Rico Rodriguez @ Bar Mondial: bompa blaast een deuntje mee

Eerlijk: wij hebben meer genoten van de set van de Moon Invaders zelf. Een lekker pittige gumbo van ska, rocksteady, soul en New Orleans funk, Drie strakke maar ook creatief solerende blazers, een vette ritmesectie, toetsen, gitaar, en aan de microfoons de broers Matthew en Thomas Hardison, met een onvervalst zuiders Amerikaans accent. En met humor in de teksten: "Cathrina, why did you blow down my house?"

Deze band begeleidt volgende maand in dezelfde Bar Mondial ook Pat Kelly, die bij ons weten voor het eerst in België te zien zal zijn. Het clubje zou wel eens packed kunnen zijn, of overschat ik nu de faam van Pat Kelly, met zijn hoge kopstem destijds toch de nieuwe Slim Smith genoemd?

Maar dit keer kwamen we dus voor Rico. Heel lang geleden een tijdje lid van The Skatalites, maar toen die groep doorbrak, was de trombonist al vertrokken naar de UK. Daar beleefde hij zijn gloriejaren in het zog van The Specials (hij zat bij de blazerssectie) en dank zij 'Man from Wareika', zijn chef d'oeuvre, de enige plaat van Rico die je in huis moet hebben. (Zeker voor de hoes, zegt Jah Rebel)

Daar speelde de band vrijdag nochtans maar één nummer van, het titelnummer, waarvan het ons op dat moment pas daagde dat Rico daarvoor gewoon de oude Run Run riddim van Studio One gerecycleerd heeft.

Voor de rest kon dit net zo goed een jampartij van Mystic Revelation of Rastafari geweest zijn, met rootsy, lang uitgesponnen maar weinig opwindende versies van 'Eastern Standard Time' (Skatalites), 'You Have Caught Me' (Melodians), 'Rockfort Rock' en 'Take Five'. De enige verrassing was 'Lumumba', een nummer dat wij kennen van Bunny & Skitter op Studio One, en (allicht ongewild) een sneer aan de Belgische opdrachtgevers van de moord op Patrice Lumumba in 1961.

De enige echte solo die wij gehoord hebben, zat in een brok swingska, in de stijl van het orkest van Jools Holland waar Rico momenteel zijn brood verdient. Maar voor dit concertje was Rico zelf de dirigent, die met lome gebaren kenbaar maakte wie van de muzikanten een solo mocht brengen. Zeer mooie solo's, daar niet van, maar bompa Rico had zelf ook wel wat meer en harder en nog mooier mogen blazen.

Nu was het wachten tot hij zelf, met beverige stem, begon te zingen. 'Oh Carolina' alstublieft, en of we allemaal wilden meezingen. En toen was het plots al gedaan. Respect voor Rico, maar een memorabel afscheidsconcert was dit zeker niet. Wel blij dat we Bar Mondial ontdekt hebben.