Afro-Latino 2008: de Limburgers heten u welkom in het nieuwe festivalseizoen!

Op het gevaar dat er volgend jaar een invasie plaatsvindt: Afro-Latino heeft alles wat een kleinschalig festival zo aantrekkelijk kan maken. Drie-, vierduizend bezoekers per dag: dat is een overzichtelijke menigte, genoeg plaats om te zitten, in de wei of aan tafels, en geen lange wachtrijen. Een goed getimede beurtrol tussen beide podia, dat schept rust op het terrein. De kinderen bij elkaar in een ruime speelhoek met gigantische opblaaskastelen. De eerste wereldmarkt van het nieuwe seizoen: alle spulletjes lijken nog nieuw en aantrekkelijk.

Maar het gevaar dat Bree in de toekomst overspoeld zal worden door festivalgangers, is klein. Daarvoor moet je als niet-Limburger toch net iets te ver van huis, helemaal naar Genk en dan nog een dik half uur door heiden en bossen. Dan zitten de Nederlanders dichterbij, en die zakken ook graag af naar het Afro-Latino Festival. Zaterdag in de vooravond hadden ze zowat allemaal een oranje voetbalshirt aangetrokken en de enige opstopping van de dag deed zich voor toen het Nederlands elftal aan zijn kwartfinale begon op het EK voetbal, aan het speciaal daarvoor opgestelde reuzenscherm.

De grote massa stond toen al te wachten op Shaggy, de bekendste naam die de organisatoren dit jaar naar Limburg wisten te lokken. "Hello Brussels!", schreeuwde de MC aanvankelijk nog maar dat lieten de Limburgers niet zomaar gebeuren. "Hello Brie!", corrigeerde hij zichzelf even later, want zo wordt Bree uitgesproken in het Engels. Meer had het publiek niet nodig om zich aan de voeten te gooien van Mr. Lover Lover, meteen ook de eerste woorden die Shaggy uitsprak. De man kan niet zingen, is geen begenadigde rapper of toaster, en ook geen oogverblindende hunk. Hij moet het hebben van zijn stem – Barry White zonder zijde – en zijn hits, slimme collages van r&b en reggae. Op het podium komen daar nog wat suggestieve gebaren bij maar voor de rest kun je Shaggy bezwaarlijk een grote artiest noemen.

Maar wel een sterke entertainer, met een stevige band, een lekker koortje en als gastzanger Rayvon, die ook meezingt op verschillende platen. Als je die hits dan mooi aan elkaar kunt rijgen, 'Boombastic', 'Angel Of The Morning', 'It Wasn't Me', 'Oh Carolina'… en het publiek gewillig alle vraagantwoordspelletjes meespeelt, is de buit binnen. Tien om te zien was soms vlakbij, zwaaien met die armen!, maar gelukkig maakten Shaggy en zijn groep geen muzikale compromissen. De nummers klonken een stuk rauwer dan op plaat, veeleer hardcore dancehall dan afgelikte pop, waardoor de set toch perfect thuishoorde op dit festival. Deze Shaggy zou ook niet misstaan op Couleur Café.

Na het concert alle tijd om iets te eten, de kleine danstent te checken en een plaatsje te zoeken in de Hacienda, het sfeervolle kleine podium aan de andere kant van het terrein. Niet evident, want de grond ligt ondanks de dure ecologische beloftes van de organisatie bezaaid met glazen flessen. Aan het reuzenscherm vlakbij heerst een bedrukte stemming. Vanavond geen Hollandse polonaises of slemppartijen, zelfs al geen oranje shirts meer. Wat ons wel de kans geeft om met volle teugen te genieten van Dub Inc., in 2006 al te zien op Couleur Café maar in Vlaanderen nog relatief onbekend. De Frans-Algerijnse groep brengt een zeer energieke, aanstekelijke mix van reggae, dub, raï en Afrikaanse ritmes, op smaak gebracht met twee unieke stemmen, de ene raspend en bassend als die van sommige Jamaicaanse toasters (Aurélien Zohou), de andere zingend in krullende arabesken (Hakim Meridja). Die laatste, gekleed in een felrood zijden gewaad, staat in weerwil van zijn imposante verschijning heel mooi en sportief te bewegen, doordrongen van de opwindende ritmes. De grotendeels Franstalige teksten van beide zangers focussen op sociaal engagement en politieke bewustwording. Een ontdekking van formaat, Dub Inc. Lichtjes misleidende naam (hoewel de band zowel live als op de sterke nieuwe plaat 'Afrikya' uitpakt met schitterende dub tracks) maar klaar voor het èchte werk, op de grote podia.

Een uur later is er aan de Hacienda geen doorkomen meer aan. Diep in de nacht komt daar nog Lumidee aanzetten, een naam die misschien niet meteen een belletje doet rinkelen maar het meisje heeft de afgelopen jaren wel een enkele wereldhits gescoord, met het kenmerkende, handgeklapte Calabria-ritme, ergens tussen reggaeton en r&b. Een MC en een DJ maken eerst een half uur kabaal, doen alsof zo meteen Madonna zal neerdalen uit de hemel, en dan pas komt Lumidee uit de coulissen, zonder band. Haar stem reikt niet verder dan de eerste rijen, de beats klinken holler dan hol, de hits blijven uit. Wat we al vreesden, blijkt bewaarheid: Lumidee is een studioproject, met een stem die technisch serieus wordt opgetrokken.

Veel minder volk is er op dat moment in de grote tent, waar de Amerikaanse salsahopgroep Ozomatli de zaterdag mag afsluiten. Vele honderden jongeren hangen nog aan de waterpijp, tegenwoordig niet meer weg te denken van de festivals. Zeven euro voor een gevulde shisha: logisch dat het drankgeld zo snel op is! Of ze liggen gewoon ergens uit te puffen van de eerste bloedhete zomerdag in Limburg, waar de rest van het land nog een dagje op moet wachten. De zomer begon dit jaar in Bree.