DubXanne - Police In Dub (Echo Beach)

Sting sprak vooral de ruimte aan in de reggae, met name in de dub, de etherische variant die de kunst van het weglaten perfectioneerde. Zo kon hij zijn stem voluit laten galmen en uitdijen, klonken de rockgitaren van Andy Summers nog scherper en de drumpartijen van Stewart Copeland nog sprankelender, naar het voorbeeld van de grote Jamaicaanse trommelaars.

Het was Copeland die enkele jaren geleden in Los Angeles Nicolai Beverungen van Echo Beach ontmoette, het Duitse platenlabel dat de grenzen van de dub sinds de jaren '90 (en de teloorgang van het genre in Jamaica zelf) telkens weer verlegt. Na lange onderhandelingen met EMI, de platenmaatschappij van The Police, en een intensieve zoektocht naar de juiste muzikanten werden de tracks vorig jaar opgenomen in Keulen. Het zijn geen bekende namen die de muziek hebben ingespeeld maar wie een beetje vertrouwd is met de catalogus van Echo Beach herkent meteen de warme, organische sound. En het compromisloze one drop ritme van de klassieke reggae natuurlijk. Van alle pop- en rockdrummers zou alleen Stewart Copeland zelf de drums zo strak kunnen hanteren. Zoals hij zelf graag consequent benadrukt: weinig drumpatronen zijn zo moeilijk aan te houden als de riddims uit de reggae. In Jamaica zijn ze intussen al lang de digitale toer opgegaan en stelt het probleem zich niet meer, maar precies daardoor kent "levende" reggae uit de diaspora de laatste jaren zoveel succes in de rest van de wereld.

In de zeer uitvoerige liner notes wordt een rechtstreekse lijn gelegd van The Police naar Massive Attack, Underworld en andere hybride acts die rock en pop verweven met het bevreemdende universum van de dub. Het is een verbondenheid die in het reggaemilieu nooit ter discussie heeft gestaan. The Police was er samen met The Clash een van de weinige blanke groepen die respect en waardering genoten in de jaren '80. Massive Attack en anderen namen de fakkel over in het volgende decennium, niet toevallig op een moment dat de Jamaicaanse reggae op sterven na dood was. Vooral de dub heeft sindsdien een opmerkelijke ontwikkeling doorgemaakt en inspireerde het ontstaan van een hele resem subgenres in de marge van de dance, van minimal techno en dubstep tot perfect gekopieerde instrumentals die de geest van de seventies uitademen.

Zo gevarieerd klinkt ook deze productie, zij het dat de loungebar dichterbij is dan de dansvloer. Bewerkt tot hardcore dub blijken de grote klassiekers van The Police nog meer roots te verhullen dan de reggaeliefhebbers destijds al vermoedden. Vooral de zeer herkenbare baslijnen van Sting zouden gecreëerd kunnen zijn bij King Tubbys, de koning van de dub, door Robbie Shakespeare, de beste (reggae)bassist aller tijden. 'Walking on the dub' (met stemmige Jamaicaanse intro), 'The Bed's Too Big Without Dub' (niet toevallig ook een hit in de bubbelende uitvoering van Sheila Hylton) en 'So Dub' klinken als volwaardige, zij het naar Jamaicaanse normen zeer gesofisticeerde dubcomposities, opgesmukt met fraaie echo's, effecten en instrumenten. Rhani Krija, de percussionist van Stings live band, speelt mee op 'Message In A Dub', en we horen ook een melodica, blazers en Spaanse gitaar.

Hoe ouder de songs, hoe "echter" de reggae, wat overeenstemt met de evolutie die The Police heeft doorgemaakt. De meeste tracks op dit album stonden destijds dan ook op 'Outlandos d'Amour' en 'Reggatta De Blanc', toen Sting nog volop naar Burning Spear luisterde. Maar het zijn in de eerste plaats toch de stemmen van enkele oude bekenden die voor de Jamaicaanse flavour zorgen: Ranking Roger van het skagroepje The Beat, de archetypische rastatoaster Big Youth, de bekende gastvocalist (Leftfield, Dreadzone...) Earl Sixteen. De mooie, zweverige stem van de ons verder onbekende Mirta Junco golft af en aan in zeven van de dertien tracks. Maar de meest opmerkelijke vocale bijdragen staan op naam van Eased (van de Duitse reggaeband Seeed), brutaal weggedraaid en dan toch weer helemaal naar voor gemixt in 'Dubxanne', en van de Engelse dubdichter Benjamin Zephaniah, die het thema van 'Spirits In A Material World' uitspit tot op het bot. Een beetje zoals de hits van The Police op dit album benut worden in al hun rijkdom en mogelijkheden.