Dub Night in de Botanique: rookverbod gehandhaafd

Jah Rebel omschreef de eerste act, om 8 uur al, als "industrial dub". Niet echt iets gemist dus terwijl we buiten nog een spliff stonden te roken. Absoluut rookverbod in de zalen van de Botanique maar gelukkig (nog?) niet buiten, in de mooie tuin.

Voor we aan het muzikale gedeelte toekomen, toch even dit (niet-rokers en -blowers mogen meteen doorgaan naar de volgende alinea):

We hebben vrijdag in de Brusselse concertzaal Botanique kunnen kennismaken met de fascistoïde trekjes van het rookverbod, waarvan Adolf Hitler niet toevallig de eerste fervente voorstander was. En dat blijkbaar ook voor de politie een absolute prioriteit is. Een veiligheidsman had zich voorgenomen om in de Orangerie iedereen die nog maar een sigaret bovenhaalde stante pede en net niet manu militari uit de zaal te verwijderen. Als een opgefokte Soprano, zelf zichtbaar onder de drugs of anders op zijn minst een berg van stress, begaf hij zich telkens opnieuw in de massa. Tot grote verontwaardiging van de omstaanders, maar toen ik de man probeerde aan te spreken, reageerde hij furieus. In het Frans natuurlijk, ik heb alleen scheldwoorden begrepen. Wellicht verhinderde alleen mijn ouderdom hem om me naar buiten te sleuren. Zijn andere slachtoffers waren niet toevallig jonge blanke jongens die als notneuzen het rookverbod wilden trotseren. De ene met een sigaret, de andere met een jointje. Dit was uiteindelijk een reggaeconcert. Toen een van de jongens zich lichtjes verzette (het was al de vijfde keer dat de Soprano hem kwam lastigvallen, waarvan vier keer zonder reden), kwamen enkele minuten later plots twee agenten opdagen. Na lang aandringen van meneer Soprano moest de jongen met zijn vriend uiteindelijk toch mee naar buiten, door de nooduitgang. Wat daar verder gebeurd is, mochten we niet meer zien, want meneer Soprano hield de deur met geweld gesloten. Een paar minuten later was het hele gezelschap spoorloos verdwenen. De twee jongens die zich amuseerden en geen vlieg kwaad deden, waren afgevoerd naar het politiebureau. Ik dacht nochtans dat er in Brussel andere prioriteiten waren dan het rookverbod. En ik dacht ook dat de Botanique enkel bekwaam securitypersoneel te werk stelde, zoals de collega van Soprano, die de mensen vriendelijk verzocht om hun sigaret te doven, wat ze ook prompt deden. Sommige antirokers pleiten misschien voor nultolerantie en onmiddellijke bestraffing maar we komen hier wel uit een cultuur die lange tijd onlosmakelijk verbonden was met roken en drinken. Een beetje begrip en menselijkheid is toch niet teveel gevraagd? Het rookverbod mag van mij best gecontroleerd en afgedwongen worden, maar dat kan ook op een normale manier, zonder tegen de mensen te staan blaffen als de eerste de beste gestapoagent.

Jammer dus, want het was voor de rest best een geslaagde avond in de Botanique. Twilight Circus had een sterke selectie dubs en dub plates meegebracht én voor alle toeschouwers een exemplaar van album 'Vocal Anthology', het beste uit 15 jaar Twilight Circus met zangers als Fred Locks, Michael Rose, Luciano, Big Youth en anderen. Volgde een kort intermezzo met Blackmann, straight from yard, de stem rauw en brutaal, de benen als rubber, maar wel een set die enigszins miscast was. Volgende keer in de dancehall misschien? Disciples featuring Jonah Dan (als old skool toaster) voerden het tempo daarna behoorlijk op met ijzersterke UK steppers dub en massieve special effects.

De Franse band No More Babylon bestaat al 14 jaar maar had hier nog nooit opgetreden. Een gat in onze cultuur, zo bleek al gauw, want deze mannen pakten uit met een volrijpe rootssound (inclusief blazers) en sterke eigen songs. Het Engels van de zanger had bijwijlen een hoog 'Allo Allo' gehalte (dixit Jah Rebel) maar het waren gelukkig wel archetypische, makkelijk meezingbare rastateksten. Ook over ganja dus, maar dat had mister Soprano waarschijnlijk niet door.

De kers op de taart was een optreden van Earl Sixteen, met No More Babylon als onberispelijke backing band. Sixteen bracht eerst hulde aan Mikey Dread met zijn versie van het machtige Roots and culture, en serveerde vervolgens een onweerstaanbare rub-a-dub medley. Met 'Skylarking' en 'A Love That Is Real' dook hij in het Studio One repertoire, 'Natural Roots' is een parel uit Sixteen's latere oeuvre.

Twee schitterende tunes uit de Lee Perry-periode ook, 'Freedom' en 'Soldiers Of Jah Army'. En toen kwam Omar Perry nog even opdagen, energiek toastend op de riddims van zijn vader, voor een intussen toch uitgelaten publiek. Er wacht Omar een drukke, internationale zomer, en dit was een alleszins een lekkere teaser.