wachten. Tussendoor checken we de VIP- (80€!) en de rokersruimte (in dit geval overbodig).

De eerste vijf, zes artiesten zingen een 7-tal tunes, de anderen krijgen meer tijd. Empire Sound draait de nieuwste dancehall, een vreemde keuze met deze strictly roots line-up. Later neemt een andere sound het over, maar die valt jammerlijk in herhaling, We krijgen hetzelfde setje als voordien te horen. MC The Prince valt wel in de smaak, behalve wanneer hij zelf twee nummers komt brengen.

Na een uur zware dancehall brengt Natty King een setje vrolijke roots. Ook hij is niet echt populair, het publiek staat erbij en kijkt ernaar. Nadien opnieuw Empire Sound, deze keer ook met een beetje nieuwe roots. Hoewel de sound systems op de duur wel op de zenuwen gaan werken, is het echt nodig om elke artiest geheel afzonderlijk te presenteren? En waarom geen deftig uurschema? Even naar buiten, en je hebt al iets gemist.

Sunsplash serveert ook drie Surinaamse zangers: Smiley, met een brok heftige hardcore. Hij bleef bezig maar werd niet echt warm onthaald. Tijdens I Confess was er al meer enthousiasme en bij Fullany zaten de vibes echt goed. De Surinaamse massive was trouwens het best vertegenwoordigd!

Ras Shiloh bengt de eerste echte goeie show van de dag, ondanks wat wrijvingen met de band. Hij heeft een prachtige stem die helemaal tot zijn recht komt in de a capella stukken. De zaal begint vol te lopen en de vibes zijn positive. Zijn conscious speeches trekken de aandacht van het publiek. Bij de intro van de 'Jah Jah City'-remix staat de zaal heel even op z'n kop. Shiloh zingt niet alleen zijn deel maar waagt zich ook aan de stukken van Morgan Heritage en Jah Cure, Tegen het einde van zijn show gooit Ras Shiloh zijn doek los en komen er woeste lokken tevoorschijn, tot groot plezier van het publiek.

Over de dag verspreid staan er drie bands op het podium: Fire Nation, Royal Roots Band en House of Riddim (de beste van de drie). 

Zareb hebben we al gezien in Gent, even een luchtje scheppen. Warrior King is een aangename verassing, ook voor de rest van de zaal. De energie spat er af en Warrior King springt of zijn leven er vanaf hangt. Hij heeft ook opvallend meer fans dan de vorige zangers. Warrior King sluit zijn sterke set nieuwe roots af met 'Redemption Song'.

I Wayne opent met 'The Book of Life', een hoog en rustig nummer. Hij heeft een prachtige stem, als van een engel, live even zuiver als op plaat. Maar de set heeft weinig vaart. Wij horen een tune tegen abortus en enkele lovesongs.

Het festival zou normaal gezien eindigen om middernacht maar het was al 11 uur toen Perfect zich liet zien. Hij bracht ongeveer dezelfde show als in Gent (februari 2009), stevig en heel sterk. Perfect is een geboren entertainer, zijn optreden aanstekelijk en vol energie. Als afsluiter kiest hij voor zijn twee hits 'Nuh Badda Mi' en 'Handcart Boy'.

Na een lange dag verschijnt rond middernacht Lutan Fyah op het podium. We zijn moe, het wachten tussen de optredens door eist zijn tol. Het publiek blijft zoals de rest van de dag heel rustig. Lutan zit daarentegen vol energie en brengt een prima set met een mix van oude en nieuwe tunes.

Op Fantan Mojah (ook al in Gent) en Duane Stephenson hebben we niet meer gewacht. De chaotische organisatie had ons uitgeput en we hadden nog een lange rit te rijden. Al bij al een dure maar geslaagde dag, hoewel de organisatie dus een stuk beter kon. We zijn nu al benieuwd naar de line-up van 2010!