Tanya's dilemma: Party & Prose in Petrol

Tanya Stephens' kwaliteiten als zangeres zijn onbetwistbaar: een diepe soulvolle stem en een podiumpresence waar veel artiesten van kunnen leren, vooral dan in het contact met het publiek. Tanya communiceert als het ware haar hartsgeheimen met haar "vrienden en vriendinnen" in de zaal. Ik weet echter dat er sinds "Gangsta Blues" ook een heel andere Tanya Stephens bestaat, iemand die geen genoegen neemt met een stereotiep man/vrouwbeeld, iemand die een duidelijke stelling inneemt tegen racisme, seksisme, homofobie en godsdienstwaanzin. Spijtig genoeg was het vooral "Tanya de vriendin" die we gisteren in Petrol aan het werk zagen. De show opende met een penismedley, samengesteld uit 'Bull Ride', 'Boom Wuk', 'Handle The Ride', eigenlijk allemaal Jamaicaanse synoniemen voor nachtenlange seks met een man die een lange "ding dong" bezit. Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat ook Tanya zelf een beetje besefte dat het vrijdag was, en dat terwille van de partysfeer deze nummers er ook bij moesten.

Want laten we eerlijk zijn, het is pas bij 'Do You Still Care', de meesterlijke ballad over racisme in het zuiden van de VS, over homofobie en gendernormen in Jamaica; dat de echte expertise van Tanya komt bovendrijven: een gloedvolle emotionele aanklacht tegen onrecht in het leven, in de liefde, in het systeem. Tanya's stem klaagt en zweeft dan, breekt en bast, doet denken aan Cassandra Wilson en Toni Braxton. Andere hoogtepunten in dit genre waren 'Can't Breathe', de saga van een psychose na een vroegtijdig afgebroken liefde, "White Lies", het verhaal van een buitenechtelijke interraciale relatie en natuurlijk 'Cherry Brandy', de meest bluesy kant van Tanya, het relaas van een nachtje eenzaam doordrinken, wachtend op iemand die nooit meer zal komen. Dit is blues, dit is Andre Hazes; in elk geval is dit een zeer pakkende en diepe blik in het innerlijk van een heel rijk geschakeerde persoonlijkheid.

De conclusie kan wel zijn dat Tanya al die ding dong-nummers eigenlijk helemaal niet nodig heeft, maar dat ze ook niet vies is van deze, met de nodige ironie en knipogen, toch te brengen indien de partysfeer dat vereist zoals gisteren in Petrol. Eigenlijk komt ze misschien nog het beste tot haar recht in een intiemere setting, akoustisch, zoals op de bijgevoegde dvd van "Rebelution". In elk geval geen pull-ups, tenzij bij de hit 'It\`s A Pity', geen vervelende ego-momenten en een duidelijke, grappige inleiding bij elk nummer. Dit soort artiesten zijn zeldzaam. Ik hoop alleen dat Tanya verder kan blijven groeien, en dat het Europese publiek haar daar ook de kans toe zal geven.