De niet zo easy Easy Star All-Stars in de AB

Met Radiohead hebben wij absoluut niets - vervelend geneuzel van een jammerend bourgeoiskind, begeleid door veel te complexe en gezochte rockmuziek. Maar de eerlijkheid gebiedt mij om te zeggen dat ik dat ooit ook van Pink Floyd vond. Ik zat nog in mijn glitterpopfase - Mud, The Sweet, Slade - toen een paar jongens in mijn klas uitpakten met platen van Pink Floyd. Ze hadden lang haar, die jongens, en ze rookten zelffgerolde sigaretten. Ze rolden daar af en toe ook iets anders in maar dat zou ik pas veel later vernemen, toen een van hen plots van school werd gehaald wegens "drugbezit".

Pas toen een godsdienstleraar ons op muziek van Pink Floyd liet mediteren (hoewel hij dat woord niet gebruikte - we moesten met gesloten ogen op de grond gaan liggen) op de muziek van de nieuwe plaat Wish you were here, drong de pracht en diepgang van de muziek tot me door. Plots openbaarde ook Dark side of the moon haar volle schoonheid, het vorige album. De volgende plaat, Animal zou ik gewoon kopen toen ze uitkwam, als fan.

Maar in diezelfde periode hoorde ik ook mijn eerste reggaeplaten. Het virus sloeg meteen hard toe en algauw verzeilde mijn collectie rock en pop naar een donker hoekje van de platenkast. Het grootste deel heb ik toen trouwens verkocht om nieuwe reggaeplaten te kunnen kopen. Pink Floyd verhuisde ook in mijn hersens naar een afgelegen plekje, waar ik jaren niet meer zou komen.

Tot Easy Star All-Stars Dub side of the moon uitbracht, een jaar of vijf geleden. Ik heb de plaat instinctief besteld in voorverkoop, gewoon uit nieuwsgierigheid en als hebbeding. Ik ben in elk geval blij dat ik ze heb want het is een schitterende productie.

De vraag was of Easy Star All-Stars die unieke sound ook live konden waarmaken. Ik wist dat ze in de States al jarenlang toerden, dus het zou alleszins een degelijke, goed ingespeelde set worden.

Dat was het ook in de AB. De klank zat goed, ook in de spectaculaire dubs, de muzikanten blonken uit. Ras Iray als leadzanger en op bas, Junior Jazz op (soms rauwe rock)gitaar, Ivan Katz (drums), Jennifer Hill op saxofoon en dwarsfluit, Buford O'Sullivan op trombone. De fantastische toetseniste konden we niet meteen thuisbrengen.

De overweldigende stem van zangeres Tamar Kali en de speedraps van Menny More deden de rest, zodat zelfs wij op een bepaald moment van Radiohead stonden te genieten, enfin toch van Radiodread. Maar de hoogtepunten van de set waren uiteindelijk toch de Pink Floyd-klassiekers: Breathe, Money (met bong-sample!), Time. Brain damage (een brok stormachtige dub) en natuurlijk Great gig in the sky, met een verbluffende geïmproviseerde zangpartij van Kali. De Easy Star All-Stars vangen de afwezigheid van Frankie Paul, Ranking Joe, The Meditations en andere studiogasten goed op, wat niet belet dat we hen er ooit wel eens bij zouden willen.

Ook zeer mooi: 'The Pain' van Rob Symeon, ook een vaste gast bij Easy Star, een tune waarvan de meesterlijke dub te vinden is op enkele verzamelaars.

Iets minder enthousiast waren wij over de eigen songs van de groep, afkosmtig uit het recente album John Brown's Body. In Amerika scoort de plaat heel goed (nummer 1 in de Billboard Reggae Chart, voor wat het waard is) maar live klonken de nummers eerder lauw en flauw. Een poging tot zelfgemaakte rootsreggae maar dan moet je die roots natuurlijk wel hebben. De wortels van Easy Star All-Stars zijn evenveel Pink Floyd en Radiohead als Bob Marley of Burning Spear. Die kruisbestuiving is hun ding, ook live.

P.S.: Het rookverbod werd enkele keren genegeerd maar de zaalwachters waren onverbiddellijk (zij het wel correct en vriendelijk). Het wordt stilaan een gewoonte, reggaeconcerten zonder blowen. En toch nog enthousiast kunnen zijn!