Midnite - Live 94117 (Rastafaria)

En wat blijkt? 'Live 94117' is nog beter dan ik thuis al dacht. Ik weet nu meer dan ooit dat Midnite mijn favoriete reggaeband van de 21ste eeuw is. En Groundation dan? Harrisson Stafford en de zijnen maken reggae voor blanke intellectuelen. Je moet al wat rock en jazz kunnen aprreciëren om ook Groundation naar waarde te schatten. De groep zal om die reden wellicht ook nooit doorbreken in Jamaica. Te complex en veeleisend. Muziek voor het hoofd en iets minder voor de benen.

Midnite daarentegen grijpt rechtstreeks naar het hart en de ziel. De riitmes borrelen op uit puur Afrikaanse insticnten, soms van ver verbonden met de grote Jamaicaanse riddims, maar altijd origineel. De teksten grijpen terug naar eeuwenoude kennis en geschriften en klinken als orakelspreuken, cryptisch maar van een onomstotelijke waarheid, zoals Vaugh Benjamin, de zanger zelf zegt, vaak gezongen in de grote traditie van hindoestaanse saddhu's en qawalli-zangers. Hoe vreemd het ook klinkt, Midnite staat even dicht bij Ras Michael en Mystic Revelation of Rastafari als bij Ravi Shankar en Nusrat Fateh Ali Khan.

Geen wonder dus dat dit live album niet bewerkt is in de studio. What you hear is what you get: de rauwe registratie van een concert, live gemixt en ongekunsteld op de wereld losgelaten. Geen versterkt, laat staan kunstmatig aangedikt applaus. De fans van Midnite zijn in trance en slaken hooguit een kreet van goedkeuring of vervoering. Ook geen greatest hits, toch het kenmerk van de meeste liveplaten. Zelfs geen Bushman en Live the life you love, de meest toegankelijke en daardoor "populaire" tracks van het vijftal (uit de intussen bijna 40 albums!) En ook geen 'Ras For A Reason' of 'Ras To The Bone', om maar twee persoonlijke highlights te noemen.

Wat dan wel? 'He is Jah', op de gelijknamige plaat eerder minimalistische elektronica, hier diepe, organische roots, de perfecte opener. 'Blue Lotus', een song die we nog niet helemaal begrijpen maar zo hoort het ook volgens Vaughn. Waarom zou je anders blijven luisteren, en nog eens, en nog eens? 'I Chant', het meeslepende anthem van een waarachtige chanter. 'Better Ram Sound', een ode aan de reggae, en in het bijzonder aan Dennis Brown. 'Listen', een dringende oproep om de blessings van rastafari ernstig te nemen.

'Lioness' is een schitterend eerbetoon aan de vrouw, aan de empress van de beschaving, aan de virtuous woman die iedere rechtgeaarde rastaman naast zich wenst te hebben. 'Proceed' zet ons aan om vooral niet te twijfelen, om door te zetten, om rastafari een waardige plaats te geven in de kosmologie van de mensheid. Wat Vaughn precies bedoelt met 'Pompeï' is me (nog) niet helemaal duidelijk maar de link met Mussolini intrigeert. Wat zou trouwens de lettercombinatie MWZN betekenen? De titel van de afsluiter spreekt voor zichzelf. 'Rastaman Still Stand', en zo voelen we ons ook, na bijna 80 minuten kompromisloze rootsmuziek. Dat betekent gemiddeld ruim 8 minuten per nummer en dat is niks te lang.

Naast de verheven lyrics van Vaughn Benjamin zijn er ook de immer golvende bassen en verfijnde backing vocals van zijn broer Ron, de uitzonderlijke drums van Christian Molina-Cruet (die ons doen denken aan de geniale roffels van jazzdrummer Elvin Jones), de subtiele gitaarlicks van Edmund Feuilletau, en het tintelende toetsenwerk van Wayne Andreas.

De dag begint en eindigt bij Midnite, ook op Kouffonisia.