Ky-Mani zingt Marley (en maakt een hoop herrie) @ Vooruit

Over de stamboom van Bob Marley gaan we hier verder niet hebben. Ky-Mani is 33 jaar en staat al lang op zijn eigen benen. Met wisselend succes. 'Warriors' (1999) is en blijft de enige waardevolle tune die hij tot dusver gemaakt heeft, de vele samenwerkingen met hiphopartiesten even niet in beschouwing genomen.

De song zat in de set, maar wel heel vroeg en veel te kort. Voor de rest veel herrie, een sound die het midden hield tussen hip-hop en Lenny Kravitz, vaak overgearrangeerd, veel synths, en de stem van Ky-Mani die verdronk in de mix. Eerder een brullende dan een zingende stem overigens. Rauw en schor is ok, maar niet als je begint te schreeuwen.

En de songs van Bob? 'So Much Trouble' (in Junior Gong style & fashion), 'No Woman No Cry' (hoe ouder ik word, hoe beter ik die song begrijp, en ik ken hem nu al 35 jaar), 'Turn Your Lights Down Low', 'Roots Rock Reggae', 'I Shot The Sheriff', 'Concrete Jungle' en helemaal op het einde 'One Love', voorspelbaar maar altijd mooi en ontroerend.

Het waren de songs die het hem deden, zelfs in de zwaar Amerikaans opgesmukte uitvoering van deze band, en zeker niet Ky-Mani zelf. Van zijn eigen nieuwe nummers maakte alleen 'Armed And Dangerous enige indruk, futuristische dancehallhiphop met een meezingbaar (meebrulbaar) refrein.

Ky-Mani staat straks twee dagen op het Afro-Latino Festival in Bree, de ene keer met zijn eigen werk, een dag later met een tribute to Bob Marley.

Nog een paar nummers meegepikt van het voorprogramma, Wahwahsda, en vooral gecharmeerd door de tekstueel zeer geïnspireerde rapper. De reggae die we hoorden klonk te druk en te springerig om cool te zijn maar de combinatie van Nederlandstalige raps met Engelse zang werkt goed, en de songs zitten op zich goed in elkaar. Maar het mag dus allemaal wat strakker en minder ambitieus.

Vraag: wawasda? Antwoord: een groepje met potentie, veel goede wil en genoeg inhoud om het selecte gezelschap van waardige Belgische reggae bands te vervoegen.