.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Zij die het liever zonder haantjesgedrag stelden en liever hun muziek geserveerd krijgen zoals die ooit bedoeld is, trokken afgelopen zondag op pelgrimstocht naar Parijs. Verder dan de noordelijke Porte de la Villette moest je daar niet voor rijden, want daar, in de schaduw van de machtige Zenith-muziektempel, licht een kleine kapel genaamd Cabaret Sauvage. Een betere locatie dan deze aan het water gelegen klassieke spiegeltent, hadden de heren van Makasound zich natuurlijk niet kunnen indenken voor hun Inna De Yard All Stars live project.
Geen late begintijden hier, want er wordt mooi om half negen begonnen om te eindigen ergens tegen elven.
Blijkbaar had Makasound nog snel een sponsordeal kunnen afsluiten, want als een soort Twelve Tribes Of Adidas wandelden de heren in hagelwitte tracksuites van het bekende sportmerk met de de drie strepen het podium op. Als opener, gebracht door Kiddus I, Chinna Smith, Cedric Myton en Linval Thompson werd gekozen voor de Rastaklassieker 'Rivers Of Babylon' met iets meer nadruk op de tekstflard 'How can we sing King Alpha song in a strange land?', of was dat maar onze verbeelding. Boven hun hoofden een groot portret van Haile Selassie nog ooit geschilderd door de legendarische Franse reggae/rasta kunstenaar Fluoman (wij hadden nog een kort gesprek met zijn zoon Elijah, maar daarover later meer op deze site).
Na die geslaagde opener is het tijd voor één van de verrassingsacts van die avond (we kregen later nog onder meer de voltallige Fyah Horns op het podium en accordeonist Fixi van het Franse Java) in de vorm van de Italiaanse Sabrina Pallini die in pure Susan Boyle-stijl het publiek van hun sokken blies met haar stem.
De rest van de show was een showcase waarbij elke aanwezige artiest een aantal van zijn nummers bracht in die naar Nyahbinghi neigende akoestische stijl die het handelsmerk geworden is van het Inna De Yard project. Jonge snaken Derajah en Matthew McAnuff brachten hun hitjes 'Who Yeah Yah' en 'Be Careful' en kregen daar opvallend veel bijval voor van het talrijk aanwezige publiek. Linval Thompson en Cedric Myton waren in opvallend goeie doen, maar de zaal ontploft pas echt voor de eerste keer wanneer Kiddus I vanachter de kette drum uitkomt en de microfoon neemt om 'Graduation In Zion' in te zetten.
De grand finale wordt gereserveerd voor de Viceroys, een trio op jaren dat vanwege hun prachtige harmonies ook wel eens de Voiceroys genoemd wordt en ook zo wordt aangekondigd door Chinna Smith, de legendarische gitarist van onder andere Soul Syndicate en bezieler van het Inna De Yard project, die het hele concert rustig op de achtergrond zijn ding blijft doen. Na het slotnummer, het eeuwenoude piratenlied 'Ya Ho', ooit nog een Studio One hit voor de Viceroys, blijft het publiek nog minutenlang nadat het podium leeg is het refrein zingen. Het soort kippenvelmoment dat je nog maar zelden meemaakt.
Tijd voor nog één bisnummer, Soul Syndicate's 'Mariwana', waarvoor de hele crew nog eenmaal het podium bestijgt.
Moet je gek zijn om hiervoor helemaal naar Parijs af te zakken? Misschien wel (al liepen wij backstage ook nog Norman 'Twinkle Brothers' Grant en Winston McAnuff tegen het lijf), maar laat de witte jassen dan maar aanrukken, want voor dit concert had ondergetekende desnoods helemaal tot in Addis Abeba zelf gereden! Interviews met onder andere Kiddus I, Chinna en Linval Thompson houdt u nog van ons tegoed.
Lag samen met Jah Shakespear aan de basis van Reggae.be; eerst als recensent en interviewer, en vanaf eind 2014 ook als hoofdredacteur. Verdeelt zijn tijd tussen zijn twee passies: muziek en Haile Selassie.
Apr 26, 2009