
Reggae in de Vooruit: dat was lang geleden voor ons. En de vibes zijn er nog altijd prima. Donderdag eerst met Chezidek, broos en onbevangen, daarna met Richie Spice, black like tar, de rastaman van nu, een zanger naar ons hart.
Richie Spice is geen wereldzanger maar hij zingt wel van uit het hart, en de buik. Zijn show in Gent leek soms wat slordig maar net daarom vinden we hem live zo goed. Liever spontaneïteit en improvisatie, lekkere jamming en reasoning, dan een strak afgelijnde, voorspelbare set.
Het enige voorspelbare aan het concert van Richie Spice waren de hits, maar die behoren dan ook tot de beste nieuwe roots van het bijna voorbije decennium. En hij heeft er intussen zoveel, vaak op de populairste riddims, dat een concert als vanzelf een soort greatest hits show wordt. Zelfs wij konden het gros van de tunes meezingen: 'A no me dat', 'Marijuana 'pon the corner', 'Blood again', 'Black like tar', 'Earth a run red', 'Open the door'... Het zijn niet alleen de riddims die het hem doen maar ook de songs die Richie schrijft, met catchy melodieën en indringende reality lyrics. Maar live brengt hij die songs dus wel in een borrelende, freewheelende uitvoering, in ontspannen samenspel met de uitstekende band (My Band: schitterende naam voor een backing band) én met het publiek. Richie Spice was in Gent het middelpunt van een hechte community, met elkaar verbonden in roots en riddims.
We hadden daarvoor ook al genoten van Chezidek. Weegt misschien nog wat licht voor een volwaardige live set en leek nog niet vaak met deze band gespeeld te hebben, maar de hits troffen doel: 'Far I' al meteen in het begin (een version van 'Easy dreadlock', een rootstune uit de jaren '70), en later natuurlijk 'Inna di road' en 'Call 'pon dem', riddims die ook Richie Spice gebruikte. Chezidek heeft een zeer bijzonder stem die ons wat doet denken aan Nitty Gritty en Tenor Saw, maar dan hoger en brozer. En dus ook kwetsbaarder, zeker live. Maar wij geloven wel in deze zanger, een coole, ontspannen rootsman zonder streken en een goeie neus voor riddims.
Het was overigens mijn all time favoriete riddim die donderdag liefst drie keer te horen was. Ook de Surinamer die mocht openen (net als drie weken geleden in de Minnemeers voor Fantan Mojah) deed er zijn ding mee. Take a ride/Truths and rights: blij dat net die standard ook de jonge massive zo bevalt. Wat er voor de rest ook te beleven valt, voor ons kan zo'n avond niet meer stuk als deze riddim weerklinkt.
Wel graag een andere MC volgende keer. En hail to Saimn-I voor de zalige selectie bij het binnenkomen.

Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Mar 05, 2009