Luciano superieur in Petrol

Weinig volk in de Petrol voor wat toch nog altijd een van de top acts in de reggae is. Concurrentie van Ky-Mani in Gent (zaterdag) en Sunsplash in Amsterdam (zondag)? Examentijd? Luciano al net iets te vaak gezien?

Dat laatste mag nooit een excuus zijn om niet te gaan, besef ik nu. Luciano is de Dennis Brown van zijn generatie: een geweldige stem, volwaardige songs, de beste riddims, en op het podium één van de hardst werkende artiesten die Jamaica ooit gekend heeft, vol overgave en liefde voor zijn publiek.

Het was ook een perfect gedoseerde show, met eerst een showcase van de drie backingzangeressen, Latoya, Sharon en Roxane. We hoorden een zeer mooie uitvoering van UB40's 'Sing Our Own Song' en van Marcia Griffith's klasiieker 'Steppin' Out Of Babylon'. Latoya zou tegen het einde van de show nog eens op de voorgrond treden met een energieke dancehallrap.

De UK queen of lovers rock Carroll Thompson had in de persoon van Jah Rebel haar eigen fanclub meegebracht en charmeerde met een viertal smaakvolle, sterk gezongen tunes. Ik herkende de creatief uitgevoerde riddims van 'The Loser' (Derrick Harriott) en 'Here I Am Baby' (Al Green/Al Brown), op zich al reden genoeg om deze dame te kunnen waarderen.

En toen kwam de Messenger Band pas echt op stoom. Fantastische drums, heavy bass, tintelende toetsen, rauwe gitaar en een jonge saxofonist als waardige vervanger van Dean Fraser (de man die Luciano groot heeft gemaakt, zeker live).

Wie inzet met de Norwegian Wood riddim heeft bij mij al een voetje voor, en ook wie zoals Luciano een mooie big up geeft aan Obama. Maar de zanger stond er natuurlijk ook weer, fit, sterk, met heel zijn lijf en leden. De salto's gaan hem nog altijd goed af, het zweet laat hij rijkelijk stromen. Luciano gaat er als vanouds 100% voor.

Hij kan het zich na al die jaren ook veroorloven om bijna louter hits te spelen, van 'One Way Ticket' (1994) en de beste tracks op 'Where There Is Life' (1995) tot 'Jah Is My Navigator' (2008). Tussendoor een magistrale versie van Marley's 'Jah Live', een flard 'The Lion Sleeps Tonight', een hit version van 'Dr Darling/Night Nurse', en een paar lappen uitmuntende dub. De engineer speelde ook mee.

Er viel op deze twee uur durende show abosluut niks aan te merken. De vele afwezigen hadden ongelijk (en hopelijk een goed excuus).

Ik ben tegen mijn gewoonte nog een uurtje blijven hangen in de Petrol. Bong Productions had Jigsy King meegebracht, een dj waar ik maar één plaat van heb, zij het wel gekocht toen ik in 1994 voor de eerste keer in Jamaica was en de man daar de airwaves beheerste. Jigsy King nam de mic ter hand en terstond waren we in Jamaica. Zo hard durft geen enkele Europese MC gaan. Zoveel rake en grappige opmerkingen heeft hier niemand in huis. Zo ongenadig bespeelt hier niemand de riddims. Toen Jigsy King na een paar tunes tussen het publiek ging staan en als een orkaan maar wel geheel a capella 'Gimme The Weed' bracht, voelden we ons weer heerlijk verbonden met de aanwezige massive èn met de brethren ina yard.