Asham presents: Rohan Lee, Onesty, Erick Judah & Yosa Lion (Demo)

Zo strak en powerful kan Belgische (roots)reggae dus klinken.We hadden bij Sensi P in zijn Ebony Studio al een paar vroege veelbelovende versies gehoord van deze tracks, maar de man van Zwijndrecht is er nadien nog serieus mee aan de slag gegaan, zo blijkt nu. De algehele sound van deze compilatie moet niet onderdoen voor het professionele geluid van Rohan Lee's album 'For the poor', destijds opgenomen in de dure Groove Studio, of van Savana Station, die de productionele lat met hun twee cd's toch erg hoog hebben gelegd (los van de songs en het concept van de band).

Rohan Lee, de Jamaicaanse rastaman die bij het begin van dit decennium even op de rand van een Europese doorbraak leek te staan, pakt hier uit met twee tunes die gerust op 'For the poor' hadden kunnen staan. 'Crush the rock' heeft de vette rollende bas, de machtige blazers, het fijne koortje, de klassieke one drop. Lee preekt als vanouds zijn optimistische rastaboodschap: met veel plezier klieft hij de rotsen van Babylon aan scherven.

Ook 'No easy way out' is vintage Rohan Lee, voor zover daar in zijn geval al sprake van kan zijn. Geweldige intro, sterke break, en dan een beklijvende song over het uitzichtloze leven in de getto, over dromen en nachtmerries. Blij om deze rootsman terug te horen. Hij was het ook die Daddy Radics (drums), Double P (toetsen) en aLion (bas) inspireerde om Asham op te zetten. Als gitarist namen ze Ed in dienst, Sharp Luc (trompet) en Big Paul (sax) maakten de bezetting compleet.

De twee tracks van Onesty kenden we al. Straks met Asham op Reggae Geel!

De mooiste bijdrage staat op naam van Erick Judah. Het kan aan de riddim liggen, lang geleden al een favoriete Revolutionaries-track van ons, in de jaren '90 ook schitterend geversatiled door Sizzla, hier perfect ingespeeld door Asham. Luister naar die dub van toen en vergelijk. Maar bovenal is er natuurtlijk de stem van Erick Judah, die zich deze song van Dennis Brown helemaal eigen maakt. We hebben het al eerder geschreven: op zulke momenten doet de man ons echt denken aan Bob Andy, en sinds kort (omdat hij het ons zelf verteld heeft) ook aan Kiddus I. Zelfde vibe bij 'Get up', nog zo'n onbekende Dennis Brown-parel en precies daarom wellicht zo overtuigend. De vergelijking met het origineel dringt zich nergens op, Erick Judah zingt zijn lied, en hij doet dat alweer fantastisch.

Yosa Lion maakt het zich minder makkelijk. 'So Jah say' en 'Love has found its way' zijn onvervalste klassiekers, voor sommige mensen zelfs meezingers, en dan is het altijd moeilijk om de oorspronkelijke zanger te doen vergeten. Is het daardoor dat Yosa's stem wat vlak lijkt te klinken? En dat zijn Vlaamse accent ons soms opvalt? Live weet hij die tekortkomingen nog op te vangen, ook al omdat Asham de tunes zo sterk vertolkt. In de studio, netjes afgemixt, blijven de covers net iets te vrijblijvend.

Historisch gezien maakt Yosa Lion de cirkel wel mooi rond. Hij was de drummer van Rohan Lee's tweede backing band in de Lage Landen, na The Recipe (For the poor). Welcome back.