De geest van Dennis Brown te gast in Rupelmonde

We zagen het vorige week al bij Onesty in de Arenberg: Asham is dè nieuwe backing band in town. Voor deze Tribute to Dennis Brown hadden de zes muzikanten nog meer gerepeteerd, met vruchtbaar resultaat. Dennis Brown heeft meer dan 70 albums uitgebracht, honderden singles, in zowat alle stijlen die de reggae rijk is: rocksteady, rockers, rubadub, roots, dancehall. Asham beheerst al die ritmes, tempo's en specifieke arrangementen, toch een hoogst opmerkelijke prestatie voor een groep van bij ons, en brengt ze toch samen in een eigen totaalsound, soms wat glad en afgemeten, maar dat is net zo goed een compliment als een bescheiden kritiek. Liever een foutloos muzikaal parcours dan de ongestuurde vibes van Heartwash, het voorprogramma. Met dat soort rommelige reggae hoeven we geen genoegen meer te nemen sinds Calabash en nu Asham de lat een stuk hoger hebben gelegd.

En zo konden we dus echt wel genieten van al die klassiekers, een selectie uit de grootste hits van misschien wel de beste en meest veelzijdige zanger die Jamaica ooit heeft voortgebracht. 'Cassandra', 'No Man Is An Island', 'Love's Got A Hold On Me', 'Revolution', 'Here I Come', 'Wolves And Leopards', 'Man Next Door': het zijn songs die wij al jaren in het hart dragen, en Asham deed ze ook alle eer aan. Met krachtige, eigenzinnig gearrangeerde blazers, een massieve bas, sprankelende drums, heldere gitaar en kleurrijke toetsen. 'The Drifter' (geen tune van Dennis Brown) wekte producer Harrie Mudie tot leven, 'Should I' klonk even hartverwarmend als destijds in Jamaica, toen Dennis pas gestorven was en de song de hele dag door op de radio te horen was.

En de zanger, de man die Dennis Brown in herinnering moest brengen? Yosa is niet de allerbeste zanger, worstelde zaterdag ook een beetje met zijn stem, maar hij stond er wel als performer. Geen andere Vlaamse zanger heeft zijn rastacharisma. En hoe minder hij DB probeerde te imiteren, hoe beter de vertolking. Met een beetje meer oefening en iets meer zorg voor zijn taal (Engels hoeft geen Kempisch accent te hebben) moet deze Yosa in staat zijn om een vaste waarde te worden in het Belgische reggaecircuit.

Zoals special guest Erick Judah dus, ook niet in topvorm, maar vocaal wel helemaal zichzelf in 'Redemption' en 'Get Up'. Op die manier zou ook Yosa zich de songs nog wat meer eigen moeten maken. Ook de backing vocals van de charmante I Two's zijn nog voor verbetering vatbaar maar beide dames deden goed hun best, hadden er plezier in en maakten er samen met Yosa ook visueel een fraaie show van.

Me dunkt dat deze tribute een plaats waard is als openingsact op Reggae Geel, met (waarom niet?) Onesty als gastzangeres. Zelfde band, different style, Beljam unity. Laat het lobbyen maar beginnen.

Respect voor iedereen die deze avond heeft mogelijk gemaakt. Keep the fire burning.