Cocoa Tea & Turbulence in Petrol: riddimwize

Ongeveer 600 mensen voor het eerste reggaeconcert van het jaar in Petrol, een opmerkelijke dubbelaffiche met Turbulence en Cocoa Tea. Een (relatief) jonge wolf en een (nu al) levende legende, aldus de MC. Wij hebben Cocoa Tea nog gekend als een jong broekje, toen hij zijn neus aan het venster van de rub-a-dub kwam steken. Een heldere, maagdelijke stem had hij, meteen herkenbaar en ideaal geschikt om de spaarzame riddims uit de tijd kleur te geven. Die stem klinkt 30 jaar later nog altijd even ongeschonden. Volgende keer eens vragen of Cocoa misschien geen ganja rookt, hoewel we ons dat niet kunnen voorstelllen.

Ook de riddims zijn dezelfde als destijds, op een paar recentere dancehallkrakers na. Dat betekent dus hoofdzakelijk Studio One, en een enkele keer Bob Marley. Beginnen met 'Rastaman Chant', altijd een mooi statement, later ook de riddims van One drop en Bend Down Low. Het heeft lang geduurd voor de songs van Bob Marley werden opgenomen in het riddimcircuit maar de laatste jaren maakt iedereen wel een paar versions.

De Studio One riddims? Up Park Camp (in 'Riker's Island', ook een prison song, maar dan gesitueerd in New York), Real Rock ('She Loves Me Now'), Party Time ('Good Life'), Far East ('Tune In'), Tonight ('Come Again', een hit uit het vroege digitale tijdperk). We herkenden ook Fattie Boom  en de nieuwe nyahbinghi van 'Fire 'pon Rome', en 'All In This Together' van Luciano. Cocoa Tea smukte de tunes op met flarden hits en evergreens uit alle tijden, mooi balancerend tussen traditionele rasta lyrics en lovers.

Cocoa Tea sloot af met (hoe kan het anders?) 'Barack Obama', een song van niks maar in de gegeven omstandigheden toch een mooie partykraker.

De band Step By Step had daarvoor met evenveel gemak en vakmanschap Turbulence gebackt. Nieuwe riddims, nieuwe reggae, roots voor de 21ste eeuw, met twee mooie vrouwelijke backing vocals. Turbulence (ooit het vaste voorprogramma van Sizzla) zong, jankte, huilde, schreeuwde, en rapte maar liet de show wel wat vaak inzakken, een euvel dat wel meer eigentijdse reggae acts kenmerkt. Doe toch gewoon verder en laat die flauwekul achterwege. Maar voor de rest staat die Turbulence er wel en er zit nog genoeg roots in zijn set om ook de oudere fans van Cocoa Tea te plezieren. Het triomfantelijke 'Ethiopia Awaits' drijft op het ritme van Desmond Dekker's 'OO7/Shanty Town', en ik herkende ook Night Nurse (of hoe die riddim tegenwoordig ook genoemd wordt), Cuss Cuss en Marley's 'Turn The Light Down Low', een volstrekt overbodige cover. Met een superzwaar aangezet maar veel te snel afgebroken 'Notorious', een riddim als een rockriff, hield Turbulence het voor  bekeken.

Nog dit: wij weten niet wat u drinkt in Petrol maar 2,5 euro voor een beker cola die maar half gevuld is, vinden wij lichtjes overdreven. Gebruik dan op zijn minst kleine bekers.