
Wie er vorig jaar bij was in Leuven, weet dat een concert van The Heptones (zeg maar Leroy Sibbles) per definitie een belevenis is. Strictly original riddims & a string of classic hits.
Open Tropen was jaar en dag de belangrijkste reden dat wij niet naar Rock Werchter gingen. Kleinschalig, gezellig, zich koesterend in het groen van het Raadsherenpark, en bovenal met de beste reggae en wereldmuziek op de affiche, vaak in première voor België. Het waren ook namen die een heel divers publiek aantrokken, in leeftijd en afkomst. Lang voor sociologen zich begonnen af te vragen waarom nieuwe Belgen zo moeilijk de weg vinden naar de festivals, was het publiek van Open Tropen al een kleurrijke smeltkroes.
Het kunnen alleszins niet de dure groepen zijn die Open Tropen in 2003 de das hebben opgedaan. Live is reggae in tegenstelling tot rock en pop zelfs goedkoper geworden. Moest je vroeger per definitie een Jamaicaanse band laten overkomen, als je geluk had uit Londen, zo niet van over de oceaan, tegenwoordig vind je in elk land wel een groep waardige backingmuzikanten. The Heptones bijvoorbeeld, zaterdag de hoofdact op Cameleon, genieten in het milieu een even legendarische status als destijds Bunny Wailer of Israel Vibration toen ze Open Tropen aandeden. Alleen stond er dit keer een Spaanse band op het podium, Basque Dub Foundation, vorig jaar ook al present in Turnhout met Earl Sixteen. Bas, drums, gitaar, toetsen, saxofoon, trombone: het is de ideale bezetting voor het oeuvre van The Heptones, zeg maar zanger Leroy Sibbles en tweede stem Barry Llelewyn. Het duo (vroeger een trio) heeft in de jaren '60 en '70 tientallen hits gescoord in Jamaica, waaronder enkele van de grootste klassiekers in het genre. Sibbles creëerde als bassist ook tal van riddims die tot vandaag gebruikt worden in de reggae. Voor 'Pass the Kouchie' nam hij zaterdag zelf even de bas ter hand en drukte al zingend zijn verwondering uit dat die tune nog altijd zo populair is. Met een feestelijke cover van Bob Dylan's I shall be released namen The Heptones afscheid van het publiek, een stuk over tijd maar daar maalde niemand om. Dit was de sfeer van de grote dagen.
Een heel andere setlist dan in Leuven ook. 'Fight It To The Top', 'Give Me The Right', 'Guiding Star': fantastische Studio One klassiekers. 'Everybody's Talking' (thema van de film 'Midnight Cowboy', ook op Studio One) als net niet kitscherige cover. Barry zingt 'Book Of Rules' en 'Sufferers Time', twee parels uit de seventies roots & culture. 'Rock & Come On Ya' in een lange uitvoering, zoals op de 12" die Giraffe Records vorig jaar opnieuw heeft uitgebracht. Give thanks to Bram, inderdaad, de oppergiraf die The Heptones al twee keer naar België heeft gebracht en er nu mee door Europa toert.
Basque Dub Foundation was nog niet perfect ingespeeld maar dat stoorde amper. Dit is andermaal een uitstekende Europese reggae band die de meest uiteenlopende artiesten kan begeleiden. Voor wanneer een Belgisch alternatief? Zou nog goedkoper zijn voor de organisatoren.

Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Jul 05, 2008