Rise and shine: trots op Onesty

Een cleane locatie, no smoking, no drinking, dus iedereen gefocust op de muziek. Een betere graadmeter bestaat eigenlijk niet. Waarmee ik geen pleidooi wil houden voor rook- en drankvrije concerten maar het bevordert natuurlijk wel de collectieve objectiviteit van het eindoordeel. Als iedereen op hetzelfde level zit, zijn er achteraf meestal weinig discussies.

Zo ook na Onesty vrijdag in de Arenberg. Iedereen was het erover eens dat Onesty een zeer sterke set had gegeven. Een honderdtal mensen hadden de weg gevonden naar het ongewone zaaltje, en daarvan hebben een dertigtal zich achteraf een cd'tje aangeschaft. 1 op 3: het is een gemiddelde dat naar weinig live acts kunnen voorleggen. En het betekent dat al die mensen op z'n minst een tastbare herinnering willen bewaren aan de avond. Ze krijgen voor 5 euro trouwens 7 prima tracks in handen, naar aloude Jamaicaanse gewoonte opgenomen in verschillende studio's en daardoor verrassend gevarieerd in klank en arrangementen. Twee tunes met Dubtown Band, twee met Asham, twee met producer Maka Lox (opgenomen in Jamaica), en een version van de Zone O3 riddim van Riddim Butcher & Left, in connection met de vurige Kabeeba. De mini-CD komt niet in de handel maar is wel verkrijgbaar na de concerten van Onesty en deels te beluisteren via haar website.

De songs van de CD klonken ook live erg overtuigend. Onesty zelf staat eindelijk op het podium met de kracht en het zelfvertrouwen die haar mooie stem rechtvaardigen. Je ziet dat ze in Jamaica is geweest, dat ze de struggle en de suffering van de mensen daar ervaren heeft, dat ze de hartslag van de reggae heeft gevoeld. Ons zesde zintuig had daar een jaar geleden al een voorgevoel van. Onesty kijkt het publiek nu in de ogen met de eerlijke straight forward blik van een vrouw die weet wat ze wil. Ze praat haar tunes cool en luchtig aan elkaar. En ze zingt goed, beter dan ooit zelfs, in een bereik dat r&b, dancehall en roots overspant. Onesty is de eerste Belgische reggaezangeres ooit die mij weet te bekoren (als zangeres dus).

Dat was in de Arenberg ook mee de verdienste van Asham Band, in korte tijd uitgegroeid tot prime backing band in ons land. Na de tweede song waren wij al verkocht, hoewel de riddim daar allicht niet vreemd aan was, 'From The Heart', een version van Israel Vibration's 'Licks And Kicks'. Strakke drums van Radix (ex-Calabash), massieve, loodzware bassen, subtiel gitaarwerk (soms ten nadele van het betere choppen), sprankelende toetsen en twee uitstekende blazers. Hier stonden zes vakmannen op het podium. Maar hun grootste troef was meteen ook hun grootste zwakte: de concentratie en de toewijding van de muzikanten stonden iedere vorm van improvisatie en spontaneïteit in de weg, om van het immobolisme van de band nog maar te zwijgen. De mannen van Dubtown Band haalden muzikaal misschien niet altijd hetzelfde hoge niveau als Asham maar het spetterde wel op het podium. De ragga breaks klonken minder voorspelbaar en afgemeten, de muzikanten injecteerden hun eigen ingevingen en stonden lekker mee te grooven. Asham heeft voorlopig nog iets weg van een bandje van brave huisvaders. Ter verdediging: ze hadden maar twee keer voluit kunnen repeteren, en in België heeft alleen Panache Culture de reggae ooit zo fris doen klinken.

Naast de tracks op de promo-CD hoorden we ook de vrolijke popreggae van 'Give Up And Give In', 'One Moment', een lekker pompende version van Man Shortage (zo heette die riddim in mijn tijd toch),  een eerder bescheiden remake van de Jamrock-riddim en wat mij betreft het hoogtepunt van de avond: 'Reality', over de onsterfelijke Mr Bassie riddim van Coxsone Dodd en Studio One, die hier plots (enkel voor de kenners) de dimensie kreeg van een heuse Harry Mudie productie, de Phil Spector van de reggae, met zijn volle, rijkelijk van blazers voorziene sound. Deze uitvoering herinnerde ons ook aan een concert van Dennis Brown, long time, en dat kan natuurlijk geen toeval zijn. Deze Asham Band serveert volgende zaterdag in Rupelmonde namelijk ook de Tribute to Dennis Brown, met Yosa als zanger, en daarvoor hebben ze naar verluidt wel uitvoerig kunnen repeteren. A must, de dag na Richie Spice en Chezidek in Gent.