Pablo Moses & U Roy: oude knarren doen het weer

'Wake the town and tell the people!' Wat een binnenkomer in de bijna volgepakte zaal. U Roy slaakt zijn oeryell, de allereerste zin van zijn allereerste hit, de band zet de riddim van 'Girl I've Got A Date' in, de original. Een klasseband, dat hoor en voel je meteen, opgebouwd rond gitarist Bopee, met een overdonderende ritmesectie, twee toetsenisten (waarvan eentje ergens halverwege het concert een saxofoon bovenhaalde voor één schitterende solo), en twee top ranking zangeressen. Ze speelden en zongen hoogwaardige rocksteady, roots en dancehall voor U Roy, en slaagden erin om de vaak complexe, en altijd eigenzinnige songs van Pablo Moses te vertalen in een spetterende live sound. Een van de beste bands die we de laatste jaren gezien hebben in België

En daardoor was de vrij voorspelbare set van U Roy toch weer een feest. 'African Girl' (uit zijn Mad Professor-periode, en zo klonk het nummer ook), 'Jah Jah Call You' (midden jaren '80 zijn eerste digitale hit, hier gebracht als tijdloze underground klassieker, vet en duister), 'OK Fred' (destijds een van de eerste commerciële reggaehits van Erroll Dunkley, in de VK uitbundig opgevrolijkt door de drummer), 'The Same Song' (van Israel Vibration, met het koortje in een haast etherische rol), 'Wear You To The Ball' (van The Paragons, uit U Roy's vroege Treasure Isle-jaren), een verrassende ragga uitvoering van Horace Andy's 'Money Money', en als afsluiter de klassieke riddim Freedom Blues ('Kung Fu Fighting'). Het zijn stuk voor stuk tracks die U Roy live na al die jaren geen enkele moeite meer kosten. Hij staat even relaxed te toasten als vorige zomer met Sturgav in Geel, zonder enige hapering, vlot inspelend op de tekstflarden, met een flow die niemand hem ooit heeft nagedaan.

Pablo Moses was eind jaren '70 een van die atypische rootszangers (denk ook aan Ijahman Levi). Hij zong niet zoals de meeste van zijn leeftijdsgenoten over bestaande riddims maar smeedde zijn eigen songs. Hij bracht niet aan de lopende band singles uit maar tekende een contract bij het grote Island Records van Chris Blackwell voor een album. Hij liet geen dubs inspelen maar volwaardige gearrangeerde composities. Hij experimenteerde met de traditionele one drop en introduceerde electronica in zijn hoogst bijzondere rootsreggae.

Pablo Moses heeft eind jaren '80, begin jaren '90 een paar prima concerten gegeven in ons land maar sindsdien is nog maar weinig van hem vernomen. Zijn drie eerste albums worden algemeen erkend als klassiekers, maar ook de platen die daarna kwamen, bevatten nog een pak sterke songs. 'Spirit Of Jah' bijvoorbeeld, de krachtige opener. De stem van Pablo Moses heeft de tand des tijds weliswaar niet ongeschonden doorstaan - hij klonk soms eerder als een boze Lee Perry - maar de man staat er nog, geeft het beste van zichzelf en weet zich op deze toer gesteund door een wereldband.

Het is ooit anders geweest. Wij herinneren ons een concert in Hof ter Lo waar de zanger de band live de mantel uitveegde en eiste dat ze helemaal opnieuw begonnen. Hoogtepunten in Brussel: 'Dubbin' Is A Must' (de dub had inderdaad wat langer mogen duren), het vorlijk huppelende 'Give Up', het majestatische 'Pave The Way', het massaal meegezongen 'Ready Aim Fire' (verheven gun talk!), het op zich wat simplistische 'Rasta' en 'Big Shot', een schot voor de boeg van politici en rijkelui.

Jammer dat Pablo Moses zijn eerste platen voor de rest grotendeels links liet liggen maar die dateren dan ook al uit de prehistorie. Of zoals een jong meisje op weg naar de bar antwoordde op de vraag van haar vriendin wie er na U Roy kwam: "Mozes of zoiets, ik ken hem ook niet."