Midnite: and time stood still in Dour 2008

Vrijdagavond gearriveerd in Dour en als gewoonlijk meteen doorgelopen naar La Petite Maison dans La Prairie voor de dub night. Maar niet zonder ons te verbazen over het Dour nieuwe stijl. Meer ruimte, meer toiletten, meer chill out zones, en dat allemaal strategisch verspreid over het nieuw ingerichte terrein. Minder afval, minder drukte, minder verwarring, en dat merk je, in het hoofd en de benen.

Vibronics (UK) had voor zijn uurtje op Dour liefst vier MC's meegebracht. Parvez (die we nog kennen van Dub Factory) en Madu Messenger freestylden een eind weg op de archetypische Engelse dub, tegenwoordig weer wat minder steppers en wat meer one drop. Geen echt geïnspireerde lyrics gehoord tot Echo Ranks zijn opwachting maakte, een degelijke rootszanger, en daarna Jah Marnyah, door de Belgische douane drie uur ten onrechte vastgehouden op de luchthaven. Een set met veel power en digitale rewinds maar zelden verrassend.

More Rockers wisselde oeroude reggae af met wilde drum & bass, opgesmukt met een denderende mix van Bounty's 'Murderer'. Maar een stuk gezien (even naar Ice Cube) maar klonk goed.

Visionary Underground is een project van Dr Das (Asian Dub Foundation). Hijzelf achter de knoppen, een bassist, een rapper en een zanger: het kwartet blies ons omver met een snoeiharde set vol drum & bass, dubby dance en vooral heftige lyrics, afiwsselend afgevuurd op topsnelheid en gezongen met de kracht van een orkaan.

Dreadzone vonden wij 15 jaar geleden geweldig maar in Dour viel de groep tegen. Live drum & bass nochtans, Earl Sixteen in the house, maar de beat is te makkelijk geworden. Meer goedkope house dan indringende dub, zoals weleer. Dat heb je met elektronische acts.

Adrian Sherwood is ook een elektronische "act" maar hij werkt wel met klassieke riddims, zij het altijd weer in een andere mix. 'Golden Locks' van Bim Sherman heeft in mijn oren nooit zo mooi geklonken. En Sherwood laat ook Ghetto Priest opdraven, een profeet die weet wanneer hij moet zwijgen en die zelden gemeenplaatsen verkondigt. Maar ik onthoud vooral de twee nieuwe tracks van Lee Perry, remakes van oude classics waaronder 'Blackboard Jungle Dub'. Waar blijft die plaat?

Iration Steppers meets Improvisators Dub niet meer gezien vanwege te laat (3am) maar welingelichte bronnen vertellen ons dat het Kleine Huis op de Prairie tegen 5 uur in vuur en vlam stond en de tweede dag van Dour werd afgesloten in een orgie van dub.

Next day, 1pm: The Caroloregians! Geen band die beter de funky rude boy reggae van rond 1970 speelt, afgewisseld met pittige brokken pure funk en soul, in de traditie van de toenmalige Jamaicaanse bands. Fantastische toetsen, op een oude Hammond, die doen denken aan Jackie Mittoo en de vroege Upsetters. Mooie referenties, en die verdienen de mannen uit Charleroi. Wij zijn fan.

Manjul & Takana Zion moeten missen vanwege een andere afspraak maar onlangs wel al gezien in het Zuiderpershuis.

En dan was het eindelijk uur U. Geen muziek die mij de afgelopen jaren dieper geraakt heeft dan de platen van Midnite, een vijftiental intussen al, ongeveer een derde van het totale aantal albums dat de broers Vaughn en Ron Benjamin sinds 1998 gemaakt heeft. Er is de stem van Vaughn, met dat onbestemde, mystieke timbre. Zijn teksten, verhalend, profetisch, impressionistisch, poëtisch, een orakel waardig. Zijn frasering, voor velen onverstaanbaar maar van een zelden geziene zuiverheid en authenticiteit. Ron Vaughn legt de baslijnen neer, stuk voor stuk uniek, en vult Vaughns zang aan met flarden backing en sporadische respons. Zijn lach staat in scherp contrast met de ontspannen sereniteit van zijn broer. Zo cool is Vaughn dat hij amper contact maakt met het publiek. Ijdelheid is hem vreemd, hij heeft genoeg aan zijn stem en lyriek om ons in te pakken. Ik weet het: we waren met weinig, daar vooraan bij het podium, maar ik maak me sterk dat de vele duizenden mensen die in de buurt van de Last Arena op het gras zaten en lagen onderhuids toch bevangen zijn door Midnite. Titels: ik herinner me 'Love The Life You Live', 'Bushman', 'I Chant'... en nog een drietal tracks die ik niet meteen kon thuisbrengen maar wel ergens op een plaat heb. Meer dan acht nummers heeft Midnite trouwens niet gespeeld, zo lekker lang werden ze gerokken zonder ooit echt dub te worden. Ik zag rond mij nog enkele fans in aanbidding, misschien heeft iemand de rest van de set list onthouden?

Ik wist om 5 uur dat Dour voor mij voorbij was en dat ik deze zomer waarschijnlijk geen betere show meer te zien zal krijgen. Omar Perry klonk plots wel erg luchtig en zelfs Steel Pulse kon me later niet meer overtuigen. Steel Pulse was anders de allereerste reggaegroep die ik destijds live gezien heb, voor Bob Marley nog, in de toen nog niet gerestaureerde Roma. Maar het succes in Amerika heeft de sound van de groep geen goed gedaan. Overgearrangeerd, teveel synths en gitaren, te clean afgewerkt ook, inclusief de ingeoefende raps van de oude toetsenist, die de show een eigentijds tintje moeten geven, en de voorspelbare backing vocals van de twee zangeressen. Alleen 'Handsworth Revolution' wakkerde het vuur in mij weer even aan, maar dat was eerder door de herinnering aan het onsterfelijke origineel, zoals Steel Pulse dat in de Roma ook bracht.

Niet meer gewacht op Michael Rose, verslag later van onze andere correspondent ter plaatse.